က်မနာမည္က “မပန္းသီးပင္”တဲ့။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားက က်မရဲ႕ သားသမီး ေလးေတြကို သိႀကပါတယ္။ တန္ဖိုးလဲ ထားႀကပါတယ္။ အျမတ္တနိဳးလဲ ျပဳႀကပါတယ္။
က်မ မပန္းသီးပင္ေနတာက ရြာေလးတစ္ရြာနဲ႕ ကြင္းျပင္က်ယ္ေလး ျခားတဲ့ ေနရေလးမွာ ေနပါတယ္။
က်မဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္ျပည့္စုံတယ္လို႕ဆိုခ်င္ပါတယ္။ က်မလိုတဲ့ ေျမဆီ လႊာကိုလဲ လုံလုံေလာက္ေလာက္ရပါတယ္။
က်မလိုအပ္တဲ့ ေရဓာတ္လဲ ျပည့္ျပည့္စုံစုံပါပဲ။ ေနေရာင္ျခည္ …ေလေကာင္း ေလသန္႕အားလုံး က်မအတြက္ျပည့္စုံပါတယ္။
အားလုံးၿခဳံၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ သဘာ၀မိဘမ်ားက ျပည့္ျပည့္စုံစုံ နဲ႕ ေမြးဖြား ထား တဲ့ တဦးတည္းေသာ သူေ႒းသမီးေလး မပန္းသီးပင္ေပါ့။

က်မအရြယ္ေရာက္ေတာ့ အားလုံးကျပည့္စုံေနေတာ့.. စုိစုိေျပေျပ အခက္အရြက္ အသီးအပြင့္ ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႕ အလြန္လွပ သန္မာတဲ့ မပန္းသီးပင္ေလးေပါ့…..

အဲ …က်မဘ၀မွာ လိုတာေလးတစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အေဖာ္ ပါပဲ… က်မက အထီးက်န္မႈကို အလြန္မုန္းပါတယ္။
ရြာနဲ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ တစ္ေယာက္ထဲေနေနရတာဆိုေတာ့ က်မ ပ်င္းတာ ေပါ့။ မိုးေတြရြာရင္ မိုးေရးခ်ိဳးရင္း ယိမ္းထိုးၿပီးေဆာ့ကစားရတာ ေလာက္ပဲ ေပ်ာ္စရာရွိတာပါ။
အဲဒီလို အထီးက်န္လွတဲ့ က်မဘ၀ထဲကို သူကေလးေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မရဲ႕ အခ်စ္ဆုံး သားေလးေပါ့…

တစ္ေန႕…
ဟုတ္ပါတယ္.. အဲဒီတစ္ေန႕ကိုေတာ့ က်မတသက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိဳင္ပါဘူး။
ေႏြအခါရဲ႕ ပူျပင္းတဲ့ ေန႕လယ္ခင္းတစ္ခ်ိန္မွာ… သားေလးက်မဆီကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ သူ႕အသက္က ၆- ၇ႏွစ္အရြယ္ေလးေပါ့။
ပူျပင္းလွတဲ့ ေန႕ခင္းမွာ ရြာနဲ႕က်မႀကား ခြဲျခားထားတဲ့ လြင္ျပင္ႀကီးတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းၿပီး ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႕ က်မရွိရာ ကို စိုက္စိုက္မတ္မတ္နဲ႕ေရာက္ လာတဲ့ ကေလးေလးတစ္ဦးေပါ့။

ကြင္းျပင္ကိုျဖတ္သန္းၿပီး ေနပူမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းလာတဲ့ က်မသားေလးဟာ က်မမပန္းသီးပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ေလ… အေမာေတြေျပၿပီး က်မပန္းသီး ပင္ႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာႀကီးကို လွည့္ပတ္ႀကည့္ေနလိုက္တာမ်ား…

ဒါနဲ႕ က်မလဲ ကေလးေလးကို သားေလးေမာလာတာလားလို႕ေမးလိုက္ေတာ့ သားေလးက ေခါင္းျငိတ္ျပရွာတယ္။
ဒါနဲ႕သားေလးကို ကိုင္းေလးညြတ္ေပးၿပီး က်မရဲ႕ရင္ခြင္ႀကားမွာ ထားၿပီး အရြက္ေတြနဲ႕ ယပ္ခတ္ေပးလိုက္တယ္ေလ….
ကိုင္းေတြေပၚမွာေျပးလႊားၿပီး အသီးေတြကိုေျခြစားရင္း ေဆာ့ကစားေနတဲ့ သားေလးကိုႀကည့္ၿပီး က်မေပ်ာ္လိုက္တာ… က်မဘ၀အထီးမက်န္ေတာ့ဘူး။ က်မဘ၀ ျပည့္စုံသြားၿပီ… က်မဘ၀ အဓိပၸါယ္ရွိသြားၿပီ….

ရွင္တို႕လူေတြ နားလည္ခံစားတတ္ေအာင္ ေျပာရရင္ေတာ့ မိဘရင္ခြင္ထဲမွာ မိခင္ရဲ႕ႏုိ႕ကိုစို႕ၿပီး မိခင္ရဲ႕ရင္ဘတ္ႀကီးကို ကုတ္လိုက္ ဖဲ့လိုက္ .. မိခင္က ဖင္ေလးပုတ္လိုက္နဲ႕ သားဦးနဲ႕ေပ်ာ္ျမဴးေနတဲ့ သားအမိေတြသာ ျမင္ႀကည့္လိုက္ပါေတာ့…

အဲဒီက်မွပဲ က်မဘ၀ အစအစျပည့္စုံသြားတယ္လို႕ခံစားမိေတာ့တယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာေလ…..က်မကလဲ သူ႕ကို သားေလး..သားေလး နာမည္ပါေပးၿပီး တခါထဲေခၚေနေတာ့တာေပါ့…သားေလး…သားေလး…

ဒီလုိနဲ႕ …ညေနက် သားေလးက ရြာထဲျပန္… နက္ဖန္ခါ ဆက္လာဖို႕က်မက မွားႀကား… က်မနဲ႕သားေလးရဲ႕ႀကားမွား ေမတၱာတရားေတြ တဖြားဖြားနဲ႕ေပါ့။

ေနာက္ေန႕ေတြေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ… မနက္လင္းတာနဲ႕ မွဳံျပျပသာျမင္ေနရ တဲ့ ရြာေလးဆီကိုလွမ္းေမွ်ာ္ၿပီး သားေလးအလာကို ေစာင့္ေနမိတယ္ေလ.. အဲဒါကို ဒုကၡလို႕ေျပာႀကရင္ေတာ့ ဒီစကား က်မက ပုတ္ခ်ပစ္လိုက္မွာေနာ္…

က်မရဲ႕အျမင္မွဳံ၀ါး၀ါးမွာ တလႊားလႊားနဲ႕ ေျပးလႊားလာတဲ့ သားေလးကို ျပဳံးၿပီးႀကည့္ေနရတဲ့ က်မရဲ႕အရသာ…နတ္သုဒၶါဆိုတာနဲ႕ ႏွစ္ေလးေပး ျပိဳင္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႕….
က်မ မပန္းသီးပင္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲေရာက္လာတဲ့ သားေလးကို ကိုင္းေလးညႊတ္ေပး… အရြက္ေလးနဲ႕ယပ္ခတ္။ အသီးေလးေတြ ေကၽြး… အဲဒီလိုေန႕စဥ္ေနေနရတာကိုကိုက က်မဘ၀ရဲ႕ အဓိပၸါယ္။ က်မဘ၀ရဲ႕ျပည့္စုံမႈ မဟုတ္ပါလား။
အဲဒီလိုနဲ႕ က်မ မပန္းသီးပင္ႀကီးနဲ႕ သားေလး… အေပ်ာ္ေတြတေထြးႀကီးနဲ႕ ေနလာရင္းကေန… တေန႕မွာေတာ့ သားေလးေပၚမလာခဲ့ဘူး။ က်မမွာေတာ့ လာႏုိးလာႏိုးနဲ႕ ေမွ်ာ္ေနမိခဲ့တယ္။
ညေနေန၀င္သြားမွပဲ သားေလးမလာေတာ့ ပါလားဆိုၿပီး စိတ္ကိုဒုံးဒုံးခ် လိုက္မိတယ္။ ဒုံးဒုံးက်သြားမွပဲ က်မ စိတ္ထဲမွာ ပူေလာင္မႈေတြ အရမ္းခံစားရေတာ့တာ…..

ငါ့သားေလး ဘာမ်ားျဖစ္ပါလိမ့္…. ေနမ်ားမေကာင္းလို႕လား… တခုခုမ်ားျဖစ္ေနလား… က်မေျပးသြားလို႕ရရင္ ေျပးသြားလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ေအာ္ေခၚလို႕ ရရင္လဲ တအားေအာ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်မရင္ထဲမွာေတာ့ သားေလး..သားေလး..နဲ႕ ေအာ္ေနခဲ့တာပါရွင္….တညလုံးလဲ အိပ္လို႕မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ေန႕လဲေမွ်ာ္… ဟိုေနာက္ေန႕လဲေမွ်ာ္… သားေလးကေတာ့ ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ အစက က်မဘ၀ အထီးက်န္ခဲ့ေပမယ့္ အခုလိုေတာ့ မပူပန္ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္မဆင္းရဲခဲ့ရပါဘူး။
ဘုရားေျပာခဲ့တဲ့ “ ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ” ခ်စ္ေနတဲ့သူနဲ႕ေ၀းကြာေကြကြင္းရတဲ့ ဆင္းရဲကို တပည့္ေတာ္မ ခံစားေနရပါၿပီဘုရားလို႕ အႀကိမ္ႀကိမ္ ငိုျငီးၿပီး ေနခဲ့ရပါၿပီ။
မေခၚဘဲနဲ႕ေရာက္လာၿပီး မႏွင္ဘဲႏွင့္ ေပၚမလာတဲ့သားေလးကို က်မဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ….
ကြင္းျပင္ထဲမွာ ႏြားေက်ာင္းေနတဲ့ ကေလးေတြကို ျမင္ရေပမယ့္ က်မမွာ လူစားလဲမထိုးနိဳင္ပါဘူး… က်မသားေလးမွ က်မသားေလးပါ… မလာတာ ငါ..ဘာတတ္နိဳင္မွာလဲေလ… တစ္ေန႕ေတာ့ သူငါဆီလာမွာပါ… အဲဒီလိုနဲ႕ ေမွ်ာ္ေနတုန္းတစ္ေန႕မွာပဲ…
သားေလးက်မဆီ ေရာက္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ သားေလး..သားေလး.. သားေလးရယ္ အေမကို ဘာလို႕ဒီေလာက္ႀကီးခြဲထားရတာလဲ သားေလးရယ္… လို႕ တတြတ္တြတ္နဲ႕ေရရြတ္ၿပီး အရြက္ေတြနဲ႕ယပ္ခတ္… အသီးေတြကို တဖတ္ဖတ္နဲ႕ေကၽြးၿပီး တေမးထဲ ေမးတဲ့ က်မကို သားေလးက ျပန္ေျပာပါတယ္….
“အေမ…သားေလးက အရြယ္ေရာက္ၿပီဆိုေတာ့ စာေတြတတ္ေအာင္ ေက်ာင္းတက္ေနရၿပီ အေမတဲ့..ဒါေႀကာင့္အေမဆီကို သားမလာျဖစ္တာပါ တဲ့… အခုသားေက်ာင္းမွာ စာေတြေရးဖို႕ ဗလာစာအုပ္ေတြလိုေနၿပီအေမ.. ေပတံေတြလဲ လိုေနၿပီအေမ… အဲဒါ၀ယ္ဖို႕ သားမွာပိုက္ဆံမရွိျဖစ္ေနလို႕…..”
သားေလးရဲ႕အသံက ဒီမွာတင္ရပ္သြားတယ္။ က်မတစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ေရွ႕မွာ သားေလးခုလိုညည္းေနေတာ့ က်မ ဘယ္လိုခံစားရမလဲ… ဒါနဲ႕က်မလဲ အျမန္စဥ္းစားၿပီး ေျပာလိုက္တယ္…

“သားေလးရယ္ ဗလာစာအုပ္ေတြ..ေပတံေတြ.. ေဖာင္တိန္ေတြ၀ယ္ေပးဖို႕ ပိုက္ဆံေတာ့ အေမမွာဘယ္ရွိမွာလဲ…ဒါေပမယ့္ မပူနဲ႕ငါ့သား… အေမမွာ ပန္းသီးေတြရွိတယ္ေလသားရဲ႕.. အဲဒီပန္းသီးေတြကို ဆြတ္ခူးၿပီး ေရာင္း လိုက္ေပါ့… ရလာတဲ့ေငြနဲ႕ ငါ့သားလိုခ်င္တာ၀ယ္…လို႕ေျပာလိုက္ေတာ့…..

အေမတကယ္ေျပာတာေနာ္… အဲလိုဆို သား.. ပန္းသီးေတြခူးမယ္ေနာ္ဆိုၿပီး သားေလးကပန္းသီးေတြခူးပါတယ္။ က်မ မနာပါဘူး။ က်မသားေလးလိုတဲ့ စာအုပ္ေတြေပးေနရတယ္။ ေပးတံေတြေပးေနရတယ္လို႕ခံစားၿပီး က်မေပ်ာ္လိုက္တာ… ဒါမွ က်မသားေလး ေက်ာင္းမွာ မ်က္ႏွာမငယ္ မွာေလ…
ဒါမွ က်မသားေလး စာတတ္ႀကီးျဖစ္မွာေလ… ဘြဲ႕ရပညာတတ္ႀကီးျဖစ္မွာ မဟုတ္လား…
အဲ…ပန္းသီးေတြခူးၿပီးသြားတဲ့ က်မသားေလးကို က်မတစ္ခုေတာ့ မွာလိုက္ မိတယ္။ သားေလးရယ္ … အေမဆီကိုေတာ့ ေန႕တိုင္း လာပါ ေနာ္လို႕… သားေလးမလာရင္ အေမလြမ္းတယ္ သားရယ္… ဆိုေတာ့ သားေလးက ေျပာပါတယ္.. သားေက်ာင္းပိတ္တဲ့ေနတုိင္း အေမနဲ႕ တေနကုန္ေနမွာ ေပါ့ တဲ့….
ေက်ာင္းဖြင့္တဲ့ရက္ေတြမွာ ေတာ့ မနက္ေက်ာင္းမတက္ခင္ အေမနဲ႕ေနမယ္။ ေက်ာင္းျပန္ရင္လဲ အေမဆီေျပးခဲ့မယ္တဲ့…
အမေလး လိမ္မာလိုက္တဲ့သား…. ဒါမွ ငါ့သား..ဆိုၿပီး မ်က္ေရေတြ ေတာင္လည္မိပါတယ္ရွင္….
ဒီလိုနဲ႕ ပန္းသီးေတြေပြ႕ပိုက္ၿပီး ျပန္သြားတဲ့သားကုိ မ်က္စိတဆုံး လွမ္းႀကည့္ၿပီး ေငးေနမိတယ္။ မ်က္လုံးအိမ္မွာလဲ ပီတိမ်က္ရည္ေတြလား.. ခြဲခြာရလို႕ ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္ေတြလား မသိဘူး။ မ်က္လုံးအိမ္မွာေတာ့ စိုေနပါတယ္…
ဒီလိုနဲ႕ ေန႕စဥ္သားေလးနဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုန္… မနက္ခင္းေမွ်ာ္… ေန႕လယ္ခင္းလြမ္း…. ညေနခင္းေမွ်ာ္နဲ႕ ေနလာရင္းနဲ႕ က်မသားေလး တကၠသိုလ္ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ… က်မမွာလဲ သားေလးစာအုပ္ဖိုး ခံတံဖိုး မုန္႕ဖိုးလိုတိုင္း ပန္းသီးေတြေပးေပးလာခဲ့တာ အေပၚယံပန္းသီးေတြလဲ နည္းနည္းလာခဲ့ၿပီေလ…
က်မ မပန္းသီးပင္ကိုယ္တိုင္ကလဲ အားေကာင္းေမာင္းသန္မဟုတ္ေတာ့ပဲ အနည္းငယ္ေတာ့ အရြယ္ရလာၿပီေလ… ဒီေတာ့ အသီးသီးနိဳင္အားေတာ့ သိပ္မရွိေတာ့ဘူးေပါ့…

ဒါေပမယ့္ က်မ ဘာေတြက်က် ဘယ္ေလာက္အိုအို.. က်မသားကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ကေတာ့ ပ်ိဳတုန္း..သန္မာတုန္း… တျပားသားမွ ေလွ်ာ့က်မသြားတဲ့ က်မအခ်စ္….
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးျဖစ္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းကို ဟို..ရွင္….. စက္ႀကီးတတ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ဆိုတဲ့ဟာနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တာတဲ့.. အဲ..ပိုက္ဆံကေတာ့ မနည္းဘူးတဲ့… အို…ငါ့သား ဘာမွအားမငယ္နဲ႕ .. အေမရွိရင္ ေငြရွိတယ္သာမွတ္ဆိုၿပီး အပင္မွာရွိသမွ် ပန္းသီးေတြအခူးခိုင္းၿပီး ေပးလိုက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္၀ယ္ဖို႕ေပါ့..

သားကေျပာေသး…ေတာ့… သားဆိုင္ကယ္ရွိရင္ အေမဆီ ေန႕တုိင္း လာလို႕ရသလို အျမန္လဲလာလို႕ရတယ္တဲ့…. အို၀မ္းသာလိုက္တာ… ျမန္ျမန္သာ၀ယ္လိုက္….ျမန္ျမန္သာ၀ယ္လိုက္ေပါ့……
ဒီလိုနဲ႕ အဲဒီစက္တတ္ထားတဲ့ စက္ႀကီး၀ယ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ဖို႕ဆိုကာ ပန္းသီးေတြအားလုံးခူးၿပီးယူသြားလိုက္တာ…
က်မ မပန္းသီးပင္ႀကီးဆီ ေပၚမလာျပန္ဘူးေလ…က်မလဲ ဟိုငယ္ငယ္ တုန္းကလို သိပ္ၿပီးမပူးေဆြးေတာ့ေပမယ့္ … မလာတဲ့ရက္ေ၀းေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္ေလးနဲ႕ လြမ္းတဲ့စိတ္ေလးေတြကေတာ့ တားမရပါဘူး…

ငါ့သားေလးဘာျဖစ္ပါလိမ့္.. လူလိမ္မ်ားခံလိုက္ရသလား…ရွင္တို႕လူသားေတြက ေျပာရတာ မဟုတ္ဘူး ေလ.. အသိညာဏ္ရွိသူေတြ။ အဲဒီအသိညာဏ္ဆိုတာႀကီးက ေကာင္းရင္ေတာ္ရဲ႕.. မေကာင္းတဲ့ အသိညာဏ္ဆိုဒါႀကီးေတြျဖစ္ေနရင္ ေႀကာက္ရတယ္မဟုတ္လား…
က်မသားေလး… ေတာ္ေတာ္နဲ႕ကို ေပၚမလာခဲ့ဘူး။
အဲ…တေန႕။ က်မနားက ကြင္းျပင္မွာ ႏြားေက်ာင္းေနတဲ့လူေတြ ေျပာသံႀကားတာကေတာ့ က်မသားေလး အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီတဲ့…
ဘာလဲ အိမ္ေထာင္က်တယ္ဆိုတာ… ဘုရား..ဘုရား.. ေကာင္းတာလား မသိ.. ဆိုးတာလားမသိ… စိတ္ထဲမွာေတာ့ ပူမိျပန္တာေပ့ါ…

တခါတေလေတာ့လဲ.. ဟင္း…ဒင္းတို႕ႏြားေက်ာင္းတဲ့လူေတြက ကေလ ကေခ် ေတြ… ငါ့သားလိုပညာတတ္မွမဟုတ္တာ.. မနာလိုလို႕ ေျပာႀကတာ.. မသိဘဲေျပာႀကတာေနမွာဆိုၿပီး ဒီႏြားေက်ာင္းတဲ့လူေတြကို မ်က္မုန္း ေတာင္ က်ိဳးေနမိေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ က်မသားကေတာ့ လေတြႀကာတဲ့အထိေပၚမလာခဲ့ပါဘူး… က်မလဲ အထီးက်န္တဲ့ဆင္းရဲကို အသက္ႀကီးမွ ခံစားရျပန္ပါတယ္…..
ဘာတတ္နိဳင္မွာလဲ… သူနဲ႕ငါနဲ႕ဟုိတုန္းက ဘာမွေတာ္ခဲ့တာမွမဟုတ္တာ.. ခုမွတာ ေတြ႕ရ ဆုံရတာ…
ေနာင္ဘ၀မွာလဲ သူ႕လမ္းသူသြား…ငါ့လမ္းငါသြားရမွာ မဟုတ္လား…ဘာမွ လြမ္းေဆြးေနဖို႕မဟုတ္ပါဘူးဆိုၿပီး ေျဖတဲ့အခါလဲ ေျဖရတာေပါ့ရွင္…
ဒါေပမယ့္ လဲ မိခင္ေမတၱာဆိုတာ ရွင္တို႕လူေတြလဲ သိႀကမွာပါ…

တေန႕ေတာ့ ရွပ္ရွပ္..ရွပ္ရွပ္နဲ႕ ဖိနပ္သံႀကားလို႕ထႀကည့္လိုက္ေတာ့
က်မသားေလးေလ…… စက္တတ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ဆိုတာႀကီးနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ဖို႕ထြက္သြားတဲ့သား.. က်မဆီျပန္လာ ေတာ့ အဲဒီစက္တတ္ဆိုတာႀကီးလဲ ပါမလာ..ဘူး….ေခါင္းႀကီးငိုက္စိုက္ႀကီးနဲ႕ က်မဆီေရာက္လာခဲ့ပါတယ္…

က်မေလ…. စိတ္ထဲမေကာင္းလိုက္တာ… အေ၀းကေန ေမာပန္းလာတဲ့ သားေလးကို အရြက္ေတြနဲ႕ယပ္ခတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားေလးကို ေကၽြးစရာအသီးကေတာ့ မရွိေတာ့လို႕ က်မ မေကၽြးနိဳင္ေတာ့ပါဘူး…သားေလးဆာမ်ားေနမလား… အေမမွာ အသီးေတြေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးသားရယ္။ အေမရွိရင္ ေငြရွိတယ္.. အေမရွိေနသမွ် ဘာမွမပူနဲ႕လို႕ဆိုခဲ့တဲ့ က်မ ..
ခု …က်မသားေလးကို တခုခုေကၽြးခ်င္လိုက္တာ…

“ဒါနဲ႕…သားေလးဘာျဖစ္လာတာလဲ.. အေမကိုေျပာစမ္း စာေမးပြဲေတြမ်ား က်လာသလား.. ေက်ာင္းမွာ သားကိုဆရာေတြက ဆူလို႕လား.. အေမကို ေျပာစမ္း… အေမကိုေျပာစမ္းလို႕ဆိုၿပီးေမးလိုက္ေတာ့
“ က်ေနာ္ အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီအေမ… သားမွာခ်စ္ရမယ့္သူရွိေနၿပီအေမ …သူ႕ကို အိမ္တစ္လုံးေဆာက္ၿပီးထားရမယ္အေမ… အဲဒါ သားမွာ အိမ္ေဆာက္ဖို႕ ေငြလိုေနတယ္အေမရယ္”တဲ့….
သားမွာခ်စ္တဲ့သူရွိေနၿပီတဲ့… အဲဒီခ်စ္တဲ့သူကို အိမ္ေဆာက္ၿပီးထားဖို႕ေငြလို ေနၿပီတဲ့… က်မ ဘာမွမေျပာနိဳင္ပဲ ခဏေတာ့ ေငးေႀကာင္သြားမိတယ္။ သားေျပာတဲ့စကားက နားဖ်ားမွာ ထပ္ထပ္ၿပီး ၀ဲေနသလိုခံစားေနရတယ္။
အေမ..သားကုိအိမ္ေဆာက္ဖို႕ အႀကံေပးပါဦး… ဆိုတဲ့ သားရဲ႕အသံကိုႀကားမွ က်မ သတိ၀င္လာခဲ့တယ္။
“ငါ့သားရယ္ သားအိမ္ေဆာက္ဖို႕ အေမမွာ ေပးစရာေငြေတာ့ အေမ ဘယ္ရွိမွာလဲ သားရယ္….ဒါေပမယ့္ မပူနဲ႕ငါ့သား… ငါ့သားအိမ္ေဆာက္ဖို႕ ဒီပန္းသီးပင္က ကိုင္းေတြကိုခုတ္ယူသြားေလ သားရဲ႕.. အဲဒီအသားေတြကို ျဖတ္ေတာက္ေဖာက္စြပ္ၿပီး အိမ္ေဆာက္လို႕ရတယ္မဟုတ္လား.. ”လို႕က်မ ေျပာလိုက္ေတာ့ ….
သားက..၀ုန္း…ဆိုၿပီး ထခုန္လိုက္တာ.…က်မေတာင္လန္႕သြားတယ္… ၿပီးေတာ့မွ ဟုတ္တာေပါ့ အေမရယ္… ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေဆာက္ဖို႕ အသား လိုေနတာ ကိုင္းေတြခုတ္ၿပီး အိမ္ေဆာက္ရင္ ရတာပဲေနာ္…ဆိုၿပီး…… ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ က်မ ပန္းသီးပင္ႀကီး ရဲ႕ အကိုင္းအခက္ေတြကို ျဖတ္ပါေတာ့တယ္။

က်မမနာပါဘူး.. က်မသားေလးလိုခ်င္တဲ့အရာ ရသြားလို႕ေပ်ာ္ေနတာျမင္ရ ရင္ က်မေက်နပ္ပါတယ္။ က်မသားရဲ႕ဘ၀ဟာ က်မဘ၀ပဲ မဟုတ္လား။ က်မသားရဲ႕ ဘ၀ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ က်မလဲ ေပ်ာ္ရႊင္တာေပ့ါ… ဒီလိုနဲ႕ က်မသားေလးဟာ က်မပန္းသီးပင္ကေန အကိုင္းအခက္ေတြကို အကုန္ခုတ္သြားခဲ့ပါတယ္။
က်မပန္းသီးပင္ႀကီးမွာေတာ့ ေနပူက်ဲက်ဲမ်ာ အခက္အလက္အရြက္ ဘာမွမရွိ ပင္စည္လုံးႀကီးေထာင္ေထာင္ႀကီးပဲ က်န္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီဒဏ္ကို က်မခံနိဳင္ပါတယ္။ က်မ မခံစားနိဳင္တာက က်မသား။ က်မနား မလာနိဳင္ေတာ့တာကိုပါပဲ..ေနာက္ၿပီးေတာ့ က်မေနရာကို၀င္ယူတဲ့ သူ႕ ခ်စ္သူ ဆိုတဲ့ မိန္းကေလး…

အဲဒီမိိန္းကေလးက သားကုိ က်မေလာက္ခ်စ္နိဳင္မွာမို႕လား… အဲဒီဒဏ္ေတြကိုေတာ့ က်မခံစားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ က်စရာ မ်က္ရည္ မရွိေတာ့လို႕လားေတာ့ မသိဘူး… ၀မ္းတြင္းမွာပဲ ရႈိက္ငိုမိပါေတာ့တယ္။ သားရယ္ ငယ္ရြယ္တုံးက အျပင္မွာမ်က္ရည္က်ေအာင္ ေအာ္ၿပီးငိုလိုက္ ရတာကမွ သက္သာပါေသးတယ္သားရယ္။။ ခုအေမအျဖစ္က ရင္တြင္းမွာပဲ က်တဲ့မ်က္ရည္မို႕… အေမမခံစားနိဳင္ေတာ့ပါဘူးသားရယ္လို႕ ရင္တြင္းမွာပဲ ေျပာေနမိပါတယ္…
ေနပူျပင္မွာ အရြက္မရွိ..အခက္မရွိ..အလက္မရွိ..တဲ့က်မဘ၀မွာ ေနပူဒဏ္ အလူးအလဲခံရင္း ေလာကအတြင္းမွာ အံတင္းထားရေတာ့မွာေပါ့ေလ….

ခ်စ္တဲ့စိတ္ကို နာတဲ့စိတ္နဲ႕ေဖ်ာက္လို႕ ေျပာသံႀကားဖူးေပမယ့္ က်မသား ေလးကိုခ်စ္ရုံပဲခ်စ္ခဲ့တာ… တခါမွ မနာခဲ့ဖူးဘူး၊ ဒီေတာ့ ဘယ္နာတဲ့စိတ္နဲ႕ သားေလးခ်စ္တဲ့စိတ္ကိုေဖ်ာက္ရမွာလဲ…

အဲ…အကိုင္းအခက္ေတြအိမ္္ေဆာက္ဖို႕ခုတ္ယူသြားလို႕ သိပ္မႀကာခင္မွာပဲ က်မသားေလး က်မဆီကိုျပန္ေရာက္လာျပန္ပါတယ္…ကဲ..ႀကည့္ က်မသား ကလဲက်မကိုခ်စ္ပါတယ္။ ခုသတိရလို႕…မိခင္က်မပန္းသီးပင္ႀကီးကို္လြမ္းလို႕ ျပန္လာၿပီေလ…
“သား…အေမကိုလြမ္းလို႕မ်ား အလည္လာတာလားဟင္”
“မဟုတ္ပါဘူး..အေမရယ္… သားမွာ မယားနဲ႕ကေလးနဲ႕ဆိုေတာ့ စီးပြားရွာရ တာ သိပ္ပင္ပန္းတယ္အေမ…ခုသားမွာ စီးပြားရွာဖို႕ ေလွကေလးတစ္စင္းလို ေနတယ္အေမရယ္တဲ့.. အဲဒါေလွ၀ယ္ဖို႕ပိုက္ဆံ သားလိုက္ရွာေနတာတဲ့…ခုေနပူလို႕ အေမဆီ၀င္လာတာပါတဲ့”
က်မ ရင္ကြဲမတတ္ခံစားလိုက္ရပါတယ္…ရင္ထဲကလဲ “သားရယ္ သားေမာပန္းလာေပမယ့္ အေမမွာ ယပ္ခတ္ေပးစရာ အရြက္ေတြလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး… သားကိုေနမပူေအာင္ မိုးေပးစရာကိုင္းေတြလဲ မရွိေတာ့ဘူး။ သားကုိေကၽြးစရာ အသီးေတြလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး.. အေမကို အသုံးမက်တဲ့အေမ.. သားတစ္ေယာက္ကိုလုံေလာက္ေအာင္ မေပးနိဳင္တဲ့ အေမလို႕ သာေျပာလိုက္ပါေတာ့ သားရယ္လို႕..ေျပာေနမိပါတယ္…
က်မႏႈတ္က ထြက္သြားတာကေတာ့…“သား…ဘာမွ မပူနဲ႕…အေမတစ္ေယာက္လုံးရွိတယ္…အေမမွာ သားကုိေလွ၀ယ္ေပးဖို႕ ပုိက္ဆံမရွိေပမယ့္….သားလိုတဲ့ေလွကိုရဖို႕ ေဟာဒီအပင္ငုတ္တုိႀကီးကိုလွည္းၿပီး ေလွထြင္းလိုက္ရင္ ရတာပဲမဟုတ္လား သားရဲ႕….တဲ့။
က်မ ဘယ္လိုထြက္သြားမွန္ေတာင္မသိလိုက္ပါဘူး..က်မသားကလဲ အရင္တခါလို ၀ုန္းဆိုခုန္ထၿပီး ဟုတ္တာေပါ့အေမ… သား…ဒါေလးေတာင္ မသိဘူး…သားလူေတြကိုေခၚၿပီး လႊနဲ႕အေျခကေနျဖတ္လိုက္ရင္ ေလွတစင္း ေလာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းရပါတာေပါ့ဆိုၿပီး…
ရြာထဲကလူေတြကိုေခၚ…လႊေတြနဲ႕ျဖတ္လို႕… ယူသြားခဲ့ပါတယ္။
က်မ မပန္းသီးပင္ႀကီးဟာ… နာမည္ပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့…ေကာင္းပါ တယ္ေလ.. မ်က္ရည္ဆိုတာေတာင္ က်စရာ မရွိေတာ့ဘူးေပ့ါ…
သူ႕အခ်ိန္နဲ႕သူ႕အခါ..ဒီပုံစံျဖစ္ရတာ ဓမၼတာပဲ ထင္ပါတယ္…က်မမွာ ညိဳးေျခာက္ၿပီး အသက္ေပ်ာက္ဖို႕ ေနပူက်ဲက်ဲထဲမွာ ေသမင္းေခၚမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရုံပဲေပါ့။
ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုေျမႀကီးက ဘယ္ေလာက္ပဲ အာဟာရေတြေကၽြးေပမယ့္ အားမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုေရႊမိုးေတြဘယ္လိုရြာခ်လို႕ က်မကို ေရေတြတိုက္ ေပမယ့္ ေသြးေတြသြင္းေပမယ့္ က်မ နာလန္ထမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး…
ဒါေႀကာင့္ က်မဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေလးမွာကိုပဲ က်မသားေလးကိုလဲ သတိရေနမိပါတယ္။ ေကာင္းကင္က ေနမင္းႀကီးကို ပက္လက္လွန္ႀကည့္ ေနရင္း..အသက္ထြက္ဖို႕ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွာ က်မသားေလးသာေရာက္ လာခဲ့မယ္ဆိုရင္……

“အေမ“ အေမ“ က်မရဲ႕ေနာက္ဆုံးထြက္သက္နားမွာ က်မသားေလးရဲ႕ အသံကိုႀကားလိုက္မိတယ္။ က်မ အားယူၿပီးမ်က္လုံးဖြင့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့ က်မသားေလးမွာလဲ ေခါင္းေမြးေတြေဖြးေဖြးျဖဴေနရွာပါၿပီ…..
အေမရယ္…သားသိပ္ပင္ပန္းလာတယ္အေမရယ္… အေမေကၽြးတဲ့ ပန္းသီးေတြလဲ မစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး.. အေမေပးမယ့္ အခက္အရြက္ေတြကိုလဲ သားမယူခ်င္ေတာ့ပါဘူးအေမ…သား အေမရဲ႕ အျမစ္ဆုံေလးေပၚမွာ ေခါင္းေလးအုံးၿပီးအိပ္ပါရေစ အေမတဲ့။
ႀကည့္စမ္း က်မသား… က်မနားလာၿပီး အားယူတာလား..အားေပးတာလား မသိဘူး…
က်မကလဲ ေနာက္ဆုံးထြက္သက္အေနနဲ႕..အားရွိပါးရွိေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသံက ပီပီျပင္ျပင္မထြက္ေတာ့ပါဘူး။ ေလသံေလးပဲ ထြက္ပါေတာ့တယ္…
သားရယ္… အေမမွာ အရိပ္မိုးေပးဖို႕အရြက္ေတြမရွိေတာ့ပါဘူး။ ယတ္ခပ္ေပးဖို႕ အရြက္ေတြလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သားေလးေျပးလႊားေဆာ့ကစားဖို႕ အခက္အလက္ေတြလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သားေလးစားဖို႕ အသီးေတြလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး…ဒါေပမယ့္ အေမမွာ ေမတၱာေတြ အျပည့္ရွိပါတယ္။ ငါ့သားေမာရင္ အေမရဲ႕အျမစ္ဆုံေပၚမွာ ေခါင္းတင္ၿပီးလွဲအိပ္လိုက္…ငါ့သားမ်က္နွာေလးကို အေမေနမပူေအာင္ ကြယ္ေပးထားနိဳင္ပါေသးတယ္…သား…..သား….သား……အစ္….

ေမာင္ေဇာက္ထိုး…. ပြိဳင့္ ၅၀၀၀… ေငြက ၅၀၀၀..(ေဒၚလာ…)

က်ေနာ္ ကျမင္းထၿပီး ဟုိတုန္းက ႀကားခဲ့ဖူးတဲ့ပုံျပင္ေလးကို ခံစားၿပီး ေတာင္ျခစ္ ေျမာက္ျခစ္ ျခစ္ႀကည့္တာပါခင္ဗ်ာ…

ေဇာက္ ထိုး

About ေဇာက္ ထိုး

ေဇာက္ ထိုး has written 44 post in this blog.