ရုတ္တရက္ဖုန္းထမည္လုိက္ေသာေၾကာင့္လန့္နုိးကာေဒါသၾကီးစြာျဖင့္ဖုန္းကုိယူၾကည့္လုိက္သည္။ဖုန္းတြင္ေပၚေနေသာအမည္က Mr.Park ဟင္ဒီအခ်ိန္ၾကီးသူကဘာျဖစ္လုိ့ဖုန္းဆက္ပါလိမ့္နာရီ
ၾကည့္မိေတာ့၁နာရီထုိးေနျပီစိတ္တုိစြာျဖင့္ဖုန္းကုိင္လုိက္သည္္။
‘ဟယ္လုိ’
‘ဆုရည္အကုိဖုန္းမေတြ႔မိဘူးလားအကိုဖုန္းေပ်ာက္သြားလုိ႔’
‘ေသခ်ာရွာၾကည့္ပါဦးဆုိင္မွာထားတာဘယ္သူကယူမွာလဲ’
သူေဌးဟုဆုိေသာ္လည္းဒီပဲေခါက္ဆဲြဆုိင္မဖြင့္ခင္ကတည္းကရင္းနွီးေန၍အကုိလုိ႔ပဲေခၚကာနွုတ္က်ိဳးေနျပီ။ဖုန္းေပ်ာက္သည္ဆုိသျဖင့္စိတ္ခုသြားသည္။
က်ြန္မျပန္လာသည့္တုိင္သူ႔အခန္းမွာမထပဲအိပ္ေနသ
ျဖင့္တက္နုိး၍ျပန္ေတာ့မည္ဆုိတာရယ္ေကာင္တာမွာလူမရွိဘူးရယ္ဆုိတာေျပာခဲ့ျပီး သူဆင္းလာျပီမွျပန္ခဲ့ျခင္းရယ္
ျပန္လာေသာအခ်ိန္ကပင္၇နာရီထုိးျပီးျပီ။
သူ့အခန္းဆုိသည္မွာ ဆုိင္အေပၚထပ္ရွိအထူးခန္းကုိေျပာျခင္းျဖစ္
သည္။ အရင္ကေတာ့မုဒိတာအိမ္ရာမွာေနေပမဲ့ နယ္မွလာေသာအလုပ္သမေလးမ်ားကုိ အေဆာင္အေနျဖင့္ တုိက္ခန္းကုိေပးလုိက္ေသာေၾကာင့္ ဆုိင္အေပၚထပ္က
အခန္းသုံးခန္းမွာညဘက္အိပ္ၾကေလသည္။ တေနကုန္ဆုိင္မွာေနေသာေၾကာင့္တျခားတုိက္ခန္းရွာလည္းအပုိေငြထြက္သြားမည္စုိးေသာေၾကာင့္ဆုိင္မွာေနၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ယေန့လည္းညဘက္ပင္ပန္းသည္ဆုိကာတေနကုန္မထ၍ ျပန္ကာနီးမွနုိးခဲ့သည္ကုိဖုန္းေပ်ာက္သည္ဆုိေတာ့စဥ္းစားစရာ
ဆုိင္မွာရွိတာကနွစ္ေယာက္တစ္ပုိင္း။ အလုပ္သမေလးမ်ားကျဖစ္တဲ့မနီ၊ဇင္ဇင္၊သီရိအျပင္မရွိ။ကုိေက်ာ္ေတာ့ရွိသည္ ဒါေပမဲ့သူကလည္းေအးေအးေဆးေဆးသမား။ သူေဌးတုိ့နဲ့အတူတူေနကာစိတ္ခ်ရသူ၊ ပုိက္ဆံလုိလည္းၾကဳိထုတ္ေနသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္မျဖစ္နုိင္။ အေပၚမွာအိပ္ေနလ်င္မတက္ရန္မွာထားေသာေၾကာင့္
ဘယ္သူမွလည္းမတက္ရဲ။ ဧည့္သည္နဲ့ပါသြားရေအာင္
ဧည္သည္ပါး၍သူတက္အိပ္ေနတာသာၾကည့္ေတာ့။ ငါျပန္လာျပီးမွမ်ားဧည္သည္မ်ားလာေသးလားစဥ္းစားမိသည္။ေပ်ာက္သည္ဆုိေတာ့မတတ္​နုိင္ ေကာင္မေလးေတြဖုန္းဆက္ေပးပါလုိ့ဆုိ၍ ဆက္ေပးလုိက္သည္။ ဖုန္းမကုိင္။ ေအးေလ ညဥ့္နက္ေနျပီအိပ္ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့ဟု
ေတြးကာ Mr.Parkဆီဖုန္းျပန္ဆက္လုိက္ျပီး ဖုန္းမကုိင္ေၾကာင္းေျပာလုိက္သည္။ ျပီးေနာက္ဖုန္းကုိအသံပိတ္ကာ
အိပ္လုိက္သည္။မနက္မွအက်ိဳးအေၾကာင္းေမးေတာ့
မည္။ မနက္ဆုိင္ကုိေစာသြားလုိက္သည္။
‘ကုိေက်ာ္ေရေရာ့’
ေစ်းမွဝင္ဝယ္လာေသာပစၥည္းမ်ားကုိစင္ေပၚတင္ရင္း
ေျပာလုိက္သည္။ ျပီးမွသိခ်င္တာကုိဆက္ေမးလုိက္
သည္။
‘ညကဖုန္းရွာေတြ႕လားကုိေက်ာ္’
‘ေအးညီမေလးသီရိဆီကေတြ့တယ္တဲ့’
မထင္မွတ္ေသာအေျဖေၾကာင့္မွင္တတ္သြားသည္။ မျဖစ္နုိင္ပါဘူးလုိ့လည္းေတြးရင္းတစ္ဆက္တည္း ေအာ္သူ့မွာဖုန္းမွမရွိပဲလုိ့ေတြးမိသည္။
‘ကုိေက်ာ္ဘယ္လုိရွာေတြ႔တာလဲသိလား’
‘မသိဘူးညီမေလး ညကအကုိလည္းအိပ္ေန
တာ သူေဌးနဲ့စားဖုိမွဴးလုိက္သြားတယ္ေလ အေဆာင္ကုိ’
စကားေျပာေနရင္းတံခါးဖြင့္သံၾကား၍လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မနီနဲ့ဇင္ဇင္ဝင္လာသည္။ ညကမအိပ္ရလုိ့ထင္ပါ့
အိပ္ေရးမဝေသာပုံစံမ်ားျဖင့္ေလးတဲြ႕ကာဝင္လာၾက
သည္။သီရိေတာ့မပါလာ။
‘ဆုေရညကမအိပ္ရဘူး’
‘ကုိေက်ာ္ေျပာတယ္အစ္မ’
‘သီရိယူတာဆုိဖုန္းက’
‘ဟုတ္တယ္ဆု’
‘ညတုန္းကဟန္နီတုိ့ရွိလုိ့ေတာ္ေသးတာေပါ့’
ဟန္နီတုိ႕ဆုိသည္မွာသူေဌးအသိေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး အေဆာင္မေနခ်င္၍ သူေဌးထံခြင့္ေတာင္းကာေနေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။ ကုိရီးယားစကားမတတ္ေသာ္
လည္းနီးစပ္စြာအလုပ္လုပ္ေနသူမ်ားျဖစ္တာေၾကာင့္ နည္းနည္းနားလည္ၾကသည္။ ထုိ့ေၾကာင့္ေတာ္ေသးသည္
ေျပာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းနားလည္လုိက္သည္။ မနီသည္စားပဲြမ်ားသုတ္ေနရင္း ညကအေၾကာင္းမ်ားကုိဆက္ေျပာေနသည္။
‘ျပန္ရလုိ့ေတာ္ေသးတာေပါ့ဆုရယ ္ညကသူေဌးဆုိအခန္းကုိေရာက္လာတာေခ်ြးေတြလည္းျပန္လုိ့သနားပါတယ္ သီရိကဖုန္းကုိယူလာျပီးသူ့အဖြားအိမ္ထားတာတဲ့ေလ အစ္မတုိ့ကုိမေျပာဘူး ဟန္နီကုိေခၚသြားတာသီရိက အဲ့ဒါဟန္နီတုိ့ကျပန္ေျပာျပတာ မနက္ကလည္းအေစာၾကီးထသြားတယ္ အစ္မတုိ့မနုိးခင္ရွက္လုိ့နဲ့တူပါတယ္’
‘ခုိးတုန္းကခုိးျပီးေတာ့သူကရွက္ေနတာလားအစ္မရယ ္သူေဌးတုိ့ကေတာ့ညီမတုိ့လူမ်ိဳးကုိအထင္ေသးေတာ့မွာပဲ ညီမကအဲ့ဒါကုိပုိရွက္တယ္’
‘ဆုရယ္သူကဟန္နီတုိ့ကုိအားက်ေနတာေလ ဟုိဟာေတြကသုံးတယ္ေလ အဝတ္အစားဆုိလည္းဝယ္နုိင္တာကုိး တစ္ခါတစ္ေလစပြန္ဆာရလာတယ္ရလာတယ္နဲ့ေလ တစ္ခါရရင္ေဒၚလာေတြကုိသူကလည္းအဲ့လုိစပြန္ဆာလုိခ်င္သုံးခ်င္တာေလ ျပီးေတာ့သူေဌးကလည္းဖုန္းကုိအလြယ္ထားေတာ့သူလုိခ်င္မွာေပါ့’
မနီေျပာေသာစကားမ်ားကုိနားေထာင္ရင္း မြန္းၾကပ္လာသည္။ စပြန္ဆာလုိခ်င္သည္တဲ့လား သည္စပြန္ဆာရတာ
ေကာင္းေသာရျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ခႏၲာကိုယ္နွင့္ရင္း၍ရေသာစပြန္ဆာ။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာအထင္အျမင္ေသးခံရျပီး ေခါင္းမေဖာ္နုိင္ပဲရေသာစပြန္ဆာဆုိတာ သူနားမလည္လုိက္ေလျခင္း။ မိဘမ်ားမွာဘယ္ေလာက္ေတာင္ရင္
ထုမနာျဖစ္ေနျခင္းဆုိတာသူမသိေလလား။ စဥ္းစားရင္း ဆရာခ်စ္ဦးညုိစာေပေဟာေျပာပဲြတစ္ခုမွာေျပာခဲ့ေသာစကားကုိသတိရမိသည္။
‘လူငယ္ေတြဟာမနက္ျပတင္းတံခါးဖြင့္တုိင္းဖြင့္တုိင္း အသစ္သစ္ေတြဝင္လာတယ္ အဲ့ဒီအသစ္ေတြေနာက္ေျပးလုိက္ရင္းေျပးလုိက္ရင္း ေခ်ာ္လဲတဲ့အခါ အိတ္ကပ္ထဲက စာရိတၲဆုိတာက ထြက္ၾကသြားတတ္တယ္’
အင္း ဆရာေျပာတာမွန္လုိက္တာဟုစဥ္းစားရင္း သီရိတစ္ေယာက္ကုိဘယ္လုိနားလည္ေအာင္ေျပာျပမွဒီလုိအေတြးမွားၾကီးကေနရုန္းထြက္နုိင္မွာပါလိမ့္။

About A mar nyo

A mar nyo has written 6 post in this Website..