ဗန္းေမာ္ျမိဳ႕ မွ ဖရဲသီးသည္ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာမွ ဖရဲနွင့္ မတူ ။ ထုိေခတ္ထိုအခါ က လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး က ခက္ခဲသည္မို႔ တစ္ေနရာ နွင့္ တစ္ေနရာ ကုန္စည္စီးဆင္းမႈ႕ ယခုေခတ္လိုမရွိ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗန္းေမာ္ျမိဳ႕ မွ ဖရဲသီး မ်ိဳး ဆရာေလးကတံုး မျမင္ဘူး ။ ဖရဲသီး အခြံမွာ အစိမ္းရင့္ေရာင္ လႊမ္းျခံဳေနျပီး အလံုးၾကီးကာ အတြင္းသား မွာလည္း နီရဲ စုိေျပေနလွသည္ ။ အရသာ မွာ လည္း ဆုိဖြယ္မရွိ ။ အလြန္ခိ်ဳ ေလသည္ ။ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ဆိုကာ ေစတနာ ဗလပြ နွင့္ ရပ္ကြက္မွ လာေပးထားသည္မွာလည္း တပံုတပင္ ။ တစ္ခုဘဲ ရွိသည္ ။ သၾကၤန္မိုးထိထားကာ အခ်ိဳ႕ အလံုးမ်ားမွာ အနည္းငယ္ ကဲြေနသည္ ။ ခ်ိဳသည္ ေကာငး္သည္ ဆိုကာ အစားဗရိတ္မအုပ္မိေသာ ဆရာေလးကတံုး လက္ထဲတြင္ တစ္လံုး နီးပါးကုန္သြားသည္ ။ ထိုအလံုးသည္ကား သၾကၤန္မိုးထိထားေသာ အလံုးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေပမည္ ။ ေနာင္မွ သိရသည္မွာ မိုးထိ ထားေသာ အလံုးမ်ားမွာ ၀မ္းေလွ်ာတတ္သည္ ဟု ။ ဟုတ္မဟုတ္ မွန္မမွန္ေတာ့ မသိ ။ ဘာေတြ ထပ္စားမိ ဘာေတြမွားျပီး ဘယ္လို မတည့္ျဖစ္ကုန္သည္လည္း မသိ။ ဆရာေလး ကတုံး ၀မ္း ဆယ့္ငါးခါ ခန္႔သြားကာ အန္သည္မွာလည္း ခဏ ခဏ နွင့္ ေဆးရံုသို႔ မီးသတ္ကား စီးျပီး ေရာက္ရသည့္ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရေလသည္။

ထိုေန႔ ကား သၾကၤန္ ေရာက္ရန္ တစ္ရက္သာ လုိေတာ့သည္မို႔ ဗန္းေမာ္ သၾကၤန္ နွင့္ ဆရာေလးကတံုး လဲြခဲ့ေတာ့သည္ ။ တသက္တာလည္း ပထမဆံုး အၾကီမ္ ေဆးရံုတက္ဘူးသြားေတာ့သည္ ။ ၀မ္းဆယ့္ငါးခါ ခန္႔သြားျပီး ေတာ့ ငါေတာ့ သြားပါျပီဟု စိတ္ဓါတ္က်ကာ ငါေသသြားရင္ ငါ့ အေမဆီ ငါ့ပစၥည္းေလးေတြ ေတာ့ ေရာက္ေအာင္ပို႔ ေပးဦးေနာ္ ဟု ဆန္းေက်ာ္အား အမွာစကားပါးမိသူ ဆရာေလး မွာ ေဆးရံုေရာက္သြားေသာအခါ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ႔ မ်ား အားလံုး လြင့္စင္ကုန္သည္ ။

ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ အေဖာ္ နွစ္ေယာက္ ဆရာေလးရလုိက္သည္ ။ တစ္ေယာက္ေတာ့ မမွတ္မိေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ေယာက္သည္ ကား အရပ္ရွည္ပါသည္ဆိုေသာ ဆရာေလးထက္ အရပ္ရွည္ေသာ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ကခ်င္လူမ်ိဳး ကိုေဇာ္ျဖစ္ေလသည္ ။ သူကား ၀မ္းသြားသည္မွာ အၾကီမ္ သံုးဆယ္ နီးပါး ရွိျပီဟု ဆုိသည္ ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း အၾကီမ္ နွစ္ဆယ္ေက်ာ္သည္ ဆိုေတာ့ ဆယ့္ငါးၾကီမ္ ဆရာကတံုး အၾကီး အက်ယ္ စိတ္ခ်မ္းသာသြားသည္။ စိုးရိမ္ ပူပန္မႈ႔မ်ားလည္း ကင္းစင္သြားသည္ ။

ကုိေဇာ္ကား သံုးေယာက္ထဲ အၾကိမ္ အမ်ားဆံုးျဖစ္ကာ အစားလည္း အလြန္ ေသာင္းၾကမ္းသည္ ။ ဆရာမေလးမ်ား လစ္လွ်င္ လစ္သလို ေဆးရံု အျပင္ထြက္ျပီး ေခါက္ဆဲြသုပ္ ၊ ၾကာဇံသုပ္ အသုပ္စံု ၀ယ္စားျမဲ ။ သူ႔ကို မွတ္မိေနျခင္းမွာ လူေကာင္ၾကီးျခင္း အစားေသာင္းၾကမ္းျခင္းအျပင္ သႈ အလြန္ အလုပ္လုပ္ရေၾကာင္းေျပာျပေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ။ တစ္ေန႔လွ်င္ အိပ္ခ်ိန္ ေလးနာရီခန္႔သာ ရွိျပီး အလုပ္လုပ္ရေၾကာင္း ၊ ယခု ေဆးရံုေရာက္ေန မွ ေအးေအးေဆးေဆးေနရေၾကာင္းေျပာျခင္းေၾကာင္႔ျဖစ္သည္ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္မ်ား ေဆးရံုမွ မဆင္းရေအာင္ အစားေသာင္းၾကမ္းသည္လားေတာ့ မေျပာတတ္။

ေဆးရံုတြင္ ၀မ္းသြားသူမ်ား အား သီးသန္႕ခဲြထားသည္ ။ အိမ္သာ တစ္လံုးသီးသန္႔ေပးထားသည္ ။ ၀မ္းသြားေသာ ဆရာေလး ကတံုးတို႔ အားေဆးရံုမွ သၾကားရည္ တစ္ပုလင္း၊ ဆားရည္ တစ္ပုလင္း နွင့္ ေရတို႔ေပးထားျပီး မၾကာခဏ ေသာက္ရန္မွာထားသည္ ။ထုိေခတ္ ထိုအခါက ယခုလို ဓါတ္ဆားရည္ မရွိေသး ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း အထာမသိေသာ ဆရာေလးကတံုး က ေျပာသည့္ အတိုင္းေသာက္ခ်လုိက္သည္ ။ ေသာက္ျပီးသည္နွင့္ ၀မ္းက ခ်က္ျခင္းသြားခ်င္လာသည္ ။ ထုိစဥ္ေရွ႕က အိမ္သာထဲေရာက္ေနသူနွင့္ ေတြ႔ေတာ့ ဒုကၡေတြမ်ားကုန္ေတာ့သည္ ။ ေနာက္မွ အလွည့္က်ေသာက္ရမွန္း သေဘာေပါက္သြားသည္ ။ တစ္ေယာက္ အိမ္သာထဲက ထြက္လာမွ တစ္ေယာက္က ေသာက္ ရသည္ ။ ထုိလူ အိမ္သာထဲမွ ျပန္ထြက္လာမွ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေသာက္ရသည္ ။

ထိုအထဲ သၾကားရည္ တစ္ခြက္ေသာက္လုိက္ ၊ဆားရည္တစ္ခြက္ေသာက္လုိက္ ၊ ေရေသာက္လုိက္နွင့္ အလုပ္ရႈပ္တယ္ဟု ျမင္မိေသာ ဆရာေလး ကတံုးကား ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ျပီး က်န္နွစ္ေယာက္လံုးကိုပါ အၾကံေပးကာ အားလံုး ေရာသမ ေမႊပစ္လုိက္သည္ ။ တစ္ခါထဲ ေရာေသာက္လုိက္ေတာ့ မျပီးဘူးလားဆိုကာ ။ ေရာသမ ေမႊျပီးေသာ အခါ ၌ေပၚထြက္လာေသာ အရသာသည္ကား မေဖာ္ျပတတ္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ကာ ဘယ္လိုမွ ေသာက္မရေတာ့ျခင္းျဖစ္၏ ။ နာစ္မ ဆရာမ မ်ား၏ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းျခင္းကို က်န္ နွစ္ေယာက္မွာ ေကာင္းေကာင္းခံလုိက္ရေလသည္။ အၾကံေပး ဦးပုည လုပ္သူမွာ ဆရာေလးကတံုးမွန္းသိေသာ္လည္း ဧည့္သည္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဆရာေလးကတံုး ကိုေတာ့ တိုက္ရိုက္မေျပာဘဲ က်န္နွစ္ေယာက္မွာ လူၾကီးေတြျဖစ္ျပီး ေလွ်ာက္လုပ္ရေကာင္းလားဆိုကာ အဆူခံလုိက္ရသည္။ ယေန႔ ဓါတ္ဆားရည္ ထုပ္မ်ား ျမင္ေလတိုင္း ျပန္ အမွတ္ရေနမိသည္။

xxxxxxxxxxx

ရန္ကုန္မွ လုပ္အားေပးမ်ား ေရာက္လာသည္က ထုိသၾကၤန္တြင္းမွာ ပင္ျဖစ္သည္ ။ နွစ္ဆန္း နွစ္ရက္မွာ ၾကိဳဆိုပဲြ လုပ္ေပးသည္ ။ ထိုေန႔တြင္ပင္ ဆရာေလး ကတံုးေဆးရံုမွ ဆင္းရျပီး ၾကိဳဆိုပဲြ သို႔ တန္းေခၚသြားေသာေၾကာင့္ ၾကိဳဆိုပဲြတြင္ ေဆးရံုမွ ပူပူေႏြးေႏြး ဆင္းလာေသာ ဆရာေလး ကတံုးမွာ စူပါ စတား ျဖစ္ေနသည္ ။

လူၾကီးမ်ားကလည္း ေနေကာင္းသြားျပီလား ေမးလုိက္၊ အစား မေသာင္းၾကမ္း နဲ႔ေတာ့ေနာ္ ဆံုးမလိုက္ ၊ အရက္ ေခါင္ရည္ေတြ သိပ္မေသာက္နဲ႔ေနာ္ မွာတမ္းေျခြလုိက္ ၊ ဆရာေလး ဆရာမေလး မ်ား အခ်င္းခ်င္းကလည္း အဲ့ဒီေကာင္ေပါ့ ေဆးရံုေရာက္သြားတယ္ ဆိုတာ ေမးေငါ့ၾကလုိက္ ၊ ဘယ္နွစ္ခါေတာင္လည္း ဟင္ ေမးလုိက္ၾက နွင့္ ေန႔ျခင္းညျခင္း စူပါစတား တန္း၀င္ဆရာကတံုး အျဖစ္ ေရာက္ရွိ သြားေလသည္။

xxxxxxxxxxxx

အ- သံုးလံုးဆိုသည္ကား . အေရး – အဖတ္ -အတြက္ ကိုဆိုျခင္းျဖစ္သည္ ။ သင္ရသည္မွာ ၀-ထ-က-လ-သ ကို စသင္ရသည္ ။

ငယ္ငယ္က သင္ရသလို ၀လံုးေရ-၀ ဟု အသံမထြက္ရ ။ ၀ ဟု တုိက္ရိုက္ အသံထြက္ သင္ရေသာ စံနစ္ျဖစ္သည္ ။ ျပီး ၀ နွစ္လံုး တဲြလိုက္ေသာ ထ ျဖစ္တယ္ စသျဖင့္ စကာ သင္ရျပီး အသံုးမ်ားေသာ ဗ်ည္းတို႔ကိုသာ သင္ေပးရျခင္းျဖစ္သည္ ။ ဆရာေလး ကတံုးတို႔ကို လည္း မလႊတ္ခင္မွာ သင္တန္းေပးလုိက္သည္ ။
အမွန္တစ္ကယ္ အခ်ိန္ယူ သင္ေပးပါက ေရးတတ္ ဖတ္တတ္ တြက္တတ္ နိဳင္ပါလိမ္႔မည္ ။ သို႔ေသာ္ ..

ထိုသို႔ေသာ္ မေျပာမီ စာ စသင္ေသာ ရက္ ကုိလည္း ေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္ ။ ထိုေခတ္ ထို အခါ ရုပ္ရွင္မ်ား ထဲမွာလုိပင္ အရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ တပင္ေအာက္တြင္ ေက်ာက္သင္ပုန္းၾကီးေထာင္ ၊ ထိုေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္ ၀-ထ-က-လ-သ အၾကီးၾကီးေရး ။ ထမင္းစား စာပဲြအကိ်ဳး အပဲ့ နွစ္လံုး တြင္ စာသင္သား ဦးၾကီး သံုးေယာက္နွင့္ အေဒၚၾကီး ခုနွစ္ေယာက္တို႔က ေနရာယူေလ၏ ။ ဆရာကတံုး တို႔ေလးေယာက္က တုိက္ပံုကုိယ္စီ နွင့္ ။ ေႏြဦး ၏ ေလရူး ေ၀့လိုက္ခိုက္ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းတြင္ တုိက္ပံု ကုိယ္စီနွင့္ ဆရာေလးတို႔မွာ တက္ၾကြမႈ႔မ်ား နွင့္ ။

ပထမဆံုးေန႔ျဖစ္ေသာၾကာင့္ လာေရာက္ၾကည့္ရႈအားေပးၾကသူမ်ားက လည္း မနည္း ။ လူၾကီးမ်ားေတာ့ မပါ။ ေခၚ၍စာသင္ ခုိင္းခံရမွာ စိုး၍ထင့္ ။
ကိုယ္တံုးလံုး ကေလးမ်ား ၊ ကေလး ခါးထစ္ခြင္ခ်ီထားေသာ ေကာင္မေလးမ်ား၊ ေဂြ လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ ခ်ာတိတ္ မ်ား နွင့္အတူ အျမီးတနွန္႔နွန္႔ နွင့္ ေခြးမ်ားကလည္းဟုိေျပးလိုက္ဒီေျပးလုိက္နွင့္ ။

၀ ကို ၀လံုးေရ ၀ လို႔ မဆိုရဘူး ။ ၀ လို႔ တုိက္ရိုက္ အသံထြက္ ရ မယ္ ။ ၀ လို႔ ဆိုပါ ဆို လုိက္လွ်င္ စာသင္ေသာ ဦးၾကီး အေဒၚၾကီးတို႔၏ အသံ မၾကားရဘဲ ေဘးမွ ကေလးတသိုက္၏ ရြတ္ေအာ္သံ ကို ျမိဳင္ျမိဳင္ၾကီး ၾကားရကုန္၏။ ဆရာေလး တို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ။ ေခၽြးစျပန္ကုန္၏ ။ အတန္ၾကာေတာ့ မွ ကေလးမ်ားလည္း ပ်င္းလာျပီး ျပန္ကုန္မွ စာသင္ျခင္းအမႈ ေကာင္းစြာျပဳရေတာ့သည္ ။

ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ ကား ကေလးမ်ားလည္း ျမင္ခ်င္လို႔ပင္ မျမင္ရေတာ့ ။ ဘယ္သူမွ အေရးမစိုက္ေတာ့သလို ဆရာေလးတို႔လည္း တုိက္ပံုေပ်ာက္ စြပ္က်ယ္နွင့္ အကၽီလက္တို နွင့္ ျဖစ္ကုန္၏ ။ စာသင္စားပဲြ၀ိုင္းသည္လည္း နွစ္လံုးမွ တစ္လံုးသို႔ ေလွ်ာက်ကာ စာသင္သား အေဒၚၾကီးတို႕လည္း တစ္ေယာက္ေပ်ာက္လိုက္ နွစ္ေယာက္ေပ်ာက္လိုက္ အားလံုး မလာလိုက္ၾကနွင့္ တရက္ျပီး တရက္ ျဖတ္ေက်ာ္သြားရေလသည္။ ထိုအထဲတြင္ စာသင္သားဦးၾကီးတစ္ေယာက္ကား ေလးတန္း အထိ ငယ္ငယ္ ကစာသင္ဘူးေၾကာင္းနွင့္ သူတစ္ဦးသာ ေကာင္းစြာ ဖတ္တတ္ ေရးတတ္ေလသည္။

ထိုသို႔ေသာ္ ကိုျပန္ အစေကာက္ရေသာ္ကား အျခားသူမ်ား နွင့္ ေခတ္ဦးပိုင္း အ-သံုးလံုးေၾက သင္တန္းအတြက္ေတာ့မသိပါ ။

ဆရာေလး ကတံုး တို႔ ဗန္းေမာ္ အ-သံုးလံုးကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈ႔ မရွိဟု သံုးသပ္မိသည္ ။ ဆရာေလး ကတံုးတုိ႔ တာ၀န္ယူ သင္ေပးရေသာ စည္ပင္လုိင္း သန္႔ရွင္းေရး၀န္ထမ္းမ်ား ရပ္ကြက္တြင္ လာသင္သူ တုိ႔မွာ မတက္ မေနရ အမိန္႕ အရ လာတက္သူမ်ား ျဖစ္ေနျပီး လံုး၀ စိတ္၀င္စားမႈ႔ မရွိပါ ။ ဆရာေလးကတံုးတို႔လည္း စိတ္၀င္စားလာေအာင္ ဆဲြေဆာင္ စည္းရံုးနုိင္စြမ္းမရွိခဲ့ပါ ။ သူတို႔နံမည္ သူတို႔ ေရးတတ္ယံု အျပင္ မပုိခဲ့ပါ ။ ဒီေန႔ သင္လုိက္ေသာ သင္ခန္းစာ ေနာက္ေန႔ မမွတ္မိေတာ့ပါ ။ လာတစ္ရက္ မလာတစ္ရက္ နွင့္ သၾကၤန္ ရက္မ်ားပါ နဳတ္လုိက္ေတာ့ စာသင္ရက္လည္း မရွိ။

ရန္ကုန္မွ လာသင္ေသာ အဖဲြ႔မွာ ပိုဆိုးမည္ဟုထင္ပါသည္ ။ ၄င္းတို႔ေရာက္ျပီး နွစ္ပါတ္ ေလာက္တြင္ပင္ စခန္းသိမ္းပဲြ က်င္းပခဲ့ျပီး ျပန္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ။ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ သင္တန္းအျဖစ္ ယေန႔တိုင္ မွတ္ယူထားရွိမိပါသည္ ။

xxxxxxxx

မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ အခ်ိန္ ယႏၱရားၾကီးက မွန္မွန္ သြားေလေသာေၾကာင့္ ေမလ ပထမပါတ္တြင္ စခန္းသိမ္းပဲြက က်င္းပရေလေတာ့သည္ ။ စခန္းသိမ္းပဲြ ေအာင္ပဲြက်င္းပေသာ အခါသမယတြင္ စာသင္သားမ်ား၏ စာဖတ္ျပိဳင္ပဲြ လည္း ထည့္သြင္းက်င္းပေလ၏ ။ ထုိစာဖတ္ျပိဳင္ပဲြတြင္ စာတက္ဖတ္သူမ်ားကား ေကာင္းစြာ ဖတ္ျပ ေရးျပ အစြမ္းျပ ၾက၏ ။

ဆရာေလးကတံုးတို႔က မိမိတို႔ စာသင္၀ုိင္းမွ ေလးတန္းအထိ ေနဖူးေသာ ဦးၾကီးအား ျပိဳင္ပဲြ ၀င္ေစသည္ ။ ထို ဦးၾကီး ဆု မရခဲ့ပါ ။ ၁၄ ရက္ေလာက္ သာ စာသင္ခြင့္ရေသာ ရန္ကုန္ မွ ဆရာေလးတို႔သင္ေသာ ရပ္ကြက္မွ သူ႔ထက္ ဖတ္နိုင္ ေရးနုိင္သူမ်ား ဆု ဆြတ္ခူးသြားၾကေလသည္ ဆိုေတာ့ …

လူၾကီးမ်ားကား ေခါင္းတညိမ္႔ ညိမ္႔ တျပံဳးျပံဳးနွင့္ ။ ဗန္းေမာ္ျမိဳ႔ေပၚ စာမတတ္ သူ ကင္းစင္ျပီဟု ဆိုၾက၏ ။ ဆရာေလးကတံုး တို႔ကား မခ်ိျပံဳး ၾကိဳးစားျပံဳးရ ၏။

xxxxxxx

စခန္းသိမ္း ညစာစားပဲြတြင္ ရန္ကုန္မွလာေသာ ဆရာေလး ဆရာမေလးမ်ားကား ရႈိးနွင့္မိုးနွင့္ ဟန္ေရးၾကြယ္ျပေနခ်ိန္တြင္ ဆရာေလး ကတံုး တို႔က ရပ္ကြက္ေန လူထု နွင့္ အတူ ဧည့္ခံ စားပဲြထိုး ပုဂံေဆး ၀ုိင္းလုပ္ေပးၾကကုန္ေလသည္ ။ ရပ္ကြက္နွင့္ ရင္းနွီးမႈ႔က နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ရင္သို႔ တိုးေ၀ွ႔ ခံစားမိၾကေလသည္ ။

စခန္းသိမ္းျပီး ေနာက္တစ္ေန႔သည္ကား ရန္ကုန္ မႏၱေလး ဆရာေလး ဆရာမေလးမ်ား အားလံုးျပန္ၾကေသာ ေန႔ျဖစ္၏ ။ ဗန္းေမာ္ဆိပ္ကမ္းတြင္ လူစည္ကားေနေလေတာ့သည္ ။ ရန္ကုန္သားမ်ားကား နွစ္ထပ္ သေဘာၤၾကီးျဖင့္ မႏၱေလး အေရာက္စုန္ဆင္းကာ မႏၱေလး မွ တစ္ဆင့္ ရန္ကုန္ျပန္ၾကမည္ ။
ဆရာေလးတို႔ မႏၱေလး အဖဲြ႔ကေတာ့ အလာတုန္းကလုိပင္ ကသာ သို႔ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလးျဖင့္စုန္ဆင္းျပီး ကသာမွ ရထားျဖင့္ မႏၱေလးသို႔ ျပန္ၾကမည္ ။

ရန္ကုန္သားတို႔၏ ႏွစ္ထပ္သေဘာၤၾကီးက ဆိပ္ကမ္း မွ အရင္ခြာေလသည္ ။ ရင္းနွီးရာ ရင္းႏွီးရာ လက္ျပ နဳတ္ဆက္ ၾကျပီး ျမိဳ႔မွ ဘင္ခရာတီး၀ိုင္းျဖင့္လည္း နဳတ္ဆက္သမႈ႔ျပဳေလသည္ ။

နွစ္ထပ္သေဘာၤၾကီး တစ္ေရြ႔ေရြ႔ထြက္ခြာျပီးသြားေသာ အခါ ဘင္ခရာ တီး၀ုိင္းကား ဆရာေလးကတံုုး တို႔ထြက္ခြာမည္႔ ေမာ္ေတာ္ေလးဘက္ဆီခ်ီတက္လာသည္ ။ ဆရာေလးတို႔ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလးနားမွာက ရပ္ကြက္လူထုျဖင့္ ျပည္႔က်ပ္ေနသည္ ။ ေဘာလံုးကန္ဘက္ ျခင္းခတ္ဘက္ ထုပ္စီးတိုးဘက္ ေဂၚလီရိုက္ဘက္ သားေရကြင္းျပစ္ဘက္ ကေလး လူငယ္မ်ားေကာ၊ အေမ ေဒၚေဒၚ အဖြား ဦးေလး စသျဖင့္ ညာစားခဲ့ေသာ လူၾကီးမ်ားေရာျဖင့္ ျပည့္က်ပ္ေနယံုမက အားလံုး၏ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္ ၀ုိုင္းၾကလ်က္ ။

ျပန္လာခဲ့ေနာ္ ၊စာေရးေနာ္ ၊ မေမ႔နဲ႔သားေရ၊ ျပန္ေတြ႔ဖို႔ေတာ့ မလြယ္ပါဘူးကြယ္ စသျဖင့္ အသံမ်ားနွင့္ ဆူညံေနမႈကို ဘင္ခရာ အသံကားထုိးေဖာက္နိုင္ျခင္းမရွိေျခ ။

ဆရာေလးတို႔ ၏ မ်က္၀န္းတြင္လည္း မ်က္ရည္ အျပည့္နွင့္ ။

ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလးကား ထြက္ေတာ့မည္ဆိုကာ တူ-တူ-တူ နွင့္ ျဖစ္ညွစ္ ဥႀသဆဲြ အခ်က္ေပးလုိက္သည္႔ အခ်ိန္ တြင္ေတာ့ မ်က္ရည္၀ိုင္းေနသူမ်ား မတိုင္ပင္ရဘဲ ရိႈက္ ငိုသံမ်ားထြက္ေပၚ၍ လာေလေတာ့သည္။ ဘင္ခရာတီး၀ုိင္းမွာလည္း ခ်က္ျခင္းပင္ အသံတိတ္သြားျပီး လက္ထဲကုိင္ထားသည္မ်ား တီးခတ္မႈတ္ေနသည္မ်ား ရပ္၍ ထုိင္ကာ ငိုၾကေလသည္ကား မ်က္ရည္ခုိင္ပါသည္ဆိုေသာ သူပင္ မ်က္ရည္မက် ေနနိုင္ေလာက္ေသာ ျမင္ကြင္းျဖစ္ခဲ့ရေပသည္။

ေႀသာ္ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ မက ၾကာခဲ့ျပီဆိုေသာ္လည္း အ-သံုးလံုး အသံၾကားရင္ျဖင့္ ဆရာေလးကတံုး ဗန္းေမာ္ျမိဳ႕ ကို သတိရစဲ မ်က္ရည္၀ိုင္းစဲပါ ။ ။

(၀န္ခံခ်က္ .. ဆရာမၾကီး TTNU ၏ အ-သံုးလံုး ဖတ္ရကတည္းက ေရးသားလိုေသာ္လည္း ခ်ိဳးနွိမ္ထားခဲ့ပါသည္ ။ ကုိအညာတမာ ၏ မာနမဲ့ အျပံဳး ဖတ္ရေတာ့ မ်က္ရည္ျပန္၀ုိင္းလာရာမွ အရီးလတ္ ၏

အဲဒီတုန္းက အ သုံးလုံး ဆိုတာ စာမတတ္တဲ့ သူ ပေပ်ာက္ေအာင္ အရင္စာမတတ္ခဲ့တဲ့ လူၾကီး ေတြ ကို ေအာ္ပေရးရွင္း ပံုစံထား ျပီး တတ္ေအာင္သင္ခဲ့ လို႕ စာမတတ္သူ ပေပ်ာက္ျပီ လို႕ ေႂကြးေၾကာ္ ႏိုင္ခဲ့တယ္။

နွင့္ ဦးဦးပါေလရာ

ကြန္းမန္႔

အျခားဥပုသ္သည္အေဒၚၾကီးေတြကို တရားစာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပေနက် က်ဳပ္အဘြားကိုေတာင္
အ သံုးလံုး သင္တန္းဆင္းပြဲမွာ စာဖတ္ျပဘို႕ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႕လာေခၚတာမွတ္မိတယ္။

ဖတ္ရေတာ့ ခံ၀န္ခ်က္ ေပးလို၍ မွတ္မိသမွ် တတ္သမွ် မွတ္သမွ်နွင့္ အျဖစ္မွန္အား ေရးသားလုိက္ရပါသည္။)

About ကထူးဆန္း

has written 96 post in this blog.