တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ရင္ခုန္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လို႔လာပါျပီ။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ ၁၀ တန္း စာေမးပြဲေအာင္စာရင္း ထြက္လာလို႔ပါပဲ။ အားလံုးေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတဲ့ အတိုင္းေပါ့။ ေအာင္သူေအာင္ျပီး၊ က်သူက်တဲ့ ပြဲတစ္ပြဲ ျဖစ္လို႔ ေနပါေတာ့တယ္။ ၁၀ တန္းဆိုတဲ့အရာကလည္း အင္မတန္ နတ္ၾကီးတယ္မလား။ ဒီေတာ့ နီးစပ္ရာ ၁၀ တန္း ကေလးေတြ ဘယ္သူ ေအာင္ျပီး ဘယ္သူဂုဏ္ထူး ဘယ္ႏွလံုးထြက္သလဲ ေမးျမန္းၾကည့္မိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ရင္ခုန္ခံစားရပါတယ္။ ေအာင္စာရင္းမထြက္ခင္ တစ္ပတ္အလို ေလာက္ထဲက ရင္ခုန္ရၿပီ။ ေအာင္စာရင္းထြက္မည့္ညေရာက္ေတာ့ တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ေပ။ မနက္လင္းလို႔ ေအာင္စာရင္းမွာ ကိုယ့္နာမည္ပါ မပါကို မိုးမလင္းခင္ ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္ေလာက္ထဲက တိုးက်ိတ္ၿပီး ၾကည့္ရသည့္ အရသာသည္ တကယ့္ကို ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္နာမည္က ေအာင္စာရင္းထဲ ပါလာေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕အမည္ေတြ မပါလာတဲ့အခါ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာကို ခုခ်ိန္ထိ ျပန္ခံစားေနမိပါေသးတယ္။ ဒီလိုဘ၀ေတြ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည့္အခါ ကေလးမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ျဖစ္တာ မဆန္းပါဘူး။ ခုလည္း နီးစပ္ရာသူေတြ ေမးျမန္းၾကည့္သည့္အခါ ေအာင္သည့္ကေလးကိုသာ ရဲရဲေမးရဲပါသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ေအာင္ျပီး ကိုယ့္ကြန္ပ်ဳတာသင္တန္းမွာ လာတက္သည္႔ တပည္႔မေလးတစ္ေယာက္ ၁၀ တန္းေျဖထားတာ သတိရလို႔ ေမးမလို႔ စိတ္ကူးထားတုန္း အတန္းေဖာ္ကေလးမေလးမ်ားက က်သည္လို႔ ေျပာလာျပန္ေတာ့ ကာယကံရွင္ကို တိုက္႐ုိက္မေမးပဲ ေနလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္က အလိုက္မသိပဲ ေမးၿပီး က်တယ္လို႔ သူကလည္း ေျပာခ်င္ပံုရမည္ မဟုတ္လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ကေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးပါတယ္ သတင္းၾကားလို႔ congratulation သြားလုပ္ေတာ့ သူက စိတ္ညစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ “ ဟယ္…ေလးဘာသာေတာင္ ပါတာ ဘာလို႔စိတ္ညစ္ေနတာလဲ…” ေျပာလိုက္ေတာ့ “သားသူငယ္ခ်င္းေတြက ဂုဏ္ထူး ငါးဘာသာ နဲ႔ ေျခာက္ဘာသာပါတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ….” တဲ့ေလ။ ေၾသာ္ ဒီလို ကေလးက်ေတာ့လဲ က်တဲ့သူေတြကို အားနာသင့္ပါတယ္ေလ။ “သား ဘာတက္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ။ ဘာ၀ါသနာပါလဲ။” ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ႕အေျပာက ႐ုိးရွင္းလွပါတယ္၊ တစ္ခြန္းတည္း ေျဖလိုက္ပါတယ္။ “မသိပါဘူး” တဲ့။ ကဲ… ေကာင္းေရာပဲ။
ဒါနဲ႔ ခဏေနေတာ့ ဖုန္းလာပါတယ္။ ခင္မင္ေနတဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္က သူ႔သမီး စာေမးပြဲ ေအာင္တယ္၊ ဂုဏ္ထူးသံုးခု ပါတယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္လို႔ ကၽြန္မလည္း ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအန္တီက ေျပာပါတယ္။ သူ႔သမီးကို အစိုးရေက်ာင္းမွာ မထားခ်င္ ဘူးတဲ့၊ ဘာသင္တန္း တက္ခိုင္းရမလဲတဲ့၊ အလုပ္ခြင္ေကာ ၀င္လို႔ရမယ့္ဟာေပါ့လို႔ ေျပာရင္းနဲ႔အၾကံဥာဏ္ ေပးပါဦးတဲ့။
ဒီေတာ့ အန္တီ သူက ဘာ၀ါသနာပါလဲ။ ဘာတက္ခ်င္လဲ။ ေမးျမန္းလိုက္ပါတယ္။ သမီးကေတာ့ အန္တီရဲ႕သေဘာပါပဲ။ အန္တီက ဒါလုပ္ဆိုလုပ္မွာပါတဲ့။ ခက္ၿပီ ဘယ္လိုလမ္းေၾကာင္းေပးရပါ့။ ခုေခတ္ အေနအထားအရ မိဘေတြကလည္း ပိုက္ဆံရွိ၊ သားသမီးေတြကလည္း ကိုယ့္စြမ္းကိုယ့္စနဲ႕ ဘာလုပ္ ကိုင္ခ်င္တယ္ေျပာမွ ကိုယ္ေလွ်ာက္မယ့္လမ္း ကိုယ့္ဘာသာ ေရြးခ်ယ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ပိုမိုေအာင္ျမင္မယ္လို႔ ကၽြန္မက ေျပာခ်င္မိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေခတ္တုန္းကဆို ကိုယ္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ၿပီး ကိုယ္သြားမယ့္ လမ္းေၾကာင္းေရြးခ်ယ္ခဲ့ရသူဆိုေတာ့ အမ်ားနဲ႕မတူ တမူကြဲဆိုသလိုပါဘဲ။ တစ္ခါတေလ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ငါ့ဘ၀က်ေတာ့ ဘာလို႔ သူမ်ားေတြလို အဆင္သင့္မျဖစ္ခဲ့ရတာလဲေပါ့။ ဒီလိုသာ ေထာက္ပံ့မယ့္သူ ရွိခဲ့ရင္ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့လမ္းေၾကာင္းကို ဒီထက္ပိုၿပီး ေလွ်ာက္မိမလား မေျပာတတ္ေပ။ အင္း ေခတ္ကလည္း ကြာတာကိုး။ ကၽြန္မတို႔ေခတ္က ၀ိုင္းတို႔၊ ဂိုက္တို႔ရွိခဲ့တာ မဟုတ္သလို ေဘာ္ဒါထားၿပီး တက္လို႔ရတယ္ဆိုတာ မၾကားခဲ့ဖူးဘူးေလ။ ေဟာ ခုေခတ္က်ေတာ့ မိဘေတြကလည္း ေထာက္ပံ့ေပးႏုိင္တဲ့ ေခတ္စနစ္ျဖစ္ေနေတာ့ မိဘက ဒါလုပ္ဆို လုပ္တဲ့ သားသမီးေတြ ပိုမိုမ်ားျပားလာတာကို ေတြ႕ရွိရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ ၾကံဳေတြ႕ ေနရတာကေတာ့ သားသမီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိဘပဲျဖစ္ျဖစ္ ေငြရွိဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ေငြရွိရင္ ဘာမဆို လုပ္ႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြက လႊမ္းမိုးထားေနတာကို ေတြ႕ေနရတယ္။ မ်က္ေမွာက္ ကာလအတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္အနာဂတ္မွာ ဒီသားသမီးေတြက ဘယ္လို အေျခအေနမ်ဳိးေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရမယ္ဆိုတာကို သက္ဆိုင္ရာ မိဘေတြ မသိႏုိင္သလို သားသမီးေတြ ကလည္း မသိႏုိင္ပါဘူး။ မိဘတိုင္းကေတာ့ သားသမီးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းမွန္ေရာက္ဖို႔ေတာ့ အလြန္အေရးႀကီး လွပါတယ္။ သူတို႔ ၀ါသနာမပါ၊ စိတ္မ၀င္စားတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို မိဘေတြက ဖန္တီးေရြးခ်ယ္ခဲ့မိရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ ခရီးလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ေ၀းကြာသြားမယ္လို႔ ကၽြန္မ ယူဆမိပါတယ္။ အားလံုး လက္ခံသင့္တဲ့ အယူအဆတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀ရပ္တည္မႈအတြက္ ကိုယ္ပိုင္ကၽြမ္းက်င္မႈ အတတ္ပညာတစ္ခုေတာ့ ရွိထားရမယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုေခတ္အေျခအေနမွာေတာ့ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းေၾကာင္းေတြကေတာ့ အခြင့္အလမ္းေတြ ပိုမိုမ်ားျပားလာေနပါၿပီ။
ဒါေၾကာင့္ လူ႔ဘ၀ရဲ႕တစ္ဆစ္ခ်ဳိး ေျပာင္းလဲမႈ စတင္တဲ့အရြယ္ကေတာ့ ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့ အခ်ိန္အခါပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းဆိုတာႀကီးကလည္း လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကို တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲေအာင္ ဖန္တီးႏုိင္တဲ့ စြမ္းအားရွင္ျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္။ ဒီေန႔ ေခတ္မွာ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္တန္းေလွ်ာက္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ တကယ့္ကို အေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္အခါ ေရာက္ရွိေနျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ေသခ်ာ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္မွသာ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ပန္းတိုင္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေရာက္ရွိႏုိင္မွာ မို႔လို႔ပါပဲ။ တက္ခြင့္ရတဲ့ တကၠသိုလ္တစ္ခုခုကို တက္လိုက္ၿပီး ဘဲြ႕ရသြားတဲ့အခါ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ဳိးနဲ႔ အဆင္ေျပ မလဲလို႔ ပူပန္ေသာက မေရာက္ရေလေအာင္ တာထြက္ကတည္းက ဦးတည္ရာ လမ္းေၾကာင္း မွန္ကန္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ေပါ့ေလ။ ဘဲြ႕ရၿပီးတဲ့အခါ ဘယ္လိုရပ္တည္မွာလဲဆိုတာကို ဆယ္တန္း ဆိုတဲ့ တံတိုင္းႀကီးကေန ျဖတ္သန္းသြားဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးပါပဲ။

အပိုင္း ၂ ကို ဆက္လက္တင္ေပးပါမည္။

manawphyulay

About manawphyulay

manawphyu lay has written 823 post in this blog.

I like Design. I am writing blog. http://www.manawphyulay.blogspot.com