လူ ဆိုတာဟာ အေပါင္းအသင္းအစုအဖြဲ႕နဲ႔မွ အသက္ရွင္ေနထိုင္ႏုိင္တဲ့သတၱ၀ါမ်ိဳးပါ။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ကြ်န္မတုိ႔တစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ ရင္ဖြင့္ ရယ္ေမာ တိုင္ပင္ ဖုိ႔ရန္ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားစြာ လိုပါတယ္။

 

ကြ်န္မအထက္တန္းအရြယ္တုန္းက ကြ်န္မနဲ႔အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကို အလြန္ခင္မိပါတယ္။ေန႔တုိင္း အားတုိင္း သူတုိ႔အိမ္သြားသြားေနလြန္းေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕အစ္မလတ္ကကြ်န္မကို ေျပာတယ္။

“ညီမေလး အခုေတြ႔ေနရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ခင္တာ တကၠသိုလ္က်ရင္ေတြ႔လာရလိမ့္မယ္”

တဲ့ ကြ်န္မ လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ငယ္ကခ်စ္အႏွစ္တစ္ရာတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းကမွအခင္ရဆံုးလုိ႔ထင္မိတယ္။အမွန္ေတာ့ သူတို႔ညီအစ္မဟာ ကြ်န္မရဲ႕ မူလတန္းဘ၀တည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြမဟုတ္ပဲ မူလတန္းဘ၀ကသူငယ္ခ်င္းေတြကုိေတာင္ေမ့ျပီး သူတုိ႔ကိုပိုခင္ေနမိတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိမျပဳမိရွိေနခဲ့တာပါ။

 

ကြ်န္မအစ္မေျပာတဲ့စကားကသိပ္မွန္ပါတယ္။

ကြ်န္မ ဥပေဒတက္ေနရာက ခုနကေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းညီအစ္မတက္ေနတဲ့ သိပၸံတြဲကို ေျပာင္းခဲ့တယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ၀ိဇၹာ-သိပၸံ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ မနက္ ေန႔လည္ ကြာတာမို႔ ခင္လြန္းတဲ့က်ြန္မ ေမဂ်ာေျပာင္းခဲ့မိေတာ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ထဲက အငယ္မေလးနဲ႔ကြ်န္မ တစ္ေမဂ်ာတည္း တစ္ခန္းတည္း သြားက်သလုိ၊အၾကီးမနဲ႔လည္း ကြန္ဘိုင္းခ်ိန္ေတြေတြ႔ဆံုရတယ္။

 

မၾကာပါဘူး ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္လံုး ရည္းစားေတြရျပီး ကြ်န္မနဲ႔ မတြဲေတာ့ပါဘူး။ကိုယ္စီရည္းစားေတြနဲ႔ သြားအတူ စားအတူလုပ္ေနၾကေတာ့တာမုိ႔ ကြ်န္မ အေဖာ္ကြဲခဲ့ရပါတယ္။၀မ္းလည္းအရမ္းနည္းခဲ့ရတယ္။

သူတုိ႔ရည္းစားေတြက ကြ်န္မတုိ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းကပဲမုိ႔ရင္းႏွီးေနေပမယ့္ ကြ်န္မၾကည့္မရျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

ငါနဲ႔ေနၾကပါလုိ႔ မေျပာထြက္ေပမယ့္ သူတုိ႔နဲ႔သြားအတူ စားအတူရွိခ်င္ေနမိေသးတယ္။

 

ဒီလုိနဲ႔ကြ်န္မဟာ မနက္တုိင္းကြ်န္မတုိ႔နဲ႔အတူ ေက်ာင္းကားဂိတ္ကိုေျခက်င္ေလွ်ာက္ေနက် အၾကီးမနဲ႔ေမဂ်ာတူ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔တြဲမိေတာ့တယ္။

အဲ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ထဲကတစ္ေယာက္က ကြ်န္တို႔အထက္တန္းေက်ာငး္ကပါပဲ။ဒါေပမယ့္ အခန္းမတူလုိ႔ ကြ်န္မနဲ႔မရင္းႏွီးခဲ့ဘူး။ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ြန္မတုိ႔လမ္းထိပ္ကအိမ္မွာေနျပီး ရြာဘက္ကလာတက္တာပါ။

ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ရည္းစားေတြရဲ႕ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းကိုလိုက္သြားခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက အၾကီးမရဲ႕ေမဂ်ာတူသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔လမ္းဆက္ေလ််ွာက္ရပါတယ္။ေက်ာင္းကားစီးရပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မမွာ သူတုိ႔နဲ႔ပဲ ေမဂ်ာခ်ိန္ေတြကလဲြ တတြဲတြဲျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

တျဖည္းျဖည္း ကြ်န္မတုိ႔ သြားအတူ စားအတူ ကြန္ဘိုင္းခ်ိန္ေတြမွာ တပူးပူးျဖစ္လာျပီး ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ကို ကြ်န္မ ေမ့လာခဲ့ပါတယ္။

သူတုိ႔အေၾကာင္းကိုအာရံုမစိုက္မိေတာ့သလုိ သူတုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ရည္းစားေတြနဲ႔ စိတ္ေကာက္လုိက္ ေလွ်ာက္လည္လုိက္နဲ႔ မအားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

 

ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္မအိမ္မွာ က်ဴရွင္၀ိုင္းၾကေတာ့ သိပၸံေမဂ်ာစံုသူငယ္ခ်င္းေတြရလာပါတယ္။သူတုိ႔ေမဂ်ာ္ဆရာမေတြဟာ ကြ်န္မဆရာမရင္းေတြျဖစ္လာျပီး ကြ်န္မေမဂ်ာကဆရာမေတြက က်ြန္မနဲ႔ကင္းကြာလာတယ္။ေဘာလီေဘာပြဲဆုိ သူတုိ႔ေမဂ်ာကိုကြ်န္မလုိက္အားေပးျဖစ္သလို ထရိန္နင္ဆုိလည္း ကြ်န္မတုိ႔လုိက္ကူညီၾကတယ္။

အဲ့ဒီကာလေတြမွာ ကြ်န္မအစ္မလတ္ရဲ႕စကားကိုကြ်န္မအမွတ္ရမိတယ္။

ဟုတ္ပါလား ငါ ဒီလူေတြအေပၚ အရင္လူေတြထက္ ပိုခင္မိေနပါေကာ။ဒီလူေတြကမွ ငါအခင္ဆံုးေတြပါလားလုိ႔ ေတြးမိလာျပန္တယ္။

 

ဒီလုိနဲ႔ ကြ်န္မတုိ႔ေက်ာင္းေတြျပီး ကိုယ္စီဘ၀ေတြေလွ်ာက္ၾကေတာ့ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားတာ၀န္က်ရာဌာနက ကြ်န္မနဲ႔အသက္အရြယ္တူ ၀န္ထမ္းေတြဟာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္လာေတာ့ျပန္တယ္။

တစ္ေယာက္ကိစၥအ၀၀ တစ္ေယာက္ကူညီၾက အတူသြားၾက၊အတူစားၾကနဲ႔ မိဘအုပ္ထိန္းမွဳေအာက္မဟုတ္ ေတာ့တဲ့အတြက္ ခင္မင္မွဳေတြက ပိုရင့္က်က္ ပိုရင္းႏွီး ပိုခိုင္မာခဲ့ၾကတယ္။

မိဘအိမ္မွာလို ေန႔ည ခြဲစရာမလို ေန႔ေန႔ညည အတူစားသြားခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးၾကတာ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြလုိပါပဲ။

အဲ့ဒီကာလေတြေရာက္ျပန္ေတာ့ ေၾသာ္ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြက ငါ့ဘ၀အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြအေပးႏုိင္ဆံုး လူေတြပါလားလုိ႔ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။

 

အခုဆုိရင္ ကြ်န္မရဲ႕ေနာက္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အလုပ္ထြက္၊ျပည္ပထြက္၊အျပင္ထြက္နဲ႔ ေနရာစံု ဘ၀စံုေလွ်ာက္ကုန္ေတာ့ ကြ်န္မတုိ႔ရဲ႕အတိတ္ကေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြဟာ အိပ္မက္ေလးေတြပမာ ျဖစ္သြားခဲ့ ျပန္တယ္။

 

အြန္လုိင္းမွာ၊လူမွဳကြန္ယက္ဆုိဒ္ေတြမွာ ေတြ႔ၾကေပမယ့္ အျပင္မွာတုန္းကလို ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမရေတာ့ဘူး။အျပင္ခင္မင္မွဳနဲ႔အြန္လိုင္းခင္မင္မွဳက အရမ္းျခားနားေနတယ္။ မိသားစုကိုယ္စီျဖစ္ေနတဲ့ သူတုိ႔ဆက္ဆံေရးဟာ အရင္ကေလာက္မေႏြးေထြးေတာ့ဘူး။

 

ဒါေၾကာင့္ အျပင္မွာဆံုဆည္းခြင့္မရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ အထီးက်န္ခဲ့တဲ့ကြ်န္မ အြန္လိုင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚ ခင္ရာေဆြမ်ိဳးလုပ္ခဲ့တယ္။

အထူးသျဖင့္ မန္းဂဇက္မွာ ခင္မင္တဲ့ လူေတြကိုသာ ကြ်န္မ ပြင့္လင္းရင္းႏွီးစြာေပါင္းသင္းရဲခဲ့တယ္။

ဓာတ္ပံုေတာင္မျမင္ဖူးတဲ့လူေတြကိုလည္း ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုခဲ့တယ္။

ေမာင္အရြယ္ဆုိ ေမာင္လုိစိတ္၊ညီမအရြယ္ဆုိ ညီမလုိစိတ္၊ဦးေလးအရြယ္ အေဖအရြယ္၊အေဒၚအရြယ္၊အေမအရြယ္၊အစ္ကိုအရြယ္ အစ္မအရြယ္ အားလံဳးကို ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေဆြမ်ိဳးေတြလို ခင္ခင္မင္မင္အကြ်မ္း၀င္ခဲ့တယ္။

တုိင္ပင္ခဲ့တယ္၊ရင္ဖြင့္ခဲ့တယ္၊ အတူရယ္ခဲ့တယ္၊အတူ၀မ္းနည္းခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မအစဥ္အလာအရ ကြ်န္မရဲ႕ေနာက္ဆံုးလူေတြဟာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အရင္းႏွီးဆံုးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္တယ္။

 

ဒါေပမယ့္ အရင္းႏွီးဆံုးလူေတြဟာ ဘယ္ေန႔ခြဲရမလဲ အမုန္းနဲ႔လားအခ်စ္နဲ႔လားဆုိတာေတာ့

 

 

•*¨နန္းေတာ္ရာသူ •*¨

About •*¨နန္းေတာ္ရာသူ •*¨

•*¨နန္းေတာ္ရာသူ •*¨ has written 60 post in this Website..

လူအခ်င္းခ်င္းမိတ္ဖက္ျခင္းတြင္၊ကုိယ္စိတ္ရႊင္သာ ၾကင္နာပါမွ၊ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ခ်မ္းေျမ႕တတ္၏။ စိတ္ရင္းအမွန္ျဖင့္ခင္မင္တတ္စြာနဲ႔ နန္းေတာ္ရာသူ