ႏွင္းေတြ က်လာၿပီ။ ႏႈတ္ဖ်ားက ‘ဒီဇင္ဘာ’ လို႕ တိုးတိုးေလး ေရရြတ္မိေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏွင္းလို႕ေျပာလို႕ မရတဲ့ ျမဴေတြေပါ့။ ဒီဇင္ဘာေရာက္ၿပီ ရန္ကုန္ေဆာင္းကေတာ့ ေျခာက္ကပ္ကပ္ပါပဲ။ နံနက္မိုးလင္းရင္ အျပင္ဘက္မွာ အနည္းငယ္ ျမဴေတြစိုစြတ္ေနတာက လြဲလို႔ေပါ့။ မေအးဘူး မခ်မ္းဘူး ေငြ႕ေငြ႕ေလးေတာ့ ေအးေနတယ္။ ဝရန္တာမွာေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ လိပ္ျပာသစ္ခြေတြ ပြင့္ေနတယ္။ Expresso ေကာ္ဖီ ႏွစ္ခြက္ေဖ်ာ္ထားတယ္။ အေအးဓာတ္နဲ႔လိုက္ဖက္တယ္ေလ။ ဝရန္တာ လက္တန္းေပၚက ျမဴေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနတဲ့ စိုစြတ္မႈကို လက္နဲ႔ပြတ္သပ္ၾကည့္မိတယ္။ ကြက္လပ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခု လိပ္ခဲတည္းလည္းနဲ႔ ေကာ္ဖီပူပူ တစ္ငံုေလာက္ ကိုယ္ထဲစီးဆင္းသြားတယ္။ လစ္ဟာေနတဲ့ ခံစားခ်က္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြပါ ရုိက္ခ်ဳိးပစ္သလို ပါပဲ။ ပန္းအိုးထဲက လိပ္ျပာသစ္ခြကို ကတ္ေၾကးနဲ႔ တစ္ခ်က္ျဖတ္လို႕ စားပြဲေပၚက ပန္းအိုးေလးထဲ ထိုးလိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ အလွပန္းအိုးဆိုတာ သူ႔ထဲက ပန္းမရွိဘဲ ဘယ္လုိတင့္တယ္မလဲ။

 

ေျမာက္ျပန္ေလေအးတစ္ခ်က္က ခန္းစီးစကို ပုခံုးတိုက္လို႕ တစ္ခ်က္လွည့္အၾကည့္။ ကၽြန္မႏႈတ္ဖ်ားက လႊတ္ခနဲတစ္ခ်က္ ေရရြတ္မိလုိက္တယ္။ ‘ေမာင္’ မေရရြတ္မိတာ ၾကာခဲ့တဲ့ နာမ္းစားတစ္ခု ဘာေၾကာင့္ေရရြတ္ မိသလဲဆိုတာကို ျပန္ေတြးမိလိုက္တယ္။ ေတြးရင္တစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္မိတယ္ အတိတ္ေတြက ျပန္အသစ္ျဖစ္ခ့ဲၿပီ ေမာင္….။ ေမာင္မရွိေတာ့တဲ့ သည္အိမ္ထဲမွာ မဟုတ္ဘူး ေမာင္မရွိခဲ့တဲ့ သည္အိမ္ထဲမွာ ကၽြန္မေနတတ္ေနခဲ့ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ရံ တိုက္ဆိုင္မႈရွိရင္ သတိရတာကလြဲလို႔ေပါ့။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ျဖတ္ခဲ့တဲ့ႀကိဳးတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မ ေနာင္တမရဘူးေမာင္။ အဲသည္ျဖတ္မယ့္ႀကိဳးကို ေမာင္ကိုယ္တိုင္ ကမ္းေပးခဲ့တာက လြဲရင္ေပါ့။ မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္အလႈပ္ရွားဆံုးအခ်ိန္ဟာ သူ႔ရဲ႕မဂၤလာပြဲဆိုရင္ အဲသည္မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကကြဲဆံုး အခ်ိန္က အဲသည္မဂၤလာပြဲ ပ်က္စီးသြားျခင္းမ်ဳိးဆိုတာ အားလံုးနားလည္ၿပီးသားပဲ…ေမာင္။ မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝမွာ အေရးႀကီးဆံုးလူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သူအဆင့္ထက္ ေနာက္ထပ္တစ္ဆင့္တက္ဖို႕ ဘယ္ေလာက္ထိစဥ္းစားၾကမလဲဆိုတာ မိန္းမသားတိုင္းသိၾကတယ္ေလ။

 

…………………………………………………………………………………….

 

“ေနာက္မက်ခ်င္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တာဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ လုပ္ရပ္တစ္ခုပဲ”

………….လဝန္းခ်ဳိ………..

 

ေမာင္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္သူကေန ဘဝလက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ လက္တြဲမယ့္ ပထမဆံုးသူပါ။ လက္တြဲေဖာ္ ဆိုတဲ့ အေနထားေရာက္မွျဖင့္ ကၽြန္မအေၾကာင္း ေမာင္လည္းအသိ၊ ေမာင့္အေၾကာင္း ကၽြန္မလည္း ႏွစ္ေယာက္သားဘဝဆိုတာ မွန္တစ္ခ်ပ္ေတာင္မဆိုတာ ႏူးညံ့အလႊာပါးတစ္ခုသာသာပဲ ျခားနားေတာ့တာ.. ေမာင္။ ေအးျမတဲ့ ေဆာင္းနံနက္ခင္းမွာ လက္ထပ္ပြဲလုပ္ဖို႕အတြက္ ႏွစ္ေယာက္သားတိုင္ပင္ခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘဝတဲ့ ေမာင္..အေျပာလြယ္ခဲ့သလား။ ကၽြန္မပဲ အေတြးလြယ္ခဲ့သလား။ စီစဥ္ထားတာ ေတြဟာ စီစဥ္တက်ကိုျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ လက္ထပ္ပြဲအတြက္ ကမ္းတဲ့ဖိတ္စာဟာ ဘယ္လိုပံုစံကအစ၊ လက္ထပ္ပြဲ မွာ ကမ္းမယ့္အရာေတာင္ ဘယ္အရာအဆံုး။ အစီအစဥ္တက်ျဖစ္လာတယ္။ အစီအစဥ္မက်တာေတြဟာ အစီအစဥ္မက်သလို ဝင္ေရာက္လာျပန္ေသးတယ္။ အခ်ဳိ႕စကားေတြဟာ ေျပာဖို႔လိုအပ္သလို အခ်ဳိ႕စကားေတြ ဟာ မေျပာအပ္တဲ့ေနရာမွာ ထားရတယ္ေမာင္။ အဲသည္ေန႔ေပါ့ ေမ့သင့္တဲ့ေန႕ေတြကို ကၽြန္မ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ဖိတ္စာေလးေတြကို ဖိတ္ဖို႔နာမည္ေရးေနတဲ့ေန႔။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လက္ထပ္ပြဲမတိုင္ခင္ (၁၀)ရက္အလို။ မ်က္ႏွာအနည္းငယ္ တင္းမာစြာနဲ႕ ကၽြန္မဆီ ေမာင္ေရာက္လာတယ္။

 

‘ဟယ္….ေမာင္ အလုပ္မသြားဘူးလား’

‘ခ်ဳိ႕ကို ေျပာစရာရွိလို႔’

‘ဘာကိစၥလဲ…ေမာင္’

‘ေမာင့္ဘက္က လူႀကီးေတြကေျပာတယ္ အခုမဂၤလာေဆာင္ေပးတဲ့ စားရိတ္ေတြကို မဂၤလာပြဲၿပီးရင္ အကုန္ျပန္ယူမယ္တဲ့။’

‘ေမာင္………… ခ်ဳိတို႕ မဂၤလာေဆာင္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ရမွာ ဒါေလးပဲရွိတာေလ။ ေမာင္တို႕ဘက္က အခက္အခဲရွိလို႕လား’

 

ေဝခြဲမရတဲ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာဟာ ကၽြန္မကိုေသခ်ာၾကည့္တယ္။ ခဏတာ တိတ္ဆိတ္ၿပီး ကၽြန္မကို စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။

 

‘ဒါဆို…………မဂၤလာေဆာင္ၿပီ ေမာင္အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး ခ်ဳိ႕ဆိုင္မွာပဲ တူတူထိုင္ေတာ့မယ္…။’

 

အို…………။ ေမာင္ဘယ္လိုမ်ဳိးနဲ႔ ဒီစကားမ်ဳိးေျပာထြက္ခဲ့ပါလိမ့္။ ကၽြန္မဆိုင္ဆိုတာ ေစ်းတစ္ခုရဲ႕ အထဲမွာ အိက်ီ ၤဆိုင္အေသးေလးဆိုတာ ေမာင္လည္းသိသားနဲ႕။ လက္ထပ္ၿပီး ပိုႀကိဳးစားရမယ့္ေမာင္ဟာ ဒီလိုစကားမ်ဳိးေျပာထြက္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ မယံုႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

 

‘ေမာင္……ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ေမာင္ရယ္’

 

ကၽြန္မစကားမဆံုးေသး ေမာင့္ဆီက ထြက္က်လာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ ပိုမယံုႏိုင္ျဖစ္သြားေလရဲ႕။

 

‘လက္ထပ္ၿပီးသြားရင္လည္း ေမာင့္ကိုမခ်ဳပ္ခ်ယ္နဲ႕ ေမာင္ေနခ်င္သလိုေနမယ္’

‘ဘယ္လို…ေမာင္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးသား လူတစ္ေယာက္ဟာ ေနခ်င္သလို ေနလို႕ရသတဲ့လား’

 

ကၽြန္မစကားအဆံုးမွာ ေမာင္ဟာစူးစိုက္ၿပီးတစ္ခ်က္ႀကည့္တယ္။ မ်က္လံုးထဲ မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတာ ကၽြန္မျမင္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ စကားေတြက ေမာင့္ႏႈတ္က ထပ္ၿပီးအန္က်လာတယ္။

 

‘ခ်ဳိ….ေတာင္ ရည္းစားေတြထားခဲ့ေသးတာပဲ။ ေမာင္က ခ်ဳိ႕လို႕ရည္းစားမမ်ားဖူးဘူး။ ခ်ဳိ႕…ရည္းစားေတြနဲ႕ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲ ေမာင္မွမသိတာ။’

‘ရွင္…….ေမာင္ ဘယ္လုိေျပာလိုက္တာလဲ။ ခ်ဳိ႕မွာရည္းစားေတြရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္ ေမာင္….ခ်ဳိ႕အတြက္ တစ္ေယာက္တည္းရွိခဲ့တာပါ။ ဒီစကားကို ေမာင္မို႕ေျပာထြက္ခဲ့တယ္။’

 

ကၽြန္မေျပာအၿပီးမွာ ေမာင့္မ်က္ႏွာဟာ အျခားဆီဘက္ကို ဦးလွည့္ေနတယ္။ ဘဝကို ေမာင္လြယ္လြယ္ ထင္ခဲ့တာပဲ။ ရည္းစား၊ ခ်စ္သူ နဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ဆိုတာ ေမာင္ေကာင္းေကာင္း မခြဲျခားတတ္ခဲ့ဘူး။ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုအတြက္နဲ႕ ေမာင့္ဘက္ကလူေတြရဲ႕ ေငြဆိုတဲ့ေျပာစကားနဲ႕ ကၽြန္မကို ေမာင္ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္မထက္ အသက္ငယ္တဲ့ေမာင့္ကို ကၽြန္မထက္ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းျမင့္မားမယ္ ထင္ခဲ့တာ ကၽြန္မွားသြားခဲ့တယ္။

 

‘ေမာင္………. အခုကိစၥမွာ ေမာင္စိတ္မပါဘူးဆို စိတ္မပါေတာ့ဘူးဆို ေနာက္မက်ေသးပါဘူး။ ေမာင္မေက်နပ္ဘူးဆို ေမာင္စိတ္ထဲထင့္ေနခဲ့တယ္ဆို။ လက္ထပ္ပြဲကို ဒီေနရာမွာတင္ ဖ်က္လိုက္ေတာ့မယ္ ေမာင္……….’

ကၽြန္မကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္တဲ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာက ပံုရိပ္ဟာ ခပ္ေထ့ေထ့နဲ႕။ ကၽြန္မနားလည္လိုက္တယ္။ ေနာက္လွည့္ကာ မ်က္ရည္က်ေနတဲ့ကၽြန္မ ဘယ္အခ်ိန္ ေမာင္ ကၽြန္မနားက ထြက္သြားမွန္း ကၽြန္မသိလိုက္ဘူး။

 

မနက္ျဖန္ဟာ မသာယာပါဘူး။ ကၽြန္မဆီ လူႀကီးစံုရာနဲ႕ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေမာင့္ကိုၾကည့္ေတာ့ မထံုတတ္ေသးပါပဲ။ ေနာက္မက်ခင္ေနာက္ဆုတ္လိုက္တာ အေကာင္းဆံုးမို႕ ဆို႕နင့္နင့္နဲ႕ပဲ ေခါင္းခါယမ္း လိုက္ပါတယ္။ လြယ္သလားလို႕ေမးရင္။ မလြယ္ဘူးဆိုတာ ေျပာဖို႕မလိုဘူးလို႕ သိၿပီးသားပဲေလ။ လူဆိုတာ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ မာေက်ာျပရမယ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္မေရွ႕က အားလံုးမထြက္ခြာခင္ ေမာင့္လက္ဆဲြကာ တစ္ခုထည့္ေပးခ်င္ပါတယ္။ အံ့ၾသသလိုမ်က္ႏွာနဲ႕ ကၽြန္မကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္မ တစ္ခ်က္ၿပဳံးျပ လိုက္တယ္။ ကၽြန္မေရွ႕မွာ အဲသည္အရာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ စာရြက္တစ္ရြက္ပါ။ စာရြက္တစ္ရက္ ထဲမွာေမာင့္အတြက္ ေနာက္ဆံုးအရာေတြထည့္ေပးလိုက္တဲ့အရာေတြပါ။

 

…………………………………………………………………………………………..

 

“ေမာင္…………

လူတစ္ေယာက္ကို ရူးသြပ္စြာစြဲလန္းဖူးပါသလား…ေမာင္။

အခ်စ္ဟာဓားသြားေပၚက ပ်ားရည္စက္ဆိုရင္ေတာင္ တစ္ရႈိက္မက္မက္နဲ႕ လိုခ်င္ခဲ့ၾကတာပဲမဟုတ္လား။

ရူးသြပ္ျခင္းဆိုတာ ဒီဇင္ဘာႏွင္းစက္လို ေနေရာင္လာတာနဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ။

ေမာင္……..သိရဲ႕လား။

အဲသည္ ရူးသြပ္ျခင္းရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ ဘာေတြရွိလဲဆိုတာေကာေမာင္သိသလား…။

ေမာင္သိေအာင္…ကၽြန္မေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

နားေထာင္ေပးပါ…………ေမာင္။

ဘဝတစ္ခုကို ဖ်က္ဖို႕ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႕ မလံုေလာက္ဘူးေမာင္။

မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ လက္ေထာက္ေဗဒင္တစ္ခုမဟုတ္ဘူး။

ကိုယ္ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေမးၿပီး ကိုယ္က်ခ်င္တဲ့ အကြက္ကိုေထာက္ခ်င္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ကၽြန္မဟာ လက္ေထာက္ေဗဒင္ထဲက မွန္းဆေထာက္ၿပီး ကံၾကမၼာအေမးခံရတဲ့ လက္ေထာက္ကြက္ မဟုတ္ဘူး….ေမာင္။

ေနာက္က်မွ သိခြင့္ရမယ့္အရာေတြကို ေနာက္မက်ခင္သိလုိက္ရတယ္လို႕ ကၽြန္မေျဖသိမ့္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မခ်စ္ခဲ့တာ မမွားဘူး။ ခ်စ္မိတာ မွားသြားတာ။

ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္…………ေမာင္။”

 

ခဏေလးပါဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ တစ္ဘဝေပါ့။ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ရူးသြပ္မႈေတြဟာ ေနာက္ ဒီဇင္ဘာေတြတိုင္းမွာ အရိပ္အျဖစ္ထင္က်န္ေနဆဲပါပဲ။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုဟာ ရူးသြပ္တယ္ထားဦး အခုဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ ကၽြန္မရူးသြပ္ခဲ့ေပမယ့္ မမွားခဲ့ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မသိေနတယ္။

 

ကၽြန္မဟာ ေမာင့္ေနာက္ကြယ္မွာ ျပတ္က်က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ဆံခ်ည္တစ္မွ်င္ပါ။ အဲသည္အေတြးဟာ ရူးသြပ္မႈ တစ္ခုဆိုလည္း မွန္ေကာင္းမွန္လိမ့္မယ္။ ဟုတ္တယ္………..ေမာင္။ ႏွင္းေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္လြယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အေအးဓာတ္ကေတာ့ ေငြ႕ေငြ႕ေလးက်န္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္အခ်ဳိ႕အတစ္ဝက္ကိုလည္း ေမာင့္အနားမွာ ေငြ႕ေငြ႕ေလးေနခြင့္ျပဳပါေမာင္။ အခ်ိန္ၾကာလာရင္ေတာ့ အဲသည္ေငြ႕ေငြ႕ေလးေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာပါ။ အခ်စ္နဲ႕လဲတဲ့ အရာတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ ေနဦးပါမွာပါ။    ရူးသြပ္မႈကို ထပ္မစမ္းခ်င္နဲ႕ေမာင္။ အခ်ိန္တန္ရင္ အဲသည္ရူးသြပ္မႈဟာ ေမာင့္ကို ဒဏ္ျပန္ခတ္လိမ့္မယ္။

 

…………………………………………………

 

ရင္ႏွင့္ရင္း၍

ေအာင္မိုးသူ

၂၀၁၄ ဒီဇင္ဘာ ၉ရက္

 

 

 

broken-wedding-engagement

ေအာင္ မိုးသူ

About ေအာင္ မိုးသူ

ဘႀကီး ေအာင္ has written 203 post in this Website..

နာမည္အရင္းေကာ ကေလာင္နာမည္ေကာ ေအာင္မိုးသူပါ။ လူဆန္တဲ့ လူ႕ဘ၀ထဲမွာ ေနထုိင္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။