11078807_1056908314325736_1472152970_o

သဘာ၀မီးအေရာင္ေၾကာင့္ လင္းေနတာမဟုတ္ဘဲ လူတုိ႕ဖန္တီးျပဳလုပ္ထားတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးအေရာင္ေၾကာင့္လင္းေနတဲ့ အဲဒီၿမိဳ႕ရုိးကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ၿပီး ရင္နာေနတယ္ ေမေမ။ လူတုိင္းစိတ္လြတ္ လက္လြတ္ေငးေမာခြင့္မရွိတဲ့ အဲဒီၿမိဳ႕ရုိးကုိေရွ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္မေရာက္တာလည္း ၾကာၿပီေမေမ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပတ္စဥ္တုိင္း ဒီေတာင္ေပၚကေန အဲဒီၿမိဳ႕ရုိးကုိ ေငးေမာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ခါ ေ၀၀ုိးေနတဲ့ မ်က္၀န္းထဲက ၿမိဳ႕ရုိးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တစ္ခုခုလုိအပ္ေနသလုိပါပဲ။

၁။

အပူေတြရွပ္တုိက္ေျပးလႊားေနတဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ေန႕လယ္ခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ျဖစ္တည္မႈအပူစုေတြကုိ ဖယ္ရွား မပစ္ႏုိင္တာကေတာ့ ေသခ်ာေနတယ္။ ဆုိင္ကယ္သံေတြဆူညံေနၿပီး နန္းၿမိဳ႕ရုိးေရွ႕မီးပြိဳင့္ေထာင့္မွာ လူေတြျပြတ္သိပ္ေနေတာ့ လူ႕ပင္လယ္လွိဳင္းလုံးၾကီးဟာ တစ္ခုခုကုိရုိက္ခတ္ေတာ့မယ့္ အသြင္နဲ႕ တာထြက္ဖုိ႕ ဆုိင္းျပင္ေနၾကတယ္။ ဆုိင္ကယ္လီဗာေလးကုိ အသင့္အေနအထားျဖစ္ေအာင္ ကုိင္ထားရင္ ျမင္ေနရတဲ့ မီးနီေလး စိမ္းဖုိ႕ စကၠန္႕ဒုိင္ခြက္ေပၚက တေရြ႕ေရြ႕ အႏုတ္လကၡဏာေဆာင္သြားတဲ့ ဂဏာန္းေလးေတြရဲ႕ ေရြ႕လ်ားမႈကုိၾကည့္ေနရတာလည္း ရင္တမမပါပဲ။ မ်က္နာမွာ ဖုန္ကာႏွာေခါင္းစြပ္ကုိတပ္၊ တရုတ္ျဖစ္မ်က္မွန္ေလးကို တပ္ဆင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆုိင္ကယ္ ဘက္မွန္ထဲကေန ျမင္ေနရတယ္။ အဲဒီမ်က္နာေပၚမွာ တစ္ခုခုကုိဆုိးထင့္မႈေတြေတြ႕မလားလုိ႕ရွာေဖြရင္း ပူျပင္းလွတဲ့ မႏၱေလးေနရဲ႕ ေအာက္မွာ သက္ျပင္းေတြခ်ေနမိတယ္။ မီးစိမ္းေလးတစ္ခ်က္လင္းလိုက္တာနဲ႕ ေ၀ါခနဲထြက္သြားတဲ့ ယာဥ္တန္းေနာက္မွာ အလုိက္သင့္ လီဗာဆြဲရင္း ကၽြန္ေတာ္သြားေနတဲ့ လုိရာခရီးဟာ ဘယ္ကုိမ်ားလဲလုိ႕ ျပန္ေမးေနမိတယ္။ နားထဲမွာလဲ ေမေမ့ရဲ႕စကားသံေတြက ပဲ့တင္ထပ္လုိ႕။ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႕ စိတ္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကုိခြင့္လြတ္ပါ ေမေမလုိ႕ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြးေန ေျပာေနမိခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္နာထက္က အပူအပင္တခ်ိဳ႕ကုိ မရိပ္မိဘဲ ေတြ႕တုိင္းဆုံးမေနက်စကားေတြကုိသာ ေျပာခဲ့တာပါပဲ။ ဒီတစ္ေခါက္အေမ့ကုိေတြ႕ေတာ့ မ်က္နာေလးေခ်ာင္က်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း

“အရမ္းပူလို႕လား အသားေတြလည္း မည္းသြားသလုိပဲ“လုိ႕ဆုိလုိက္ေတာ့ ငုိခ်ခ်င္ေနတဲ့စိတ္ကုိထိန္းရင္း မုသားစကားေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ကာကြယ္ခဲ့ရတယ္။

“အရမ္းပူတာပဲ ေမေမ၊ ခုေတာင္ မေရာက္တာၾကာလုိ႕ ေမေမ့ဆီလာခဲ့တာ၊ အလုပ္သစ္ကလည္း ထင္သေလာက္ အဆင္မေျပဘူးေလ၊ အေဆာင္ကလည္း စရိတ္ေတြတက္ေတာ့ တျခားအေဆာင္ေျပာင္းဖုိ႕ ေရႊ႕ဖုိ႕ျပင္ဆင္ရတာလည္း စိတ္ပင္ပန္းလုိ႕ေနမွာ“ လုိ႕တခါမွ ကုိယ့္အခက္အခဲေတြကုိမေျပာျပဖူးဘဲနဲ႕ ခုတၾကိမ္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္ေျပာရတာ လိပ္ျပာေတာ့မလုံခ်င္ဘူး။ ေမေမကေတာ့ မရိပ္မိပါဘဲ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ခါနီး ေရာ့အင့္ဆုိၿပီး မုန္႕ဖုိးေတြထည့္ေပးေတာ့ ပုိ၀မ္းနည္းရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အခက္အခဲကုိသာ ေမေမသိရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေျပာဆုိမလဲဆုိတာ မသိေပမယ့္ အရွက္သိကၡာၾကီးတဲ့ ေမေမ ကုိယ့္ကုိကုိယ္သတ္ေသမလားဆုိတဲ့ စုိးရိမ္စိတ္ၾကီး၀င္လာ မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ညအိပ္ပါလားလုိ႕ ေမေမ ေျပာတာကုိ ေခါင္းခါၿပီး

“ေန႕ခ်င္းျပန္ပဲလာခဲ့တာ ေမေမ ေမာင္ေလး ေရာ အိမ္မွာမရွိဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လာသြားတယ္လုိ႕ပဲေျပာလုိက္၊ ေနာက္တစ္လလာရင္ သူၾကိဳက္တဲ့ ေၾကးအုိး၀ယ္လာခဲ့မယ္လုိ႕ေနာ္၊ “

ေမေမ့ကုိလက္ျပ ႏုတ္ဆက္ျပန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနည္းမဆုံးပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲမသိတဲ့ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ စိတ္ေတြေလထဲမွာ လြင့္ေမ်ာေနသလုိ ကုိယ္နဲ႕စိတ္ဟာ ကင္းကြာေနတယ္။ ၇၈ လမ္းမထက္ကေန သိပံလမ္းမဖက္ကုိ ခ်ိဳး၀င္လုိက္တဲ့အခ်ိန္ ျမင္ေနရတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရြာဘက္က တုိက္တာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ၿပီး ဒီကေန႕အတြက္ အေျဖတစ္ခုခုကုိ ရေအာင္ယူဖုိ႕ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ေသာကေတြေ၀ကုန္မယ့္ အျဖစ္ၾကီးက မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မယ္ေလ။

၂။

ေတြ႕ခဲ့တာကေတာ့ နန္းၿမိဳ႕ရုိးရဲ႕ေရွ႕မွာ။ မနက္ေစာေစာ စက္ဘီးစီး ထြက္ခဲ့တဲ့ ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္ေတြမွာ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ေနတဲ့ လူေတြ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စကုိ နန္းေရွ႕ ပလက္ေဖာင္း တေလွ်ာက္ေတြ႕ေနရတယ္။ ခုလုိ ဒီဇင္ဘာလ အတြင္း မန္းၿမိဳ႕က မန္းသူမန္းသားေတြ အားကစား လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္က က်ံဳးေရျပင္ကုိၾကည့္ၿပီး တစ္ကုိယ္တည္း ငုိင္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလုံးကုိ ေမ့ေနမိတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ျမင္ေနရတဲ့ အားကစားလုပ္ သူေတြကုိ ျမင္ရေတာ့ မတူညီတဲ့ အျမင္ေတြၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေ၀၀ါးေနတဲ့ စိတ္ေတြလည္း ရွိေနခ်ိန္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ မန္းကုိမလာခင္တုန္းက မန္းၿမိဳ႕သူ ေမေမက တဖြဖြေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြကုိ ခုေနျပန္ၾကားေယာင္ မိေတာ့ လက္ရွိ မန္းသူေတြကုိ ေမေမ ျမင္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိေတြေျပာမွာပါလိမ့္လုိ႕ ေတြးလုိက္မိေသးတယ္။ မန္းၿမိဳ႕သူဆုိရင္ ေမေမက အရင္တုန္းကလုိ ေရႊေျခက်င္းေလး၀တ္ၿပီး စက္ဘီးေလးစီးေနလိမ့္မယ္လုိ႕ အရင္ႏွစ္ကအထိ ထင္ေနတုန္းေလ။ မန္းသူေတြ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္လုိ႕ေျပာတတ္တာကုိ ေမေမ့ဆီက ကၽြန္ေတာ္အေမႊရခဲ့တာေပါ့။ ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္လုိေနရတာကိုႏွစ္သက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္လုိ႕သုံးႏွဳန္းခြင့္ရတာကုိေက်နပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမေမေျပာတဲ့ မန္းသူေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမႊ႕ၿပီး မိန္းမပီသၾကတယ္ဆုိတဲ့ အသိကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က လုိက္နာမက်င့္သုံးခဲ့ပါဘူး။ ေခတ္နဲ႕ ေလ်ာ္ညီမွ ေခတ္ရဲ႕သမီးပ်ိဳပီသမွာလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္က ေတြးထားတာ။ ဒါေၾကာင့္ မန္းၿမိဳ႕မွာ အေဆာင္လာေနၿပီး ေက်ာင္းတတ္ခြင့္ရေတာ့ ပုိေပ်ာ္တာေပါ့။ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးအတင္းပူဆာၿပီး အေဆာင္နဲ႕ေက်ာင္းအျပင္ မန္းၿမိဳ႕တခြင္ အနံ႕ေျခဆန္႕ခဲ့ၾကတယ္။

ေမေမေရွ႕မွာ၀တ္ခြင့္မရတဲ့ ေဘာင္းဘီတုိကပ္ကပ္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အက်ီအတုိအျပတ္ေတြအျပင္ ခ်က္ေပၚ ဗုိက္ေပၚအကုန္ၾကိဳက္လာၿပီးတဲကေနာက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ မိန္းမ ပီသမွန္းမသိ ပီသလာတယ္ဆုိတာကုိေမ့လာတယ္။ ေမေမအိမ္ တစ္ေခါက္ျပန္တုိင္း ေမေမက သူ႕သမီးကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ခ်စ္သူရေနၿပီလားလုိ႕ သူငယ္ခ်င္းဆန္စြာ ေမးတတ္လာတယ္။ အဲဒီလုိေမးတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ကလည္း

“ခ်စ္သူေတာ့ မရွိေသးဘူး ေမေမ၊ ရည္းစားေတာ့ရေနၿပီ“ လုိ႕ေျပာေတာ့ ေမေမ့အၾကည့္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚမာသြားလုိက္တာ တင္းခနဲပဲ။ ၿပီးေတာ့ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ လာစမ္းဆုိၿပီး ေမေမ့အခန္းထဲေခၚသြားၿပီး

“သမီးမၾကားဖူးဘူးလား မိန္းမေကာင္းပန္းပန္ တစ္ပြင့္ပန္ဆုိတဲ့စကား“

“ေမေမကလည္း ရည္းစားတစ္ေထာင္ လင္ေကာင္တစ္ေယာက္ဆုိတဲ့စကားကေရာ“

ကၽြန္ေတာ့္အေမးကုိ ေမေမက လက္ကာျပတယ္။

“ဒီမယ္ သမီး အဲဒါ မိန္းမေကာင္းေတြ စံထားရမယ့္ စကားပုံမဟုတ္ဘူး။ ေမေမ့သမီးက ရည္းစားေတြတစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ထားၿပီး ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ မေတြ႕ေသးလုိ႕ဆိုတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြေပးဦး မလုိ႕လား။ ျမန္မာမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ဆုိတာကုိ သမီးဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နဲ႕။ကုိယ္က ေယာက်ာ္းေတြကုိ ေလွ်ာ့မတြက္နဲ႕။သူတုိ႕ကုိေလွ်ာ့တြက္ရင္ သမီးကုိလည္း သူတုိ႕ေလွ်ာ့တြက္မွာပဲ။ အသားလုိလုိအရုိးေတာင္းေနတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြအမ်ားၾကီးေနာ္။ အဲဒါကုိ ေလွ်ာ့တြက္ ေနမယ္ဆုိရင္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သမီးဟာ မိန္းမေကာင္းလုိ႕ ဘယ္လုိမွထင္ျမင္ယူဆစရာမရွိေတာ့ဘူး။ ကုိယ္တကယ္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ မေတြ႕ေသးရင္လည္း ဗိုင္းေကာင္း ေက်ာက္ဖိ အေနအထုိင္မ်ိဳးနဲ႕ေနရမွာေလ။ သမီးကုိ ေမေမတစ္ခါတည္းမွာ လုိက္မယ္။ ဘာညာ အသံေတြ ေမေမၾကားရင္ သမီးကုိ ေမေမကုိယ္တိုင္ျပန္လာ ေခၚရလိမ့္မယ္ေနာ္။“

အဲဒီလုိေမေမေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ မန္းကုိျပန္လာခဲ့တယ္။

၃။

တခ်ိဳ႕အပူေတြကုိ လူတုိင္းကုိေျပာလုိ႕ရေပမယ့္ ခုလက္ရွိ ကၽြန္ေတာ့္အပူကုိေတာ့ လူတုိင္းကုိေျပာျပလုိ႕မရေနဘူး။ မန္းေႏြဟာ ဆယ္ေႏြသာေနသလုိ ပူေလာင္ေနတာ မန္းၿမိဳ႕ထဲ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ မိန္းကေလးေတြ ဒူးေပၚ ေပါင္ေပၚေတြခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း ေပါင္ရင္းအထိတုိကပ္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီတုိ ကေလးနဲ႕။ မန္းၿမိဳ႕ေတာ္မွာေနတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြပါလုိ႕ ဘုရားစူးေျပာရင္ေတာင္ ဘယ္သူေတြယုံၾကမလဲ။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေမေမက ခဏခဏေျပာေျပာေနတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စုံ၀တ္ပါဆုိတာကုိေတာင္ အျမတ္တႏုိးမရွိေနခဲ့ဘူး။ တေလာက ေမေမ မန္းကုိလာတုန္း ကၽြန္ေတာ့္နဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ေမေမက ရင္ဘတ္ကေလးဖိလုိ႕။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း

“ေအာင္မေလး ဒါ ခင္စႏၵာျမင့္ရဲ႕သမီးပါလုိ႕ ေမေမ ဘယ္လုိေျပာရမလဲ။ ၀တ္ထားတာ မန္းၿမိဳ႕ထဲသြားလာေနတဲ့ တရုတ္မေတြလုိပါပဲလား။ သြားအခုအခန္းထဲအ၀တ္လဲခဲ့“ဆုိၿပီး ေမေမ မာန္မဲပါေလေရာ။ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာတဲ့စကားေတြက

“ဒီမယ္သမီး၊ ေမေမတုိ႕ျမန္မာမေလးေတြ ဘယ္လုိေနတယ္ ဘယ္လုိထုိင္တယ္ဆုိတာ ေမေမ ေျပာျပစရာမလုိေအာင္ ေမေမကုိယ္တုိင္ ဘယ္လို၀တ္ခဲ့စားခဲ့တယ္ဆုိတာ သိတယ္မလား။ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြက ဟုိတုန္းက ေပါင္မေျပာနဲ႕ ေျခသလုံးေတာင္ ေဖာ္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ မျမင္အပ္တဲ့ အလွတရားဆိုတာ မိန္းကေလးတုိင္းမွာရွိတယ္။ သိသာ သိေစ မျမင္ေစနဲ႕ဆုိတဲ့ စကားလုိပဲ အရွက္ကုိ သိကၡာေတြနဲ႕ပါဖုံးဖိၾကရတယ္။ ခုသမီး၀တ္စားေနပုံက ဟိုတုန္းက ေမေမ့သမီး မဟုတ္တဲ့အတုိင္းပဲ။“

“ပူတာကုိ ေမေမကလဲ“

“ဟဲ့ ပူတာ နင္တစ္ေယာက္တည္းလား။ အကုန္လုံးပူၾကတာ“

“သူမ်ားေတြလည္း ၀တ္တာပဲဟာ“

“ဒါေၾကာင့္ခက္တာေပါ့။ ေမေမ ေမးမယ္ သူမ်ား ခ်ီးစားရင္ သမီးလုိက္စားမလား ေျပာ“

ေမေမက စကားကပ္ေျပာတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္မမီႏုိင္ေအာင္ ေျပာတတ္ေတာ့ အသာၿငိမ္ေနလုိက္ရတယ္။

“ဒီမယ္ သမီး ခု၀တ္ေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြရွက္တတ္ရင္ လဲေသလုိ႕ရေနၿပီ။ၾကည့္ပါဦး နန္းၿမိဳ႕ေရွ႕မွာ ဒူးေပၚေပါင္ေပၚ၊ ဗုိက္ေပၚ ခ်က္ေပၚေတြနဲ႕ သမီးတုိ႕မုိ႕မရွက္တယ္။ ဟုိတုန္းက မင္းေနျပည္ေတာ္လုိ႕ေျပာရမွာေတာင္ ရွက္စရာ ေကာင္းေနတယ္။ “တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္ ေမေမစကားေတြ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲ၀င္မလာေတာ့ဘူး။ တစ္ခုေသာ ညရဲ႕သန္းေခါင္ အခ်ိန္ကုိ ေျပးျမင္မိလာတယ္။ အဲဒီညက ခရစ္ႏွစ္ တစ္ခုကုန္ဆုံးတဲ့ ဒီဇင္ဘာလ(၃၁)ရက္ည။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကခုန္ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးရင္း ကုုိယ့္အတြဲနဲ႕ကုိယ္ သာယာၾကည္ႏူးျဖစ္ခဲ့တဲ့ညေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီညကုိ ေတြးမိလုိက္ရင္ အဲဒီေန႕ကျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားရင္ခုန္မႈကုိ မရေတာ့ဘူး။ စုိးရိမ္စိတ္ေတြတေထြးၾကီး စိတ္ထဲ၀င္လာၿပီး နဖူးမွာ ေခၽြးေတြေတာင္စုိ႕လာရတဲ့ ခံစားမႈၾကီးက ခုတေလာ ပုိပုိႏွိပ္စက္လာေနတယ္။

၄။

အခ်ိန္က ညဆယ့္ႏွစ္နာရီထုိးခါနီးပါၿပီ။ သံၿပိဳင္ေအာ္ဖုိ႕ မိနစ္ေတြကုိၾကည့္ၿပီး အရွိန္ယူေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႕ဆီက ကၽြန္ေတာ္ရလုိက္တဲ့ အထိအေတြ႕တစ္ခုေၾကာင့္ ဆက္လက္ၿပီး မိနစ္ေတြကုိၾကည့္ဖုိ႕ အင္အားေတြမရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ စိတ္ထဲကတုန္ကယင္ၾကီးနဲ႕ သူ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မၾကည့္၀ံ့ေတာ့ဘူး။ သူ႕ကုိတြဲလာတာ ေျခာက္လေလာက္ရွိၿပီ။

အရင္ ရည္းစားေတြကုိေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ခုိင္ခုိင္လုံလုံမရွိပါဘဲ ကၽြန္ေတာ္ အဆက္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ေယာက်ာ္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကိမ္း၀ါးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အနားမေရာက္လာခဲ့ၾကပါဘူး။ လက္ရွိသူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ သေဘာက်မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ျဖဴစြတ္ေနတဲ့ သူ႕အသားအေရနဲ႕ သူရဲ႕ရုပ္ရည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္စြဲလမ္း ေနမိတာလဲပါမွာေပါ့။ အျခားကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းစုံတြဲေတြကုိခ်န္ခဲ့ၿပီး သူေခၚရာေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လုိက္ခဲ့မိတဲ့ညဟာ အပ်ိဴတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခေတာ္တင္ခန္းထဲေရာက္ခဲ့ရတယ္ေပါ့။ သူ႕ကုိ အဲဒီအခ်ိန္ယုံတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူဟာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အတူေနခဲ့မိၾကတယ္။ ေသခ်ာတဲ့ ဆီးစစ္တံေလးရဲ႕ မ်ဥ္းေၾကာင္းေလးေတြ ကုိျမင္လုိက္ရမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ Living Together အေနအထားကုိ သတိထားမိလာရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခတ္မီတဲ့ မိန္းမပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္ဆီမွာ တစ္ပါးေသာ ေယာက်ာ္းရဲ႕ရင္ေသြးကုိလြယ္ထားရၿပီဆုိတာ သိတဲ့အခ်ိန္ လက္မထပ္ရေသးတဲ့ အျဖစ္ကုိသတိရၿပီး ေတြးေၾကာက္ၾကမယ္မွန္း အဲဒီအခ်ိန္မွ ကုိယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကုိဖြင့္ေျပာေတာ့ လြယ္လြယ္ေလး အၾကံေပးတယ္။ ဖ်က္ခ်လုိက္တဲ့။

သူ႕တုိက္ခန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္သြားခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူဟာ အျမဲလုိလုိ အခန္းမွာရွိေနေလ့မရွိခဲ့ဘူး။ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ဆုိင္ကယ္ေလးတစ္စီးနဲ႕ ခဏခဏေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတိထားမိလာၾကတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကုိေမးၾကည့္ေတာ့ သူက မန္းၿမိဳ႕သားမဟုတ္။ ျမစ္ၾကီးနားဘက္ကတဲ့။ မန္းမွာေနတာၾကာေတာ့ မန္းသားလုိပဲတဲ့။ သူလိမ္ခဲ့သလား ကၽြန္ေတာ္သံသယမ၀င္ပါဘူး။ သူနဲ႕ဆုံခ်ိန္တုိင္း နန္းၿမိဳ႕ရုိးေရွ႕မွာ သူေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ အလြတ္ရေနတယ္။ သူ လိမ္တတ္မယ္သူေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ေခတ္ပညာတတ္ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလုိ လက္မထပ္ပဲအတူေနထုိင္ျခင္းကုိ သေဘာက်တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာကလြဲရင္ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အျပစ္မရွိဘူးလုိ႕ ထင္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အဲဒီလို လက္မထက္ပဲအတူေနရင္းရလာတဲ့ ကုိယ္၀န္ကိစၥကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႕ နည္းက သူနဲ႕တုိင္ပင္မွကုိရမယ့္အေျခအေနျဖစ္လာတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္တယ္ဆုိတာ သိေပမယ့္ ဒီကိစၥကုိ လြယ္လင့္တကူ လက္ခံပါ့မလားဆုိတဲ့ စုိးရိမ္စိတ္ကုိေဖ်ာက္မရေနဘူး။ ဒီကိစၥကုိေမေမသာသိရင္ဆုိတဲ့အေတြးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေန႕စဥ္ ႏွိပ္စက္ေနတယ္။ သူ႕အေၾကာင္းကေတာ့ ျမစ္ၾကီးနားက သူ႕အိမ္ကအေရးတၾကီးလွမ္းေခၚလုိ႕ ထြက္သြားတယ္လုိ႕ သိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ သူဖုန္းဆက္ေပမယ့္ လုိင္းမရဘူး။ လုိင္စာဘက္ကုိ အိမ္ကိစၥနဲ႕လုိက္သြားမယ္ ျပန္လာမွဆက္မယ္လုိ႕ေျပာ တဲ့တစ္ခြန္းပဲေကာင္းေကာင္းၾကားလုိက္ရတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ေနတဲ့ ရက္ေတြႏွစ္လထဲေရာက္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ က်ဳံးေဘးသြားၿပီး ထုိင္ငုိပစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ မန္းေတာင္ေပၚတက္ၿပီး ငုိခ်င္ငုိခဲ့တာေပါ့။ ေက်ာက္ဆည္ကုိလည္း မျပန္ရဲ။ ေမေမ့ကုိလည္းမေျပာမေျပာရဲနဲ႕။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေနဘူး။

၅။

ေမေမ ဘယ္လုိသိသြားခဲ့သလဲ မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒီေန႕ ေန႕တြင္းခ်င္း အေဆာင္က ပစၥည္းေတြကုိ ေမေမလာသိမ္းခုိင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းကားတစ္စင္း အျပတ္ငွားၿပီး ဆုိင္ကယ္ပါတင္ၿပီး အလုပ္ထြက္စာပါတင္ခုိင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲ လုိက္လာၿပီး ေမေမ ရုိက္လုိက္ပုတ္လုိက္တာေလ။ အခန္းျပင္ထြက္ေတာ့ ေမေမက စိတ္ကုိထိန္းၿပီး အေဆာင္မွဴးကုိ အျခား အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္ခုနဲ႕ မျဖစ္သာလုိ႕ျပန္ေခၚရတယ္ဆုိတဲ့ စကားကုိအထပ္ထပ္လုိ႕ေျပာရင္း ေက်ာက္ဆည္ကုိ အပါေခၚခဲ့တယ္။ အဲဒီ ညဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ၾကီးမားလွတဲ့ ေသာကေတြတေလွၾကီးခံစားရတဲ့ညေပါ့။ အိမ္ေရာက္လုိ႕မွ ေမေမက စိတ္မေျပေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထပ္ရုိက္ပုတ္တယ္။ ပါးစပ္ကလည္း တတြတ္တြတ္နဲ႕။

“နင္ဘယ္လုိလုပ္လုိက္တာလဲ အမုိက္မ။ လက္မထပ္ဘဲအတူေနသတဲ့လား။ နင္ ျမန္မာမိန္းကေလးမဟုတ္ဘူးလား။ ငါ့မွာ သူမ်ားေျပာမွသိရတယ္။ ႏုိ႕မုိ႕ဆုိ ဘယ္ေလာက္အရွက္ေတြကြဲဦးမလဲ။ ငါ့သမီးမွန္းသိေနတဲ့ လူက လာေျပာမွ နင့္သမီး အေျခအေန နင္စုံစမ္းၾကည့္ဦးဆုိမွ ျဖစ္သမွ်အကုန္ငါသိရတယ္။ နင္ ပညာေတြတတ္၊ စာေတြဖတ္ခဲ့တာေတြက ဘယ္ေနရာမွာ ေတြးေခၚစဥ္းစား သလဲေျပာစမ္း။

ငါမေတာ့ ေက်ာက္ဆည္မွာ ေက်ာင္းတတ္လုိ႕ရရဲ႕သားနဲ႕ကုိ မန္းမွ မန္းျဖစ္ေနလုိ႕မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ပုိ႕၊ နင္က ဟုိမွာ ထင္တုိင္းက်ဲ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ေနတာ ဗုိက္ထြက္မွ ငါက သိရတဲ့အျဖစ္၊ ကဲ ခုဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ နင္မလုပ္တတ္ေတာ့ မၾကံတတ္ေတာ့ဘူးမလား။ နင့္ေကာင္ေျပးၿပီမလား။ က်ားမ်ား နင္မုိ႕ ကစားတယ္။ နင့္မွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ ကုိယ့္ေစာင့္တရားေတြ တစ္ခ်က္ကေလးမွမရွိဘူး။နင္က အကန္းပဲ သိလား။ နင့္စိတ္ထဲ အျဖဴလုိ႕ထင္ရင္ အျဖဴလုိ႕ပဲထင္ေနတာ အမည္းလုိ႕ထင္ရင္ အမည္းလုိ႕ပဲထင္ေနတာ“

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေမေမ့ကုိျပန္ေျပာဖုိ႕အေျဖလည္းမရွိဘူး။ ေမေမက အိမ္ထဲ လူးလားေခါက္ျပန္သြားရင္ ငုိလုိက္ေျပာလုိက္။ ေမာင္ေလးက အိမ္အျပင္မွာ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႕ နာမည္ေျပာ၊ ငါသြားသတ္မယ္ခ်ည္းလုပ္ေနလုိ႕ ပတ္၀န္းက်င္မၾကားေအာင္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဖ်ာင္းဖ်ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကုိင္ဖုန္းေလးထဲမွာ သူ႕ဖုန္းကုိ ေခၚထားတဲ့ Call Logေလးေတြက အထပ္ထပ္အခါခါျပည့္လုိ႕။ သူကေတာ့ ဘယ္ေသာင္ ဘယ္ကမ္းဆုိက္ေနသလဲ ကၽြန္ေတာ္မွန္းဆလုိ႕မရႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ပါးျပင္ထက္က မ်က္ရည္ေတြက ဦးပိန္တံတားနဲ႕ စစ္ကုိင္းတံတားကုိ ၀ုိးတ၀ါးပုံေဖာ္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၇၈လမ္းနဲ႕သိပံလမ္းတစ္ဘက္ျခမ္းက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရြာထဲက အခန္းတစ္ခန္းကုိ ပုံေဖာ္ေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ နန္းၿမိဳ႕ရုိး ေရွ႕ပလပ္ေဖာင္းနဲ႕ မန္းေတာင္ၾကီးကုိ ပုံေဖာ္ေပးေနျပန္တယ္။

ဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အားရပါးရငုိျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

၆။

ျမင္သမွ်ေတြ႕သမွ်ဟာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းထဲ အျဖဴနဲ႕အမည္းေတြခ်ည္းျဖစ္လုိ႕ ေနခဲ့တယ္။ နန္းၿမိဳ႕ရုိးၾကီးဟာလည္း အျဖဴနဲ႕အမည္းပဲ။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာဆုိတာ တစ္ခ်က္ယြန္းရင္ တစ္သက္စြန္းတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိ လုိက္ေပမယ့္ ေနာက္က်သြားခဲ့တယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕အျမင္ဟာ ကာလာစုံျမင္တတ္ရတယ္ဆုိတာလည္း ေမ့ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ Colour Blind တစ္ေယာက္လုိျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြမွာ သူဟာ ရံဖန္ရံခါမွာေတာ့ ၀ုိးတ၀ါးေလး လာထင္ေနေသးတယ္။ သူ႕ပုံရိပ္စစ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးဖြားအံ့ဆဲဆဲမွ သူဟာ လုိင္စာဘက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲတစ္ခုအတြင္း က်ည္ဆံမွန္ေသဆုံးခဲ့တယ္ ဆုိတာကုိ သူ႕အေမ ေက်ာက္ဆည္ကုိ လုိက္လာမွ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ရတယ္။ သူကံဆုိးသလား ကၽြန္ေတာ္ကံဆုိးသလားမသိေပမယ့္ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ အသိတရား တစ္ခုကုိ မွားယြင္းသက္၀င္ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။

သူမရွိေတာ့ေပမယ့္ သူ႕ကုိယ္ပြား ခ်စ္ျခင္း ၿမိဳ႕ရုိးေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ဖြားျမင္ၿပီးေနာက္ ဒီၿမိဳ႕ရုိးေလးကုိ ကၽြန္ေတာ့္လုိ မျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့တဲ့ စိတ္ဟာ အခ်ိန္ရွိသ၍ျဖစ္ေပၚေနသလုိ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတဲ့ အေတြးေတြလည္း အျမဲတေစ လိပ္ျပာလန္႕စြာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကုိေျခာက္လွန္႕ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေတြးေတြေၾကာင့္ပဲလားမသိ ကၽြန္ေတာ္ရုတ္တရက္ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္ တဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္ မည္းမည္းၾကီးေပၚမွာ ၾကယ္ေတြလည္း ရွိမေနခဲ့ၾကေတာ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကာလာဘလုိင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္၀ိညာဥ္လိပ္ျပာဟာ ခု ကၽြန္ေတာ္မျမင္ရတဲ့ ၾကယ္ေတြလုိပဲ ေပ်ာက္ကြယ္ေနဦးမွာလား ဆုိတာေတာ့ ဘယ္သူကမွ သိလိမ့္မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။

 

 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

 

 

 

 

 

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 191 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား