____________________-
–”သားေလး … အသက္လည္းမ႐ွဴဘူး။ အလာဟ္အရွင္ …

သားေလးအသက္႐ွဴလာေအာင္ ကယ္ေတာ္မူပါ”

ဘာဘာက အနီးတြင္ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်ၿပီး ငိုေၾကြးေနသူ၏ ပခံုးကိုသိုင္း

ဖက္သည္။ သို႕ေသာ္ ကာမဲ၏ဖခင္သည္ ဘာဘာ့ထံမွလႊဲဖယ္ၿပီး ယာဥ္ေမာင္းကာရင္ ဆီ

ဝုန္းခနဲေရာက္သြားသည္။ အျဖစ္အပ်က္သည္ ျမန္ဆန္လြန္းအားႀကီး၍ အသတ္

အပုတ္ဟုပင္ေျပာ၍မရ။ ကာရင္သည္ တစ္ခ်က္သာေအာ္လုိက္ႏုိင္ၿပီး ေျမာက္သြား

ေသာလက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ေျခတစ္ခ်က္ကန္အထုတ္ကိုသာ ကြၽန္ေတာ္ျမင္လုိက္သည္။

ကာမဲဖခင္ႀကီး၏ လက္ထဲတြင္ ယာဥ္ေမာင္းကာရင္၏ေသနတ္။

”မပစ္ပါနဲ႕” ဟု ကာရင္ေအာ္သည္။

ဘယ္သူမွမတားလိုက္ႏိုင္ခင္ ကာမဲ၏အေဖသည္ ေသနတ္ေျပာင္းဝကို သူ႕ပါးစပ္ထဲ

သူျပန္ငံုလုိက္သည္။ ထိုေသနတ္ေပါက္ကြဲသံကို ကြၽန္ေတာ္ သည္တစ္ သက္

ဘယ္ေတာ့မွမေမ့နုိင္ေတာ့ၿပီ။ ဝင္းခနဲမီးပြင့္ကာ ျဖန္းခနဲပန္းထြက္လာေသာ

ေသြးမ်ား …။

………………………..
_______________________________
အခန္း (၁၁)
ဖရီးေမာင့္၊ ကာလီဖိုးနီးယား

အေမရိကား၏ ခံယူခ်က္ကို ဘာဘာ သေဘာက်သည္။

အေမရိကားတြင္ေနစဥ္ ဘာဘာ ကင္ဆာနာရခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

ဖရီးေမာင့္တြင္ အဲလီဇဘက္သ္ ကန္သာယာပန္းၿခံထဲ သားအဖႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကသည္ကို ကြၽန္ေတာ္သတိရေနသည္။ ပန္းၿခံသည္ ကြၽန္ေတာ္

တို႕တိုက္ခန္းႏွင့္ သံုးေလးလမ္းသာျခားသည္။ ပန္းၿခံထဲတြင္ ဒန္းစီးရင္း တခစ္ခစ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ မိန္းကေလးမ်ား၊ ဘက္တံ႐ိုက္က်င့္ေနေသာ ေယာက်္ားေလးမ်ားကို

ကြၽန္ေတာ္တို႕ေငးရသည္။ ဤကဲ့သို႕လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တိုင္း ဘာဘာသည္ သူ႕ႏုိင္ငံေရးခံယူခ်က္ကို ရွည္လ်ားေထြျပားစြာ ခင္းက်င္းျပတတ္သည္။

ဘာဘာသည္ သူေအာ့ႏွလံုးနာေသာ ဂ်င္မီကာတားကို ‘ေပါက္ေခါငတံုး’ ဟုအမည္ေပးထားသည္။ ၁၉၈ဝခုႏွစ္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ကဘူးတြင္ေနစဥ္တုန္းက

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသည္ ေမာ္စကိုမွ အိုလံပစ္ပြဲေတာ္ သပိတ္ေမွာက္ခံရလိမ့္ မည္ဟု ေၾကျငာခဲ့သညည္။ ”တကတည္းမွကြာ … ဘရက္စ္ေညာ့ဗ္က

အာဖဂန္ေတြကို အၿပံဳလုိက္သတ္ေနၿပီ။ အဲဒီ ႏွစ္ပဲေျခာက္ျပားေကာင္ ေျပာႏုိင္တာက မင့္ေရကန္ထဲ ငါေရလာမကူးဘူးတဲ့” ကြန္ျမဴနစ္မ်ားအတြက္

ဘရက္စ္ေညာ့ဗ္ထက္ ကာတားက ေယာင္တိေယာင္ကန္းႏွင့္ ပိုလုပ္ေပးခဲ့သည္ဟု ဘာဘာယံုထားသည္။ ”တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ဖို႕ သူန႕ဲမသင့္ေတာ္လွပါဘူး။

ဘာနဲ႕တူသလဲဆိုေတာ့ စက္ဘီး မစီးတတ္ေသးတဲ့ေကာင္ေလးကို ေနာက္ဆံုးေပၚ ကာဒီလက္ကားႀကီး ေမာင္းခိုင္း သလိုပဲ” အေမရိကႏွင့္

တကမၻာလံုးလိုအပ္ေနသည္က ႀကံ့ခိုင္ေသာလူတစ္ေယာက္။ ယံုၾကည္ကိုးစားရေသာ လူတစ္ေယာက္။ လက္ေလးႏွစ္ဖက္ လိမ္ယွက္ေနမည့္အစား လက္ေတြ႕ထလုပ္မည့္

လူတစ္ေယာက္ကို လုိအပ္သည္။ ဤသို႕ျဖင့္ ေရာ္နယ္ရီဂင္ တက္လာသည္။ ရီဂင္သည္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွေန၍ ကဘူးကို သိမ္းပိုက္ထားေသာ ‘႐ိႈရာဝီ’ တို႕အား

‘မိစၧာအင္ပါယာ’ ဟု ကင္ပြန္းတပ္ေသာအခါ ဘာဘာသည္ တစ္ခါထဲ အျပင္ထြက္ၿပီး ႐ုပ္ပံုႀကီးတစ္ခုဝယ္လာခဲ့သည္။ ပံုထဲတြင္ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး လက္မေထာင္ျပေနေသာ

သမၼတရီဂင္။ ပံုကိုမွန္ေဘာင္သြင္းၿပီးခ်ိတ္သည္။ ဘုရင္ ဇာဟီရာရွားႏွင့္ ဘာဘာလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေနပံု အျဖဴအမဲ ဓာတ္ပံုေဟာင္းေဘးတြင္ ခ်ိတ္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဖရီးေမာင့္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕၏ ရပ္ကြက္သားအမ်ားစုသည္ ကားဒ႐ိုင္ဘာ၊ ရဲသား၊ ဓာတ္ဆီဆိုင္ဝန္ထမ္းႏွင့္ လက္မထပ္ရေသးေသာမိခင္မ်ားျဖစ္သည္။ တိုက္

တန္းတစ္ခုလံုးတြင္ သမၼတစံနစ္လိုလားသူဆို၍ ဘာဘာတစ္ဦးတည္းသာရွိသည္။

သို႕ေသာ္ ပင္လယ္ေကြ႕၏ မီးခုိးျမဴကို ဘာဘာ့မ်က္လံုးမ်ားကစပ္သည္။ ကားသံကို ဘာဘာေခါင္းကိုက္သည္။ ပန္းဝတ္မႈန္မ်ားေၾကာင့္ ဘာဘာႏွာေခ်သည္။

အသီးအႏွံမ်ားသည္ ဘာဘာ့လွ်ာထဲမခ်ိဳ။ ေရသည္ ဘာဘာ့အတြက္ သန္႕ရွင္းလတ္ ဆတ္မႈ မရွိ။ သစ္ပင္ေတာတန္းႏွင့္ ကြင္းလြင္ျပင္မ်ား ဘယ္ေရာက္ကုန္သနည္း။

ဘာဘာ၏ မေတာက္တေခါက္ အဂၤလိပ္စကားေၾကာင့္ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုကိုေရာက္ၿပီး ပထမႏွစ္ႏွစ္တြင္ ဘာဘာ့အား ESL သင္တန္း၌

စာရင္း ေပးသြင္းရန္ ကြၽန္ေတာ္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ဘာဘာက ထုိအႀကံကို ခါခ်သည္။ ”cat ကို ငါစာလံုးေပါင္းတတ္ၿပီဆိုရင္ ဆရာမက

ၾကယ္တစ္ပြင့္ေပးမယ္။ ငါက အိမ္ျပန္ေျပးၿပီး မင္းကိုၾကြားရမယ္ေပါ့”

၁၉၈၃ခု၏ တနဂၤေႏြတစ္ရက္တြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ အဖံုးေပ်ာ့ စာအုပ္အ ေဟာင္းမ်ား ေရာင္းေသာဆိုင္ကိုသြားသည္။ ဘာဘာ့အား ငါးမိနစ္ဟု ခြင့္ေတာင္းေသာ္

ဘာဘာ ပခံုးတြန္႕ျပသည္။ ဖရီးေမာင့္တြင္ ဘာဘာသည္ ဓာတ္ဆီဆိုင္တြင္ အလုပ္ ဝင္သည္။ ယေန႕အားရက္ျဖစ္၏။ ဖရီးေမာင့္လမ္းမက်ယ္ႀကီးကို ဘာဘာ

နေမာ္နမဲ့ ထင္သလိုလမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ဗီယက္နမ္ဇနီးေမာင္ႏွံေရာင္းေသာ ကုန္စံုဆိုင္ေလးထဲ ဝင္သြားသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ေစာင့္ၾကည့္သည္။

ေဖာ္ေရြေသာ ဆုိင္ရွင္ငုယင္ဇနီးေမာင္ႏွံတို႕ ဆံပင္မ်ားျဖဴေနၾကၿပီ။ အမယ္ ႀကီး ငုယင္တြင္ ေျခလက္တုန္ေသာ ပါကင္ဆန္ေရာဂါရွိသည္။ အဖိုးႀကီးငုယင္သည္

တင္ပါးအစားထိုး ခြဲစိတ္ထားသူ။ ”ခုဆို သူက ေဒၚလာေျခာက္သန္းတန္လူသားေလ” ဟု အမယ္ႀကီးငုယင္က ကြၽန္ေတာ့္အားေျပာကာ သြားမရွိသည့္ပါးစပ္ကို ၿဖဲ၍

ရယ္ေနတတ္သည္။ ”ေဒၚလာေျခာက္သန္းတန္လူသားကို မွတ္မိေသးလား” ထိုအခါ အဖိုးႀကီးငုယင္သည္ မင္းသားလီးေမဂ်ာ ဟန္အတိုင္း မ်က္ေမွာင္ကုပ္ကာ

အေႏွးျပကြက္႐ိုက္သလို ေျပးျပပါေတာ့မည္။

မိုက္ဟမ္မာစာအုပ္အေဟာင္းကို ကြၽန္ေတာ္ အျမန္လွန္ေလွာေနစဥ္ ေအာ္သံႏွင့္ မွန္ကြဲသံ ၾကားလိုက္ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ စာအုပ္ခ်ၿပီး ကမန္းကတန္း

လမ္းကူးသည္။ ေကာင္တာေနာက္တြင္ မ်က္ႏွာျပာႏွမ္းေနေသာ ငုယင္ဇနီးေမာင္ႏွံ။ ဆုိင္ရွင္ငုယင္က ဇနီးကို သိုင္းဖက္ထားသည္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လိေမၼာ္သီးမ်ား၊

ဆြဲလွဲခ်ထားေသာ မဂၢဇင္းတင္သည့္စင္၊ ကြဲသြားေသာပုလင္းတစ္လံုးႏွင့္ ဘာဘာ့ ေျခရင္းမွ မွန္ကြဲစမ်ား။

ျပႆနာမွာ ဘာဘာ့တြင္ လိေမၼာ္သီးဖိုးေပးရန္ ေငြစကၠဴပါမလာခဲ့။ ဆိုင္ရွင္ ငုယင္ကို ခ်က္လက္မွတ္တစ္ေစာင္ေရးေပးေသာ္ ဆိုင္ရွင္က မွတ္ပံုတင္ျပခုိင္းသည္။

”သူက ငါ့မွတ္ပံုတင္ကို ၾကည့္ခ်င္လို႕တဲ့” ဟု ဘာဘာက ဖာစီစကားျဖင့္ အက်ယ္ ႀကီးေအာ္သည္။ ”သူ႕ဆိုင္ကအသီးေတြဝယ္လာတာ ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ရွိေတာ့မယ္။

သူ႕အိတ္ထဲ ေငြထည့္ေပးခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ဒါနဲ႕ေတာင္ ေခြးမသားက ခုမွ မွတ္ပံုတင္ ျပခိုင္းေနတယ္”

”ဘာဘာ၊ ဒါ ပုဂၢိဳလ္ေရးနဲ႕ မသက္ဆိုင္ဘူး။ မွတ္ပံုတင္ျပခုိင္းရမယ္လို႕ ေျပာထားၾကလို႕ပါ”

ဆိုင္ရွင္ငုယင္သည္ ဇနီးေရွ႕ ေျခတစ္လွမ္းတက္လာၿပီး တုတ္ေကာက္ျဖင့္ ဘာဘာ့ကိုခ်ိန္ထားကာ ”က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကိုအလိုမရွိဘူး” ဟုဆိုသည္။ တဖန္

ကြၽန္ေတာ့္ဘက္လွည့္လာၿပီး ”မင္းက မြန္ရည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းအေဖကေတာ့ ဆိုးတယ္ကြ။ သူ႕ကို မႀကိဳဆိုဘူး” ဟုေျပာသည္။

”ငါ့ကိုမ်ား သူတို႕ကသူခိုးထင္ေနတာလား” ဘာဘာ့အသံ က်ယ္လာၿပီျဖစ္၍ ဆိုင္ျပင္တြင္ လူေတြအံုလာၾကသည္။ ဆိုင္ထဲ ျပဴးၿပဲၾကည့္ကုန္ၾကၿပီ။

”ဒီတိုင္းျပည္က ဘယ္လိုအစားလဲကြ။ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူး”

”ရဲေခၚမယ္” ဟု အဖိုးႀကီးငုယင္ေနာက္ေက်ာဘက္မွ အမယ္ႀကီးငုယင္က ေခါင္းကေလးထုတ္၍ေျပာသည္။ ”ထြက္သြား … မသြားရင္ ရဲေခၚမယ္”

”ရဲေတာ့ မေခၚပါနဲ႕ဗ်ာ။ ဘာဘာ့ကို ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ေခၚသြားပါ့မယ္”

”ဟုတ္တယ္၊ မင္း သူ႕ကို အိမ္ျပန္ေခၚသြား”

ပါဝါႏွစ္မ်ိဳးပါ မ်က္မွန္ေနာက္မွ ဆုိင္ရွင္ငုယင္၏မ်က္လံုးမ်ား ဘာဘာ့ထံမွ လံုးဝမခြာ။ ဘာဘာ့ကို ကြၽန္ေတာ္ေခၚလာခဲ့သည္။ ဆိုင္ထဲမွ အထြက္တြင္ ဘာဘာသည္

မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ကို ကန္ထည့္လုိက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဆိုင္ထဲေနာက္ တစ္ေခါက္ျပန္ဝင္ၿပီး ငုယင္မ်ားကို ေတာင္းပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ တယ္လီဖုန္း နံပါတ္ႏွင့္

လိပ္စာကိုေပးၿပီး ပ်က္စီးဆံုး႐ံႈးမႈ အၾကမ္းဖ်င္းတန္ဖိုးကို သိရွိလိုေၾကာင္း ေျပာသည္။ ”တန္ဖိုးသိတာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္ပါဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္

စိတ္မေကာင္းပါဘူး” အမယ္ႀကီးငုယင္သည္ ကြၽန္ေတာ့္ထံမွ စာရြက္လွမ္းယူၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ အဖြားႀကီး၏လက္မ်ား ခါတိုင္းထက္ ပိုတုန္ယင္ေနသည္။

ဘာဘာ့ကိုသာ ကြၽန္ေတာ္ ေဒါပြမိေတာ့၏။

”ကြၽန္ေတာ့္အေဖက အေမရိကားမွာ ေနက်င့္ရေအာင္ လုပ္ရတုန္းမို႕ပါ” ဟု ကြၽန္ေတာ္ ရွင္းျပသလိုေျပာခဲ့သည္။

ငုယင္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပခ်င္သည္။ ကဘူးတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕သည္ သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းခ်ိဳးၿပီး အေၾကြးကဒ္လုပ္၍ ရသည္။ ဟက္ဆန္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္

သစ္သားတုတ္တိုတစ္ေခ်ာင္းယူၿပီး မုန္႕သည္ထံသြားသည္။ မုန္႕သည္ႀကီးက ကြၽန္ ေတာ္တို႕ တုတ္ေခ်ာင္းေပၚ ဓားႏွင့္ထစ္ထားသည္။ မုန္႕တစ္လံုးကို တစ္ထစ္။

လကုန္လွ်င္ ဘာဘာက တုတ္ေခ်ာင္းေပၚမွ အထစ္အတိုင္း ေငြရွင္းေပးလိုက္သည္။ ဒါပဲျဖစ္၏။ ေမးခြန္းမ်ား မလို။ မွတ္ပံုတင္ မလို။

ဤအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္မေျပာျပခဲ့ဘဲ ရဲမေခၚသည့္အတြက္ ေက်းဇူးစကား ကိုသာဆိုခဲ့သည္။ ဘာဘာ့ကို အိမ္ျပန္ေခၚလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္လည္ေခ်ာင္း႐ိုး

ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ေနစဥ္ ဘာဘာသည္ မ်က္ႏွာႀကီးသုန္၍ ေလသာခန္းေပၚ ေဆးတံ ဖြာေနသည္။ ပက္ရွဝါမွ ဘုိးရင္းေလယာဥ္ျဖင့္ အေမရိကားေရာက္လာသည္မွာ

တစ္ႏွစ္ခြဲရွိၿပီ။ ဘာဘာ့ခမ်ာ ေနက်င့္ရေအာင္က်င့္ေနရဆဲ။ ထိုေန႕ညက တိတ္ဆိတ္စြာ စားခဲ့ၾကသည္။ ဘာဘာသည္ ႏွစ္လုပ္မွ်သာစားၿပီး ပန္းကန္ကို တြန္းပစ္ခဲ့သည္။

စားပြဲတစ္ဖက္မွ ဘာဘာ … လက္သည္းမ်ား အင္ဂ်င္ဝိုင္ေၾကာင့္ မဲညစ္လ်က္။ လက္ေခါက္မ်ား စုတ္ၿပဲကာ ဓါတ္ဆီဆိုင္၏ အနံ႕ျဖစ္ေသာ ဖုန္နံ႕၊ ေခြၽးနံ႕၊

ဓာတ္ဆီနံ႕တို႕ အက်ႌတြင္စြဲေနသည္။ ဘာဘာသည္ ကြယ္လြန္သြားေသာ ဇနီးေဟာင္းကို မေမ့ႏုိင္ဘဲ ထပ္မံလက္ထပ္ခဲ့ေသာ မုဆိုးဖိုႏွင့္ တူေနသည္။ သူ႕ခမ်ာ

ဂ်ာလာလာဘက္မွ ႀကံစိုက္ခင္းမ်ား၊ ပါမင္မွ ဥယာဥ္မ်ား၊ သူ႕စံအိမ္ထဲ ဝင္ခ်ည္ ထြက္ခ်ည္ရွိေသာ ဧည့္ပရိသတ္မ်ားကို တမ္းတေနရဆဲ။ ၾကက္ပ်ံမတတ္

စည္ကားလွ ေသာ ေရွာေစ်းထဲသြားလွ်င္ သူ႕အသိအကြၽမ္း၊ သူ႕အေဖ၏ အသိအကြၽမ္း၊ သူ႕အဖိုး၏

အသိအကြၽမ္းႏွင့္ ေဆြရိပ္မ်ိဳးရိပ္မကင္းသူမ်ား ႏႈတ္ဆက္၍မကုန္ေတာ့ သည္ကိုလည္း ေအာက္ေမ့ေနရဆဲ။

ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အေမရိကားသည္ အတိတ္ကို ေျမႁမႇဳပ္ပစ္ရာ ေနရာ။

ဘာဘာ့အတြက္ကေတာ့ အေမရိကားသည္ အတိတ္ကို ျမည္တမ္းရာေနရာ။

”ပက္ရွဝါကို ျပန္ပါလား၊ ဘာဘာ”

ကြၽန္ေတာ့္ေရဖန္ခြက္ထဲ ေရခဲတံုးေလးမ်ား ေပါေလာလႈပ္ေနသည္။ ကြၽန္ ေတာ္တို႕အား ဗီဇာခ်ေပးရန္ ပက္ရွဝါတြင္ ေျခာက္လၾကာေအာင္ ေစာင့္ခဲ့ရသည္။

ပက္ရွဝါတြင္ ေနထိုင္စဥ္က ကြၽန္ေတာ္တို႕၏ တစ္ေယာက္အိပ္ အိမ္ခန္းေလးသည္ ေျခအိတ္ေစာ္ႏွင့္ေၾကာင္ေခ်းေစာ္နံေနသည္။ သို႕ေသာ္ ပတ္ပတ္လည္တြင္

အသိအကြၽမ္း မ်ားခ်ည္းသာ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဘာဘာႏွင့္သိသည္။ ဘာဘာသည္ ေကာ္ရစ္ဒါ အခန္းအားလံုးမွ အခန္းနီးခ်င္းမ်ားကို ညစာဖိတ္သည္။ အမ်ားစုမွာ

ဗီဇာေစာင့္ေသာ အာဖဂန္မ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ခါတေလမ်ား တစ္ေယာက္က တာဘလာယူလာၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္က ဟာမိုနီယမ္ယူလာလွ်င္ နားဝင္မဆိုးလွေသာ

အဆိုသမား လည္းရွိေနပါက ေနာက္တစ္ေန႕ေနအတက္ထိ၊ ျခင္မ်ားပင္ တဝီဝီမျမည္ႏိုင္ေတာ့ခ်ိန္ ထိ၊ တီးေနေသာလက္ခုပ္မ်ားနာက်င္ကိုက္ခဲလာသည္အထိ

ဆိုၾကတီးၾကေပ်ာ္ခဲ့ၾက သည္။

”ဟိုမွာ ပိုေပ်ာ္တယ္မဟုတ္လား၊ ဘာဘာ။ သူက ဇာတိနဲ႕ ပိုတူတယ္”

”ပက္ရွဝါက ဘာဘာ့အတြက္ေကာင္းေပမယ့္ ေအမားအတြက္ မေကာင္းဘူး”

”ဘာဘာက ဒီမွာ အလုပ္သိပ္လုပ္တာကိုး”

”ခုေတာ့လည္း သိပ္မဆိုးလွပါဘူး” ဓာတ္ဆီဆုိင္တြင္ ဘာဘာ ေန႔ပိုင္း မန္ေနဂ်ာျဖစ္လာျခင္းကို ဆိုလိုသည္။ သို႕ေသာ္ျငား ဘာဘာ ႐ံႈ႕မဲ့ေနပံု၊ ရာသီဥတု

မပြင့္လင္းေသာေန႕မ်ားဆိုလွ်င္ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ႏွိပ္ေနပံု၊ ထမင္းစားအၿပီး ေဆးပုလင္းလွမ္းယူလိုက္စဥ္ နဖူးေပၚ ေခြၽးသီးေနပံု စသည္တို႕ကို

ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ထားၿပီးၿပီ။

”ဒီ့အျပင္ ဘာဘာတို႕ ဒီကိုလာခဲ့ၾကတာ ဘာဘာ့အတြက္မွ မဟုတ္္ဘဲ”

ကြၽန္ေတာ္ စားပြဲကိုေက်ာ္ၿပီး ဘာဘာ့လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ အသား မာတက္ကာ ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ ဘာဘာ၏ အလုပ္ၾကမ္းသမားလက္ေပၚတြင္

သန္႕ရွင္းႏုဖတ္ေနေသာ ကြၽန္ေတာ္၏ေက်ာင္းသားလက္မ်ား။ ကဘူးတြင္ ေနစဥ္ တုန္းက ဘာဘာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ဝယ္ေပးခဲ့ေသာလက္ေဆာင္မ်ားမွာ ကစားစရာ

ထရပ္ကား၊ မီးရထားႏွင့္ စက္ဘီး။ ယခုေတာ့ အေမရိကား။ ေအမားအတြက္ ဘာဘာေပးသည့္ ေနာက္ဆံုးေသာလက္ေဆာင္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကိုေရာက္ၿပီး တစ္လအၾကာတြင္ ဝါရွင္တန္ လမ္းမႀကီးေဘးမွ အာဖဂန္လူမ်ိဳး အသိအကြၽမ္းတစ္ဦး ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဓာတ္ဆီဆိုင္တြင္

ဘာဘာအလုပ္ရသည္။ ဘာဘာသည္ တစ္ပတ္လွ်င္ေျခာက္ရက္၊ တစ္ရက္လွ်င္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီၾကာေအာင္ ဆီျဖည့္ရသည္။ မီတာမွတ္ရသည္။ ဆီလွယ္ကာ ေလကာ

မွန္မ်ား ေဆးေၾကာေပးရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘာဘာ့အတြက္ ေန႕လည္စာ ကြၽန္ေတာ္ သြားပို႕လွ်င္ စင္ေပၚမွ စီးကရက္ဘူးရွာေနေသာ ဘာဘာ့ကိုေတြ႕ရတတ္သည္။

ဓာတ္ဆီမ်ားေပစြန္းေနေသာ ေကာင္တာတြင္ ေဖာက္သည္က ရပ္ေစာင့္ေနသည္။ ထိန္ၿငီးေနေသာ မီးေခ်ာင္းအလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ဘာဘာသည္ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်

လ်က္ ျဖဴေရာ္ႏြမ္းဖတ္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ဝင္လာလွ်င္ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္းမ်ား တေဒါင္ေဒါင္ျမည္လာ၍ ဘာဘာက ကြၽန္ေတာ့္ကို သမင္လည္ျပန္ၾကည့္ကာ

ၿပံဳးျပလက္ျပႏႈတ္ဆက္သည္။ ထိုအခါ ဘာဘာ့မ်က္လံုးမ်ား ပင္ပန္းလြန္း၍ မ်က္ရည္လည္ေနတတ္သည္။

ဘာဘာ အလုပ္ရေသာေန႕က အရာရွိမ မစၥစ္ေဒါ့ဘင္ ထံသြားေတြ႕ရသည္။ အဝလြန္ေနေသာ လူမည္းအမ်ိဳးသမီး ေဒါ့ဘင္သည္ ရယ္လုိက္လွ်င္ ပါးခ်ိဳင့္ေလးႏွင့္

မ်က္လံုးေလးမ်ားလက္ေနသည္။ ယခင္က ဘုရားေက်ာင္းတြင္ သီခ်င္းဆိုခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေဒါ့ဘင္က ေျပာျပသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ယံုပါသည္။ သူမအသံေလး ၾကားရသည္ႏွင့္

ကြၽန္ေတာ္သည္ ႏြားႏုိ႕ႏွင့္ ပ်ားရည္ကို ခ်င္ျခင္းတပ္လာသည္။ ဘာဘာသည္ ကုန္ဝယ္တံဆိပ္ေခါင္းထုပ္ကို ေဒါ့ဘင္၏စားပြဲေပၚ တင္ေပးလိုက္သည္။

”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မလိုခ်င္ဘူး။ က်ဳပ္က အလုပ္ အၿမဲလုပ္တယ္။ အာဖဂန္နစၥတန္မွာလည္း လုပ္တယ္။ အခု အေမရိကား ေရာက္ေတာ့

လည္း လုပ္တယ္။ ေက်းဇူးတကယ္တင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလကားေတာ့ မလိုခ်င္ဘူး”

ေဒါ့ဘင္မမ မ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္လုပ္သည္။ ေနာက္ေနသလားဟု ကြၽန္ ေတာ္ႏွင့္ ဘာဘာကို တစ္လွည့္စီၾကည့္သည္။ ဟက္ဆန္႕အေျပာအရဆိုလွ်င္

”အခ်ဥ္ဖမ္းေနသလား” ဟု ၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္၏။ ”ကြၽန္မလုပ္သက္ ဆယ့္ငါးႏွစ္ အတြင္း ဒါမ်ိဳးမႀကံဳခဲ့ဖူးဘူး” ဟုဆိုသည္။

ဤသည္မွာ ရွက္စရာေကာင္းေသာ ကုန္ဝယ္တံဆိပ္ေခါင္းကိစၥကို ဘာဘာ အဆံုးသတ္ခဲ့ပံုျဖစ္သည္။ ဘာဘာ အေၾကာက္ဆံုးကိစၥတစ္ခုမွ ေလ်ာ့ပါးသက္သာ

သြားခဲ့သည္။ ဘာဘာသည္ အလွဴေငြျဖင့္ကုန္ဝယ္စဥ္ အျခားအာဖဂန္တစ္ဦး ျမင္သြားမည္ကို အလြန္အမင္း စိုးရိမ္ခဲ့သည္။ လူမႈဖူလံုေရး႐ံုးခန္းမွ ဘာဘာ ထြက္လာပံုမွာ

အိုင္းအနာ အရွင္းေပ်ာက္ကင္းသြားသည့္အတိုင္း ျဖစ္၏။

———————

၁၉၈၃ ခု၊ ေႏြရာသီတြင္ ကြၽန္ေတာ္ အထက္တန္းေက်ာင္း ေအာင္ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ရွိၿပီ။ ထိုေန႕က ေဘာလံုးကြင္းထဲ ဘြဲ႕ဦးထုပ္ေလး

ၾကြတၾကြတေဆာင္းခဲ့ေသာ အသက္အႀကီးဆံုးေက်ာင္းသားမွာ ကြၽန္ေတာ္ပဲျဖစ္မည္။ အျပာေရာင္ဘြဲ႕ဝတ္စံုမ်ား၊ ကင္မရာမီးမ်ား၊ မိသားစုအံုမ်ားၾကားထဲ ဘာဘာ့ကို

ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာက္ေနသည္။ ကိုက္ႏွစ္ဆယ္အကြာတြင္ ဘာဘာ့ကို ေတြ႕လုိက္ျပန္ရာ ဘာဘာသည္ လက္မ်ားအိတ္ထဲထည့္လ်က္။ လည္ပင္းတြင္ ကင္မရာက

တြဲေလာင္း။ ကြၽန္ေတာ္တို႕သားအဖႏွစ္ဦးၾကားမွ ေရြ႕လ်ားေနေသာ လူအုပ္ႀကီးေၾကာင့္ ဘာဘာသည္ ေပၚလာလိုက္၊ ေပ်ာက္သြားလုိက္။

အျပာေရာင္ဘြဲ႕ဝတ္စံုႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ား ေပြ႕ဖက္ၾက၊ ငိုယိုၾကသည္။ ေကာင္ကေလးမ်ား သူတို႕အေဖႏွင့္ ညာလက္ဝါးခ်င္း ႐ိုက္ၾကသည္။

ဘာဘာ့မုတ္ဆိတ္ေမြးမ်ား ျဖဴေနၿပီ။ နားသယ္မွ ဆံပင္မ်ားပါးလ်ေနသည္။ ကဘူးတြင္ေနစဥ္တုန္းကထက္ အရပ္ပိုရွည္ထြက္လာသည္။ ဘာဘာ ဝတ္ထား

သည့္တစ္စံုတည္းေသာ အညိဳေရာင္ဝတ္စံုမွာ အာဖဂန္တို႕ သာေရးနာေရးပြဲမ်ားတြင္ ဝတ္ေသာဝတ္စံုသာျဖစ္၏။ စည္းထားေသာ လည္စည္းအနီမွာ သည္ႏွစ္ထဲ ဘာဘာ

အသက္ငါးဆယ္ျပည့္ေမြးေန႕အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ေပးခဲ့ေသာ လက္ေဆာင္ျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာဘာေတြ႕သြားၿပီး လက္ျပေနသည္။ ဘာဘာ ၿပံဳးေနသည္။ ဘြဲ႕ဦးထုပ္ေဆာင္းထားရန္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလက္ဟန္ျပၿပီး ေက်ာင္းနာရီစင္ႀကီး ေနာက္

ခံျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္သည္။ ဘာဘာ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ၿပံဳးျပေသာအၿပံဳးမွာ ယေန႕သည္ ကြၽန္ေတာ့္ေန႕မဟုတ္၊ ဘာဘာ့ေန႕ျဖစ္ေၾကာင္းပင္။ ဘာဘာ

ကြၽန္ေတာ့္ထံ ေလွ်ာက္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္လည္ပင္းကို သုိင္းဖက္ကာ ကြၽန္ေတာ့္နဖူးေပၚ အနမ္းတစ္ပြင့္လက္ေဆာင္ေခြၽသည္။ ”ဘာဘာ သိပ္ဂုဏ္ယူတယ္ကြာ”

ဘာဘာ့ မ်က္လံုးမ်ား အရည္ဖိတ္ေနသည္။ ထိုအၾကည့္ကို လက္ခံရသည့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာလည္း ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး။

ထိုညက ဘာဘာသည္ ကြၽန္ေတာ့္အား အာဖဂန္႐ိုးရာစားေသာက္ဆိုင္ ေခၚသြားၿပီး အလွ်ံပယ္ေကြၽးသည္။ ဆိုင္ရွင္အား သူ႕သား ေကာလိပ္တက္ရေတာ့

မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဘာဘာၾကြားသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္း မေအာင္ခင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္ အလုပ္ရွာခ်င္ေၾကာင္း ဘာဘာ့ကို ခဏတျဖဳတ္

အတိုက္အခံေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ေကာလိပ္တက္ဖို႕ ေငြနည္းနည္းပါးပါး ဝုိင္းရွာခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘာဘာက သူ၏မီးေတာက္ေတာ့မတတ္ မ်က္ေစာင္းႀကီးတစ္ခ်က္

ပစ္ထုိးလိုက္ရာ စကားလံုးမ်ား ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ဖ်ားတင္ အေငြ႕ပ်ံသြားေတာ့၏။

ညစာစားၿပီးေသာအခါ စားေသာက္ဆိုင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ ဘားဆိုင္ဆီ ဘာဘာေခၚလာသည္။ ဘားဆုိင္သည္ လင္းလင္းက်င္းက်င္း မရွိ။ ကြၽန္ေတာ္

မုန္းတီးလြန္းေသာ ဘီယာရနံ႕က နံရံမ်ားထဲထိ စိမ့္ဝင္ပ်ံ႕ႏွံ႕လ်က္။ ဘိလိယက္ ထိုးေနေသာ ေယာက်္ားမ်ား ေဘ့စ္ေဘာဦးထုပ္ကိုယ္စီ။ အစိမ္းေရာင္ ဘိလိယက္

ခံုမ်ား၏အထက္၊ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္၏ေအာက္ဝယ္ ထူပိန္းစြာမင္းမူေနေသာ ေဆးလိပ္ ခုိးမ်ား။ အညိဳေရာင္ဝတ္စံု ဘာဘာႏွင့္ ထပ္တြန္႕ေဘာင္းဘီ၊ အားကစားဂ်က္ကက္

ကြၽန္ေတာ့္ကို လူေတြလွည့္ၾကည့္ၾကစဥ္ အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္၏ေဘးတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕သားအဖ ဝင္ထုိင္သည္။

ဘာဘာသည္ စီးကရက္တစ္လိပ္မီးၫွိၿပီး ဘီယာမွာသည္။ ”ဒီညသိပ္ ေပ်ာ္တယ္ေဟ့” ဘာဘာသည္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မရည္ရြယ္ဘဲ အားလံုးကို ေၾကျငာ

လိုက္ကာ ”ဒီည ငါ့သားနဲ႕အတူေသာက္မယ္။ ဒီတစ္ခြက္ကေတာ့ မိတ္ေဆြႀကီး အတြက္” ဟုဆိုၿပီး အဖိုးႀကီး၏ေက်ာကိုပုတ္သည္။ ဦးထုပ္ပင့္ျပၿပီးၿပံဳးေနေသာ

အဖိုးႀကီးတြင္ အေပၚသြားမရွိ။

ဘာဘာသည္ ဘီယာတစ္ခြက္လံုး သံုးငံုတည္းႏွင့္ကုန္ေအာင္ ေမာ့ကာ ေနာက္တစ္ခြက္ထပ္မွာသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဘီယာကို မနည္းႀကီး က်ိတ္မွိတ္

မ်ိဳခ်ေနရဆဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ဘီယာခြက္ ေလးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳးအကုန္္တြင္ ဘာဘာက သံုးခြက္ ကုန္သြားၿပီ။ ဘာဘာသည္ မိတ္ေဆြအဖုိးႀကီးအတြက္

စေကာ့ဝီစကီတစ္ခြက္မွာသည္။ ဘိလိယက္ထိုးေနေသာ ေလးေယာက္အုပ္စုကိုလည္း အရက္တစ္ကရားျဖင့္ ျပဳစုသည္။ ထုိအုပ္စုက ဘာဘာ့ကို

လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾက၊ ေက်ာကိုပုတ္ၾက၊ ဘာဘာ့အတြက္ ေသာက္ၾက၊ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာဘာ့စီးကရက္ကို မီးၫွိေပးသည္။ ဘာဘာသည္

လည္စည္းကိုေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ႏွစ္ဆယ့္ငါးဆင့္တန္ အေၾကြေစ့မ်ား လက္တစ္ဆုပ္စာ ဆြဲထုတ္၍ အဖိုးႀကီးအား ဂီတေသတၱာကို လက္ၫႈိးထိုးျပသည္။

”သူႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္း ဖြင့္ဖို႕ေျပာကြာ” ဟု ကြၽန္ေတာ့္အားေျပာသည္။ အဖိုးႀကီး ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး ဘာဘာ့အား အေလးျပဳသည္။ သိပ္မၾကာခင္ ႐ိုးရာဂီတသံ

ဆူညံက်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္ေပၚလာ ေတာ့၏။ ဤနည္းသည္ ဘာဘာ့ပါတီပြဲတည္း။

ဂီတသံတစ္ေနရာအေရာက္တြင္ ဘာဘာသည္ ထရပ္ၿပီး ဘီယာခြက္ ေႁမႇာက္ကာ ”ေအေပး႐ုရွားေတြ” ဟုေအာ္ထည့္လုိက္ရာ လႊစာမႈန္႕ေပပြေနေသာ

ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဘီယာမ်ားဖိတ္က်သည္။ ဘားခန္းတစ္ခန္းလံုး အံုးခနဲရယ္ၾကသည္။ ဘာဘာသည္ ဘားခန္းထဲရွိလူကုန္ကို ဘီယာတစ္ခြက္စီ ဒကာခံသည္။

အခ်ိန္တန္အိမ္ျပန္ေတာ့ ဘာဘာ့ကို လူတိုင္းႏွေမ်ာေနၾကသည္။

ကဘူး၊ ပက္ရွဝါ၊ ေဟးဝပ္ … ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘာဘာကေတာ့ ဘာဘာပါပဲလားဟု ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေတြးရင္းၿပံဳးမိသည္။

အဝါေရာင္ကားေဟာင္းႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္ေမာင္းျပန္လာခဲ့သည္။ ကားေပၚ အိပ္လိုက္လာေသာ ဘာဘာကေတာ့ တေခါေခါေဟာက္ေနၿပီ။

ဘာဘာ့ကိုယ္မွ ေဆးလိပ္နံ႕အရက္နံ႕ေခြၽးနံ႕ကိုယ္နံ႕ အနံ႕မ်ားစူးလွသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ကားရပ္လိုက္ ေတာ့ ဘာဘာထထိုင္ကာ ”တုိက္တန္းအဆံုးထိ ေမာင္းကြာ”

ဟု အသံျပာျပာျဖင့္ ေျပာသည္။

”ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ”

”ေမာင္းမွာသာေမာင္း”

လမ္း၏ေတာင္ဘက္အဆံုးတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကားရပ္ခုိင္းသည္။ ကုတ္ အက်ႌအိတ္မ်ားထဲ ေမႊေႏွာက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အား ေသာ့တြဲတစ္တြဲလွမ္းေပးကာ ”ဟိုမွာ

…” ဟု အေရွ႕ကို ၫႊန္ျပသည္။ ျပန္႕ကားအလ်ားရွည္ေသာ ေမာ္ဒယ္အေဟာင္း ဖို႕ဒ္ကားတစ္စီး။ ကား၏ရင့္ေမွာင္ေသာ အေရာင္ကို လေရာင္ေအာက္ဝယ္

ကြၽန္ေတာ္ ကြဲကြဲျပားျပား မေျပာတတ္။

”ေဆးျပန္မႈတ္ဖို႕ေတာ့ လိုတယ္။ ဆိုင္ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေခၚၿပီး လိုတာေတြ ျဖည့္ရဦးမယ္။ ဒါေပမယ့္ စက္ကေတာ့ေကာင္းတယ္ကြ”

ေသာ့တြဲကို လွမ္းယူရင္း ကြၽန္ေတာ္ အံ့အားသင့္ေနသည္။ ကားကိုတစ္လွည့္ ဘာဘာ့ကိုတစ္လွည့္ ၾကည့္သည္။

”ေကာလိပ္တက္ဖို႕ ကားလုိမယ္ေလကြာ”

ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္ဝုိင္းရၿပီ။ ဘာဘာ့လက္ကို ကြၽန္ေတာ္ဆြဲယူၿပီး ဖ်စ္ ထားသည္။ မ်က္ႏွာမ်ားကိုကြယ္ထားေသာ ေမွာင္ရိပ္ကိုသာ ေက်းဇူးတင္မိေတာ့သည္။

”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ဘာဘာ”

ကြၽန္ေတာ္တို႕ကားထဲမွ ထြက္ၿပီး ဖုိ႕ဒ္ကားထဲဝင္သည္။ အျပာရင့္ေရာင္ ဂရင္းေတာ္ရီႏိုကားဟု ဘာဘာဆိုသည္။ တိုက္တန္းကိုပတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ကားေမာင္း သည္။

ဘရိတ္၊ ေရဒီယိုႏွင့္ အခ်ိဳးအေကြ႕ျပခလုတ္တို႕ကို စစ္ေဆးသည္။ တိုက္တန္း ေျမကြက္လပ္တြင္ ကားရပ္ၿပီး အင္ဂ်င္ကို စက္သတ္သည္။

”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘာဘာ”
………………………

……………………….

…………………………..
_____________________________
ဆက္ပါဦးမည္..။
____________________________
မူရင္းစာအုပ္အမည္…..THE KITE RUNNER

မူရင္းစာေရးဆရာ…….KHALED HOSSEINI
______________________________–
ျမန္မာျပန္ဆိုသူ …… ၀င့္ျပံဳးျမင့္

ျမန္မာျပန္ စာအုပ္အမည္……..တိမ္ယံသစၥာ..

2009 / ဇြန္ ၊ ပထမ အၾကီမ္ ။

စာမ်က္နွာ စုစုေပါင္း…350

13 x 21 စင္တီဆိုဒ္

စာအုပ္တန္ဖိုး … 3000 က်ပ္
______________________________

ေလးစားစြာျဖင့္..

အလင္း ဆက္

About အလင္း ဆက္

အလင္း ဆက္ has written 204 post in this blog.

ဤေလာကကို ငါခ်စ္သည္ ။ ငါခ်စ္ျမတ္တြယ္တာေသာ..ဤေလာကအတြက္... လွပေေသာ အလင္းတန္းမ်ားကို ငါရွာအံ့ ။ ငါခ်စ္ေသာ ေလာကကို ငါဆုပ္ကိုင္ထားေသာ အလင္းတို့ျဖင့္ ဆက္သြယ္ေပးအံ့ ။ ။ ဤကမာၻေျမ... ပူေလာင္ျခင္းကင္းေသာ အလင္းတို့ျဖင့္ ျဖာလက္ ေတာက္ပ ...သစ္လြင္စြာ...လွပ ေစသတည္း....။