၁၉၉၆ လူသိပ္မသိလုိက္တဲ့ အေရးအခင္းေလးအေၾကာင္းေျပာျပခ်င္လုိ႔ပါ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက အာစီတူးမွာ။ တတိယႏွစ္တက္ေနတာေပါ့ရွင္။ အေရးအခင္း အေၾကာင္း ဆုိတာထက္ ကၽြန္မႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့အပုိင္းေလးေပါ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒုကၡႀကီးေပါ့ရွင္။ အခုေတာ့လဲ ဒီဒုကၡကအေသးေလးျဖစ္သြားပါၿပီ။ အေရးအခင္း မတုိင္ခင္ တပတ္ေလာက္မွာ ကၽြန္မတုိ႔ေမဂ်ာက မႏ ၲေလး ျပင္ဦးလြင္ ပုဂံဆုိၿပီး ခရီးထြက္ၾကတယ္။ ၄ ညအိမ္ ၅ ရက္ေပါ့ရွင္။ ဒါေပမဲ့လမ္းမွာကားက ၀က္၀က္ကြဲ ပ်က္ေတာ့ ၅ ညအိပ္( ေတာင္ငူကလယ္ကြင္းထဲမွာအိပ္ခဲ့ရတာ ) ၆ ရက္ျဖစ္သြားတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ေန႔ေက်ာင္းသြားတာေပါ့။ ခရီးသြားလုိက္တာ ပုိက္ဆံကလဲ နဲနဲေလးပဲက်န္ေတာ့တယ္။ ၁၅၀၀ ပဲက်န္တယ္ထင္တာပဲ။ အိမ္ကလဲေနာက္မွပို႔မယ္ေပ့ါ။ မွတ္မွတ္ရရ ေသာၾကာေန႔ႀကီးေပါ့။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတုိင္းစာသင္ခန္းထဲမေရာက္ပဲ ခရီးကို စၿမံဳျပန္ေနတုန္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြရုတ္စုရုတ္စုနဲ႔။ ေအာက္က စားေသာက္ဆုိင္မွာလဲ ထူးထူးဆန္းဆန္းေက်ာင္း သားေတြအျပည့္ပဲ။ ကၽြန္မတုိ႔ကလဲ ေက်ာင္းကေန တပတ္ေလာက္ေ၀းထားေတာ့ ကုိယ့္အာရုံနဲ႔ကုိယ္ေပါ့။ ခဏေနေတာ့ တေယာက္ကလာၿပီလာၿပီ အာစီတူးထဲခ်ဳိး လာၿပီလုိ႔လဲေအာ္ေရာ အေစာကစားေသာက္ဆုိင္မွာထုိင္ေန တဲ့ေက်ာင္းသားေတြက ပင္နီတုိက္ပံုေတြ ၀တ္ၿပီးေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြတိုင္ၿပီး။ ဘာလာတာ တုန္းဆိုေတာ့ YIT ေက်ာင္းသားေတြခ်ီတက္လာတာ။ ဒီက ေက်ာင္းသားေတြန႔ဲစုၿပီး မိန္းကိုသြားမွာ မိန္းကလဲေစာင့္ေနၿပီတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ကၽြန္မကလဲ ေၾကာက္တတ္ေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ပါဖုိ႔စိတ္မကူးပဲ ျပန္ဖုိ႔စုိင္းျပင္းတာေပါ့။ အဲဒီက်မွေက်ာင္းကသူတုိ႔ အစီအစဥ္ကုိသိၿပီး၀င္းေတြ ပိတ္တဲ့အခ်ိန္မမွီေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔သက္ဆုိက္ရာက ေက်ာင္းကုိ ခ်က္ခ်င္းပိတ္လုိက္တယ္။ ဘတ္စ္ကားေတြလဲ၀င္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ကၽြန္မတုိ႔လဲ မိန္းထဲကို ( ကၽြန္မက မိန္းထဲမွာေနတာ ) ေျခက်င္ျပန္ရေတာ့တာေပါ့။ ေျခာက္မုိင္ခြဲ လဲေရာက္ေရာ ေမာလို႔ ဓမၼာ ရံုလမ္းထိပ္မွာခဏထုိင္ေနတုန္း ေက်ာင္းဖက္ကလာတဲ့ ပစ္ကပ္အျပာေလး က ေဂါ့ဖ္ဆုိင္ေရွ႕ေလာက္မွာ ဂၽြမ္းျပန္သြားေရာ။ ၀င္ရုိးက်ဳိးၿပီး လမ္း ကိုသြားေထာက္လုိက္ေတာ့ အျမင့္ခုန္လုိက္သလုိပဲ ေလထဲမွာ။ ႏုိင္ငံျခားကား ထဲမွာပဲျမင္ဖူးတဲ့ျမင္ ကြင္းကုိေတြ႔လုိက္ရေရာ။ ကၽြန္မလဲအုတ္ခုန္ေပၚကေန လမ္းေဘး လန္႔ၿပီးဖုတ္ကနဲ႔က်သြားေရာ။ ကားထဲကလူေတြကလဲ ထြက္က်လာလုိက္တာ ပလက္ေဖာင္းေပၚေရာ တေယာက္ဆုိကၽြန္မေရွ႕ထိလာက်တာ။ ကၽြန္မတုိ႔လဲေၾကာင္ေနၾက တုန္းလံုၿခံဳေရးေတြေရာက္လာၿပီး လာတဲ့ကားတားၿပီး ဒဏ္ရာရတဲ့သူေတြကုိေဆးရုံေခၚ သြားၾက တာေပါ့။ နဂုိကမွေၾကာက္ေနပါတယ္ဆုိ။ ဒါနဲ႔အုပ္စုေတြနဲ႔လမ္း ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ခ်ီတက္လာတဲ့သူေတြက အင္းစိန္လမ္းကေန လွည္းတန္းေရာက္လာၿပီ။ ကၽြန္မလဲ အေဆာင္ျမန္ျမန္ျပန္ၿပီး ၿငိမ္ေနတာေပါ့။ ခဏေနေတာ့ မိန္းႀကီးကုိ စစ္တပ္ကထိန္းလိုက္ၿပီဆုိၿပီး သတင္းေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ကၽြန္မလဲ ပုဂံလမ္းထိပ္ထြက္ ၾကည့္ေတာ့ ေအာင္မယ္ေလးစစ္သားေတြဆုိတာ နဲမွမနဲပဲ။ ဒါနဲစပ္စုၾကည့္လုိက္ေတာ့ လမ္းေတြပါပိတ္ထားတယ္တဲ့။ ဘယ္နားတုန္းလုိ႔ဆုိေတာ့ ျပည္လမ္းေပၚမွာ ဟံသာ၀တီအ၀ိုင္းကေန ပါရမီလမ္းထိပ္ထိတဲ့။ ဒီတကၠသုိလ္ ရိပ္သာလမ္းမွာေတာ့ ဆင္မလုိက္ကေန ကမၻာေအးဘုရားလမ္းထိတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဘာကားမွမလာေတာ့ဘူး လားဆုိ ေတာ့ မလာေတာ့ဘူးတဲ့။ ျပန္ခ်င္တယ္ဘယ္လုိျပန္ ရမွာလဲဆိုေတာ့ သူတုိ႔ကေမးတယ္။ ဘယ္ျပန္မွာလဲတဲ့။ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကေန ကားစီးရမွာဆုိေတာ့ ပါရမီထိလမ္းေလ်ာက္တဲ့။ အဲဒီဟုိဘက္မွာ ကားေတြရွိတယ္ တဲ့။ ေအာင္မယ္ေလးေသခ်င္ေစာ္နံသြားတယ္။ သူတုိ႔ေသနပ္ႀကီးေတြကလဲေၾကာက္ရေသးေတာ့ သိပ္အထြန္႔မတက္ ေတာ့ပဲျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ခရီးကျပန္လာေတာ့ ဘာမွလဲမ၀ယ္ထားရေသးဘူး။ အေဆာင္မွာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆန္ပဲရွိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အဲေန႔ ညေနေတာ့လက္ေဆာင္ေပးဖို႔၀ယ္လာတဲ့မုန္႔စားလုိက္ တယ္။ ေနာက္ေန႔ ကလဲ စေန ျဖစ္ေနေတာ့ ဘာလုပ္စရာမွလဲမရွိဘူး။ ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ေသာက္ေန လုိက္တယ္။ ၀င္းထဲမွာကလဲ ေက်ာင္းသားေတြကအမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ ၀င္းထဲမွာပါတ္ၿပီး ဆႏၵျပေနတာကိုလိုက္ၾကည့္လုိက္ စစ္သားေတြက ဆႏၵျပေနတဲ့သူေတြလုိက္ဖမ္း ရင္ သူတုိ႔နဲ႔ေရာေျပးလုိက္လုပ္ေနတာ။ ေနာက္၀င္းကအေသပိတ္ ထားတာမုိ႔ ရာမညေဆာင္ေရွ႕ကိုညညက်သြားၾကည့္ရင္ ျပည္လမ္းေပၚမွာေက်ာင္း သားေတြထုိင္ ဆႏၵျပေနတာေတြရတယ္။ အဲတုန္းကျပည္ျမန္မာကုန္တုိက္ႀကီးကတန္းလန္းႀကီး။ ပံုၾကမ္းပဲၿပီးေသးတာ။ အဲဒီအေပၚကိုလူေတြက တက္ ၾကည့္ၾကတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔က ၀င္းထဲကေန သံတုိင္ေလးေတြကိုင္ၾကည့္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ဆႏၵျပေနသူေတြ ကလဲ ျပည္လမ္းမီးပြိဳင့္နားမွာထိုင္ေနၾကတာ။ ခဏေနေတာ့မီးသတ္ကားေရာက္လာ ၿပီး ေရနဲ႔ထုိးခ်တာ။ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြဆုိတာအလူးအလဲပဲ။ ၀င္းထဲကေက်ာင္းသားေတြကလဲေအာ္ဆဲၿပီးေတြ႔ရာ ဂဲေတြနဲ႔ပစ္ၾက။ ျပည္ျမန္မာကုန္တုိက္ေပၚ တက္ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြကလဲ အုပ္ခဲေတြနဲ႔ပစ္ၾကေပါ့။ ခဏေနေတာ့ ျပည္ျမန္မာကုန္ တုိက္ေပၚ စစ္သားေတြတက္သြားၿပီး လူေတြကုိလုိက္ဖမ္းပါေရာ။ ကၽြန္မတုိ႔၀င္း ထဲကလူေတြေနာက္လဲ လုိ္က္ ေတာ့ေျပး ၾကေရာ။ ေနာက္ေန႔ တနဂၤေႏြေန႔မွာ သူမ်ားအိမ္ေနာက္ကေနထြက္လုိ႔ရတယ္လုိ႔သတင္းၾကားတာနဲ႔တကၠသုိလ္ ရိပ္သာလမ္း ဘက္ မ်က္ႏွာလွည့္ထားတဲ့ အိမ္တခု ရဲ႕ေနာက္ေပါက္ကိုသူတို႔ကဖြင့္ေပးထားေတာ့ အဲဒီအေပါက္က၀င္ သူတုိ႔အိမ္ေဘးကျဖတ္ၿပီး တကၠသုိလ္ ရိပ္သာလမ္း ေပၚလဲ ထြက္လိုက္ေရာ စစ္သားေတြ စစ္ကားေတြ လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔ လမ္းသလားေနၾကတာ။ တလမ္းလံုးမွာလဲ အရပ္၀တ္နဲ႔ဆုိလုိ႔ကုိယ္ တေယာက္ပဲရွိတာ။ ကၽြန္မလဲေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ လာလုိက္တာ မီးပိြဳင့္ ကိုေရာက္ေရာ။ မီးပြိဳင့္လဲေရာက္ေတာ့ ဟုိဘက္လွည္းတန္းဘက္လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ လမ္းပိတ္ထားတယ္။ စစ္သားေတြက ဒုတ္ေတြေရာ ဒုိင္းေတြ ေရာမနဲပဲဟာ။ ကၽြန္မလဲလမ္းကူးမလုိ႔ကေန စိတ္ကူးတခုရသြားတယ္။ အရင္ကဒီလမ္းကူးရင္ အသက္ဖက္နဲ႔ထုပ္ ကူးရတာ။ အခုက ကၽြန္မတေယာက္ကလြဲလို႔ ဘာမွမ ရွိေတာ့ ေၾကာက္တာကေနာက္ ဒီလုိအခြင့္အေရးမ်ိဳးရခဲ မွ်ဆုိၿပီး မီးပိြဳင့္အလည္ေခါင္ကေန စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ လမ္းကူး ခဲ့ပါတယ္။ ( ေနာင္တခ်ိန္မွာ ဂုဏ္ယူလုိ႔ ရတာေပါ့  မီးပြိဳင့္အလည္ကေနကူးခဲ့တာဆုိၿပီး ) ဟုိဘက္ထိပ္ကစစ္သားေတြကေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းလမ္းကူးေနတဲ့ ကၽြန္မကို၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ဒီဘက္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ကဒီကလာလုိ႔မရဘူး။ ဘယ္သြားမွာ လဲတဲ့။ လွည္းတန္းေစ်းဆုိေတာ့ ဘာလုပ္မလို႔လဲ တဲ့ စားစရာမရွိေတာ့လုိ႔ဆုိေတာ့ ဂုိးရႈိးေဘးကေနပါတ္၀င္ပါတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မလဲ ဂုိးရႈိးေဘးသြားလုိက္ေတ့ာ စစ္သားေတြခံုတလံုးခ်ၿပီးစာရြက္ေတြနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မကလဲစိပ္စုစိန္ဆုိေတာ့ သြားစပ္စုေတာ့မွ ျပန္ခ်င္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြျပန္ပို႔ေပးေနတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ကၽြန္မ လဲ စရင္းေပးခဲ့ၿပီး အခုပဲအထုပ္သြားယူမယ္။ ေစာ္ ဘြားႀကီးကုန္းပို႔ေပးဆုိေတာ့ ပို႔ေပးမယ္လာခဲ့တဲ့။ စပ္စုစိန္ ကၽြန္မက အိမ္မျပန္ေသးပဲ လွည္းတန္းေစ်းကိုဆက္သြားၿပီး စပ္စုလိုက္ေသးတယ္။ ျပန္ေတာ့မွာမုိ႔ ဘာမွေတာ့ မ၀ယ္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီးေစ်း ထဲပါတ္ၾကည့္ေတာ့ စစ္သားေတြက ၁၀ နာရီေစ်းသိမ္းရမယ္ဆုိလုိက္ေအာ္ေနတယ္။ ေစ်းထဲမွာလဲေယာက္ယက္ခတ္ေနတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ကၽြန္မလဲ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေတာ့ျပန္လာခဲ့တယ္။ အေဆာင္ျပန္ အထုပ္ထုပ္။ တႏုိင္ပဲယူၿပီးက်န္တာေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားခဲ့တယ္။ အထုပ္ကေလးဆြဲၿပီးထြက္လာတုန္း မွာ ေက်ာင္းသားေတြက စစ္သားေတြကို ဂဲနဲ႔သြားေပါက္လုိ႔ စစ္သားေတြကလုိက္ဖမ္းတာနဲ႔ ႀကံဳပါေလေရာ။ ကၽြန္မပါေရာေျပးၿပီးအခန္းျပန္ရတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔သူတုိ႔ လဲေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ေနတာနဲ႔ ကၽြန္မလဲစကား မေျပာခ်င္လုိ႔ ဒီေန႔ျပန္ဖို႔အစီအစဥ္ကိုလက္ေလ်ာ့လုိက္ၿပီး စားစရာလဲမရွိတာနဲ႔ ရွိတဲ့ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ၿပီး တညထပ္အိပ္လုိက္ရတယ္။ ေနာက္ေန႔တနလၤာေန႔က်မွ မနက္အထုပ္ဆြဲၿပီး အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ဂုိးရႈိးေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ မွစစ္ကားေပၚတက္လုိ႔ အိမ္ျပန္ခရီးစခဲ့ရပါတယ္။

 

TNA

About TNA

has written 79 post in this blog.