“ ဒီေလာက္ ထိ ျဖစ္ဘုိ႔ လုိပါသလား ?  “

“ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး  အပိုင္းအစေလးမ်ား ႏွစ္”

 

ရန္ကုန္ကေနမန္းေလးကုိျပန္လာတဲ႔ေန႔ကေပါ႔။

အဲဒီေန႔က ေတာ႔ တကယ္႔ကို စိတ္ေမာလူေမာ။

သူမ်ားေၾကာင္႔မဟုတ္ ကုိယ္ ေၾကာင္႔။

အဲဒီေန႔ ည ကုိးနာရီ ကားနဲ႔ မန္းေလးကို ျပန္ဘုိ႔ လက္မွတ္ကျဖတ္ျပီးသား။

က်ေနာ္ျပန္မယ္႔ ေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က  သူနဲ႔ေတြ႔ဘုိ႔ ခ်ိန္းလာပါတယ္။

က်ေနာ္တည္းတာ က ေ၀ဇယႏၱာလမ္းေပၚက ဂႏၶမာကုန္တုိက္နားမွာ။

သူခ်ိန္းတဲ႔ေနရာက ရန္ကုန္ကန္ေတာ္ၾကီးကရိ၀ိက္မွာ။

သူခ်ိန္းတဲ႔အခ်ိန္က  ညေနေလးနာရီ။

သူနဲ႔လဲဆုံရင္း စိန္ပန္းပင္နဲ႔ ကရိ၀ိက္ကုိ တြဲျပီး ဓါတ္ပုံရုိက္မယ္ဆုိတဲ႔

အေတြးနဲ႔သူနဲ႔ခ်ိန္းတာကိုလက္ခံလုိက္ပါတယ္။

သြားခါနီးအိမ္ကုိေတာ႔ မွာထားလုိက္တယ္

“ေနာက္က်မယ္ စိတ္မပူနဲ႔ ကားခ်ိန္မွီေအာင္ျပန္လာမယ္”ေပါ႔။

က်ေနာ္က တာေမြမွာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို၀င္ေခၚေတာ႔ ညေနေလးနာရီ။

အဲဒီကေန ရန္ကုန္ကန္ေတာ္ၾကီး ကရ၀ိက္အေပါက္

(အခ်ဳိ႔ကေတာ႔ အဲဒီေနရာကို တင္႔ကားကုန္းလုိ႔ေခၚပါတယ္)ကိုအငွားကား နဲ႔

သြားလုိက္တာ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာပါတယ္။

လမ္းေတြပိတ္ေနတာကုိး။

က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္ခါနီးမွာခ်ိနး္ထားတဲ႔သူငယ္ခ်င္းကဖုနး္ဆက္လာတယ္။

သူလဲလာေနျပီ ဒါေပမယ္႔ လမး္ပိတ္ေနတယ္ နည္းနညး္ေနာက္က်မယ္ ဆုိျပီးေတာ႔ေပါ႔။

အဲေတာ႔လဲကိစၥမရွိ ဓါတ္ဖမ္းရင္းေစာင္႔မယ္ဆုိျပီး ကန္ေတာ္ၾကီးထဲ၀င္လာခဲ႔ပါတယ္။

ကန္ေတာ္ၾကီးထဲေရာက္ေတာ႔ ကရိ၀ိက္ေျမာက္ဘက္ျခမး္မွာ

ရဲရဲနီေနေအာင္ပြင္႔ေနတဲ႔စိန္ပန္းပင္ကို ရွာေတာ႔

အဲ႔အပင္က စားေသာက္ဆုိင္ၾကားထဲမွာျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲဒီဆုိင္ေလးက ကန္နံေဘးမွာ အေဆာင္ေလးေတြဖြဲ႔ျပီး

ထုိင္စရာေနရာေလးေတြလုပ္ထားပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ခပ္တည္တည္ဘဲ အဲ႔ဆုိင္ထဲ၀င္ျပီး စိန္ပန္းနီနီနဲ႔ကရိ၀ိက္၀ါ၀ါကို

တြဲျပီးရိုက္လုိ႔မွ သုံးေလးပုံ ေလာက္ဘဲရွိေသးတယ္ မုိးေတြရႊာလာပါေတာ႔တယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ နီးတဲ႔ အေဆာင္တစ္ခုထဲ၀င္ ျပီး ဘီယာမွာလုိက္ရေတာ႔တာေပါ႔။

မုိးကလဲသဲသဲ မဲမဲ အျငဳိးတၾကီးနဲ႔ရြာေနသလုိပါဘဲ။

ညေနငါးနာရီခြဲထိ ခ်ိန္းထားသူကေရာက္မလာေတာ႔ မုိးေလးစဲတုန္းျပန္မယ္လုိ႔ေတြးေနတုန္း

ဖုနး္၀င္လာပါတယ္ သူအေပါက္၀ေရာက္ေနျပီခဏေစာင္႔ပါဆုိတာနဲ႔ျပန္ထုိင္။

မၾကာခင္သူလဲေရာက္လာပါတယ္.။

က်ေနာ္က ည ကုိးနာရီကားနဲ႔ျပန္မွာ ျပန္ေတာ႔မယ္လုိ႔ေျပာေတာ႔

သူက သူအိမ္္အထိလုိက္ပုိ႔ေပးမယ္ဆုိတာနဲ႔စကားဆက္ေျပာေနရင္း

ေျခာက္နာရီခြဲခါနီးမွာထျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

အျပန္မွာတာေမြက သူငယ္ခ်င္းက သူ့ကုိလုိက္မပုိ႔နဲ႔သူဘာသာသူျပန္မယ္ဆုိလမ္းမွာဆင္း။

က်ေနာ္တုိ႔က ကားနဲ႔ဆက္သြားပါတယ္။

လမး္ကလဲပိတ္သလားမေမးနဲ႔။

ကားဘီး တစ္လိမ္႔ခ်င္းမလွိမ္႔ရုံတမယ္။

ကမၻာေအးဘုရားလမး္ကေနလာၾကတာ၇နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ

ေခ်ာ္တြင္းကုန္းအေရာက္အိမ္က ဖုနး္ဆက္လာပါတယ္ ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲေပါ႔။

“လာေနျပီေရာက္ေတာ႔မယ္”လုိ႔ျပန္သာေျဖလုိက္ရတယ္

ကားကေတာ႔ မေရြ႔။

လမး္ကေတာ႔ က်ပ္ျမဲ က်ပ္ဆဲပါဘဲ။

ဂႏၶမာလမး္နားေရာက္ခါနီးေတာ႔ အဲလမး္က က်ဥး္ေတာ႔

ကားက်ပ္ေနမယ္လုိ႔ ထင္တာနဲ႔ေကြ႔မ၀င္ေတာ႔ဘဲ “လမ္း၀”ဘက္ကေနလွည္႔သြားဘုိ႔

ဆုံးျဖတ္ျပီးဆက္အထြက္ ဂမုန္းပြင္႔နားမွာပိတ္ေနျပန္ပါေရာ။

ဆင္းလမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ကလဲ မရဆုိေတာ႔ ကားဘီးကုိ

တလိမ္႔ခ်င္းလာေနရင္းက စြယ္ေတာ္တံတားကေနေအာက္ဘက္ကုိ ဆင္းေတာ႔ ရနာရီခြဲေနပါျပီ။

သိပ္မၾကာခင္ေရာက္ေတာ႔မယ္ထင္ေပမယ္႔ ကုန္းတံတား ေအာက္ကိုျပန္ျဖတ္ဘုိ႔

လမး္ကုိေကြ႔ဘုိ႔ၾကံတာ ကားဆက္မျပတ္ေတာ႔ဘယ္လုိ႔မွေကြ႔မရဘဲ

မီးပြိဳင္႔အထိေရာက္သြားပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ မီးပြိဳင္႔ အလြန္မွ ျပန္ေကြ႔လာလုိက္တာ အိမ္ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔

၈နာရီထုိးဘုိ႔ ဆယ္မိနစ္။

အိမ္ကလူကလဲစိတ္ေတြပူေပါ႔။

ထမင္းကမန္းကတန္းစား။

အ၀တ္အျမန္လဲျပီး အိမ္ကထြက္။

၈နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွ ကားငွားလုိ႔ရပါတယ္.။

ကားဂိတ္ကိုအသြားလမး္မွာ

လမ္းကလဲပိတ္က်ပ္ညပ္။

ဒီအထဲမွာ မုးိက ရြာလုိက္တိတ္လုိက္။

ကားဂိတ္ကိုအျမန္ဖုန္းဆက္လာေနျပီေပါ႔။

အဲ႔အခိ်န္မွာ ၈နာရီခြဲေပမယ္႔ ေအာင္မဂၤလာ၀င္းထဲမေရာက္ေသးပါဘူး။

အိမ္ကလူေတြကလဲ ကားဂိတ္ေရာက္ျပီလားဖုနး္ဆက္။

အေတာ္ေလးကိုစိတ္ေမာလူေမာ။

ကိုးနာရီမတ္တင္းမွာေတာ႔ ဂိတ္ကိုေရာက္

ပစၥည္းေတြအပ္ေတာ႔ ကိုးနာရီ ထုိးဘုိ႔ ဆယ္မိနစ္။

မုိးလဲရြာေနေတာ႔ ကားေပၚတက္ထုိင္ စိတ္ေမာလူေမာနဲ႔မုိ႔

မ်က္႔ေစေလးမွိတ္နားမယ္ၾကံတုံးရွိေသးတယ္

ကားဂိတ္ထဲက ဆူညံ ဆူညံအသံေတြၾကားေတာ႔ ေခါငး္ေထာင္ၾကည္႔မိပါေလေရာ။

ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ပုခုံးမွာလြယ္ထားတဲ႔ လူလတ္ပုိင္းတစ္ေယာက္က

“မင္းတုိ႔ ဂိတ္က မွားတဲ႔ကိစၥ ေျဖရွင္းေပး”လုိ႔ေအာ္ဟစ္ေျပာေနသံၾကားရပါတယ္။

၀န္ထမး္၀တ္စုံနဲ႔ေကာင္ေလးကလဲ

“ခင္ဗ်ားက ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ မေျပာပါနဲ႔

ဂိတ္ထဲမွာ ခရီးသည္ေတြလည္းရွိတယ္”လုိ႔ျပန္ေျပာတဲ႔အခါမွာ

“မင္းတုိ႔ဘက္က မွားေနတာဘဲ ငါေဒါသထြက္ရင္

ငါေျပာခ်င္သလုိေျပာမယ္” လုိ႔ေျပာရင္း

အဲဒီလူက ကားေပၚကိုတက္လာျပီး သူ႔ေနရာမွာသြားထုိင္ေနပါတယ္။

ၾကားသာၾကားလုိက္ရတယ္ သူတုိ႔ဘာျဖစ္တယ္ဆုိတာကို ကိုယ္ကလဲေရေရ ရာရာမသိ။

သိပ္မၾကာခင္ ကိုးနာရီထုိးလုိ႔ ကားစက္နုိးျပီးထြက္မယ္အလုပ္မွာ

အေစာကလူက “ကားမထြက္နဲ႔ ခဏေနအုံး”လုိ႔ေျပာရင္း အေပါက္၀ဘက္ကို

ထြက္လာပါတယ္။

“ငါကားေပၚက ဆင္းျပီးေနခဲ႔ရမာွလား မင္းတုိ႔ေျဖရွင္းေပးမယ္ဆုိတာ ခုထိ ဘာမွျပန္မေျဖေသးဘူး”လုိ႔

ကားအကူလုိုက္သူကိုေျပာေနပါတယ္။

ျပီးေတာ႔

“မန္းေလးက မင္းတုိ႔ပိုင္ရွင္ကုိ ငါဖုနး္ဆက္ထားတယ္

အေစာက ကိစၥအတြက္ မေတာင္းပန္ရင္

ေျဖရွင္းမေပးရင္ ငါ ကားေပၚက ဆင္းေနခဲ႔မယ္”

“ငါ မင္းတုိ႔ဂိတ္ကေနအျမဲစီးေနတာ”

လုိ႔ဆုိရင္းကားအ၀င္ေပါက္၀မွာရပ္ေနပါတယ္။

အဲအခ်ိန္မွာ ကိုးနာရီ ငါးမိနစ္ရွိေနပါျပီ။

ခဏေနေတာ႔ကားဂိတ္ထဲက ၀န္ထမး္တစ္ေယာက္ထြက္လာတာလဲျမင္ေရာ

သူက ကားေပၚက ဆင္းလုိက္ပါတယ္။

“ငါေနခဲ႔ရမွာလား ဆက္လုိက္ရမွာလား”လုိ႔ေမးေတာ႔

“လုိက္ရမွာပါအကုိၾကီးေရ က်ေနာ္အျပင္ခဏသြားေနတုန္းျဖစ္သြားတာပါ။

ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ေနရာမွားတာက တစ္ခါတစ္ရံျဖစ္တတ္ပါတယ္။

စိတ္မဆုိးပါနဲ႔”လုိ႔ေတာင္းပန္ေနပါတယ္။

လာေတာင္းပန္သူက ဂိတ္တာ၀န္ခံျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္အဲလူက

“မင္းတုိ႔ဂိတ္က ငါ ေဒါသျဖစ္လုိ႔ေအာ္ေျပာတာကို

ဘာျဖစ္ညာျဖစ္လာေျပာေနတယ္။

မင္းတုိ႔ဘက္က မွားတာကိုေျဖရွင္းမေပးရင္ငါမလုိက္ဘူူး” လုိ႔ေျပာျပီး

“ေစာေစာက ငါ႔ကုိ ေျပာတဲ႔ လူ ကိုယ္တုိင္ လာေတာင္းပန္ခုိင္းပါ”လုိ႔

ေျပာလုိက္တဲ႔အခါ သူနဲ႔စကားအေျခအတင္ျဖစ္တဲ႔၀န္ထမး္ကို

လွမ္းေခၚလုိက္ပါတယ္။

“အကုိၾကီး က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က မွားတာမဟုတ္ဘူး။

ခရီးသည္က ေနရာမွားထုိင္လုိက္တာပါ။

ဒါမ်ဳိးက မၾကာခဏျဖစ္တတ္ပါတယ္။”

လုိ႔ေျပာတဲ႔အခါမွာ

“ေနပါဦး မငး္က ငါ႔ကိုလာရွင္းျပေနတာလား

လာေတာင္းပန္တာလား”လုိ႔ေဒါသတၾကီးနဲ႔တုန္႔ျပန္ုလိုိက္ေတာ႔

“က်ေနာ္က တကယ္ျဖစ္ေနတာကို ရွင္းျပေနတာပါ”   လုိ႔ေျပာေနရင္းက

သူလဲစိတ္တုိလာပုံရပါတယ္။

“ကဲဗ်ာ ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္မွားပါတယ္

ေတာင္းပန္ပါတယ္” လုိ႔ေျပာလုိက္မွ

“ ငါက ခရီးသည္ေတြ အားနာလုိ႔ လုံး၀ေက်နပ္ေသးတာမဟုတ္ဘူး”လုိ႔ဆုိရင္း

ကားေပၚတက္ဘုိ႔အေပါက္၀ကုိေရာက္လာပါတယ္။

က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေတာ႔ အားနာလုိ႔သာေတာ္ေသးတာေပါ႔လုိ႔ေတြးမိေနပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ည ကုိးနာရီနဲ႔၁၇မိနစ္ရွိေနပါျပ၊ီ။

အဲေတာ႔မွ သိလုိက္ရတာကေတာ႔ ထုိင္ခုံေနရာမွားတဲ႔ျပႆနာ

ဆုိတာကိုပါဘဲ။

 

အခ်ိန္ေနာက္က်ျပီးထြက္ရေပမယ္႔ ကားဆရာကေတာ႔မွန္မွန္ေလးဘဲ

ေမာင္းလာပါတယ္။

ေမာင္းလာရင္းကေန စပယ္ယာ အသစ္လုပ္မယ္႔ ကေလး ေလးကုိ

တတြတ္တြတ္နဲ႔သင္ေပးေနပါတယ္။

သူကုိယ္တုိင္ စပယ္ယာဘ၀နဲ႔ငါးနွစ္ေနခဲ႔ရတဲ႔အေၾကာင္း၊

သူနဲ႔တြဲလုပ္ရတဲ႔ ဒရုိင္ဘာၾကီးေတြဆီကေန ကားေမာင္း သင္ခဲ႔တဲ႔အေၾကာင္း၊

ပညာလုိခ်င္ရင္ နုတ္ခ်ဳိ ဖင္ေပ႔ါ ေလးေလးစားစားနဲ႔ေနတတ္ဘုိ႔လုိေၾကာင္း၊

သူကိုယ္တုိင္လဲ ယာဥ္ေမာင္းေတြနားတဲ႔အခ်ိန္ ကားကူေရႊ႔ေပးရင္း

တစ္ခါတစ္ရံ  ကူေမာင္းေပးရငး္ကေန ဒရုိင္ဘာျဖစ္လာေၾကာင္း၊

အရင္က ဆုိ ရင္ အေ၀းေျပးကားေမာင္းတဲ႔သူေတြကိုၾကည္႔ျပီး အားက်ခဲ႔ရေၾကာင္း

ေျပာျပေနသလုိ။

သူ႔နံေဘးက ကား စပယ္ယာၾကီးကလဲ အဲဒီလက္သင္ေလးကို

ညမွ မအိပ္ရတဲ႔အတြက္ေန႔အိပ္ခ်ိန္မွာေလ်ာက္မလည္ဘုိ႔

ကားအကူဆုိတာ ကားေပၚလုိက္လာတဲ႔ခရီးသည္ေတြအဆင္ေျပဘုိ႔အျမဲၾကည္႔

ေနဘုိ႔လုိအပ္ေၾကာင္း

ဒီကားတစ္ကားလုံးရဲ႕အသက္အႏၱရာယ္ ကင္းရွင္းေစဘုိ႔

ယာဥ္ေမာင္းနံေဘးမွာထုိင္ျပီး လမး္အေျခအေနနဲ႔

သြားလာေနတဲ႔ကားေတြရဲ႕အေၾကာင္းကို ယာဥ္ေမာင္းေနတဲ႔သူသိေအာင္ေျပာျပဘုိ႔လုိေၾကာင္း၊

ကိုယ္က စကားေျပာေပးေနရင္ ယာဥ္ေမာင္းလဲ အိပ္ငုိက္မွာ မဟုတ္တဲ႔အေၾကာင္း

ေျပာရင္း အလုပ္ေတြကို သင္ေပးလုိ႔ေနပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ဘဲ ည ဆယ္ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာ ၁၀၅ မုိင္ယာဥ္ရပ္နားစခန္းကို

ေရာက္လုိ႔လာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ အေပ႔ါအပါးသြားအစားအေသာက္စားဘုိ႔ နာရီ၀က္ရပ္နားေပးမယ္႔

အေၾကာင္း ေျပာျပီး ကား ကုိ အစြန္ဘက္မွာရပ္လုိက္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔စားေသာက္ျပီးခ်ိန္ေလာက္မွာ

က်ေနာ္တုိ႔စီးလာတဲ႔ယာဥ္ထြက္မယ္႔အေၾကာင္း အသံခ်ဲ႔စက္ကေနထြက္လာတဲ႔အခါမွာ

က်ေနာ္လဲကားဆီကုိျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။

က်ေနာ္ကားနားကိုေရာက္ေတာ႔ လူမစုံေသးပါဘူး။

ဒါနဲ႔ ကားနားမွာရပ္ေနတဲ႔ယာဥ္အကူ ကို စုံစမး္စပ္စု လုပ္ရပါေတာ႔တယ္။

“ေစာေစာက ဘာျဖစ္တာလဲဗ်”

“ဒီလုိ အကုိၾကီးေရ  ဘတ္စ္သရီး မွာတက္မယ္႔ခရီးသည္က

က်ေနာ္တုိ႔ ဘတ္စ္ဖုိးကိုမွားတက္ျပီးထုိင္ေနတယ္။

ခရီးသည္စာရင္းကို လုိက္စစ္တဲ႔ကေလးမွေလးက လဲ

လက္မွတ္ကိုေတာင္းမၾကည္႔ဘဲ နံမယ္ဘဲေမးျပီးစာရင္းသြင္းလုိက္တယ္။

ေစာေစာကလူ က တက္လာေတာ႔ သူ႔ေနရာမွာ သူမ်ားထုိင္ေနတယ္ဆုိျပီး

လာေျပာမွ  မွားေနတယ္ဆုိတာ သိရတယ္။

ဒါနဲ႔ကားမွားတက္တဲ႔ခရီးသည္ကို သူ႔ေနရာမွန္ေရာက္ေအာင္ေျပာင္းေပးျပီး

အဲဒီလူကိုလဲ သူ႔ေနရာသူထုိင္ခုိင္းလုိက္တာေပါ႔။

အဲဒါကုိသူက မေက်နပ္နုိင္ဘဲ

လုပ္ငန္းလုပ္တာ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ ဆုိျပီး ဂိတ္ထဲမွာ

လာျပီး ေအာ္ဟစ္ေျပာေနေရာ၊

အဲဒီမွာ က်ေနာ္တုိ႔၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ကလဲ

ဂိတ္ထဲမွာအျခားခရီးသည္ေတြလဲရွိေနတယ္။

အျဖစ္အပ်က္ကုိ မသိသူေတြက ဂိတ္ကိုတစ္မ်ဳိးထင္မွာလဲစုိးေတာ႔

ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္မေျပာပါနဲ႔လုိ႔ ေလသံခပ္မာမာနဲ႔ေျပာလုိက္ေတာ႔

ဒီလူက ေပါက္ကြဲျပီး ပုိဆုိးသြားေတာ႔တာပါဘဲ။

ေနာက္ မနး္ေလးက ပိုင္ရွင္ကုိတုိင္မယ္ ဖုန္းနံပါတ္ေပးဆုိျပီးေျပာလာတာနဲ႔

အသင္းဥကၠဌနဲ႔ခ်ိတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။

သူက ဒီကိစၥေျဖရွင္းပါ မရွင္းေပးရင္ မလုိက္ဘူးဘာညာနဲ႔ေျပာပါတယ္။

သူထုိင္ခုံေနရာကို သူထုိင္လုိ႔ရေနျပီ။

မွားတဲ႔သူကုိလဲေျပာင္းေပးျပီဆုိေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကလဲ

ေျဖရွင္းျပီး ျပီလုိ႔ ယူဆေတာ႔

သူ႔ကို ဘာမွထပ္မေျပာေတာ႔ဘူးေပါ႔။

ကားထြက္မယ္လုပ္မွ ဒီလူက ထ ျပႆနာရွာေတာ႔တာပါဘဲ။

က်န္တာကေတာ႔ အကုိၾကီး လဲ ျမင္ေနၾကားေနတဲ႔အတုိင္းပါဘဲ။

ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် လူေပါင္းမ်ားစြာသြားလာေနၾက

ဖုနး္နဲ႔ဘဲလက္မွတ္ျဖတ္ၾကဆုိေတာ႔ တစ္ခါတစ္ရံဒီလုိေနရာမွားသြားတာ

မ်ဳိးက ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔လဲ အဲလုိျဖစ္ရင္ ခရီးသည္မက်န္ခဲ႔ေစရပါဘူး။

အဆင္ေျပေအာင္စီစဥ္ေပးပါတယ္” လုိ႔ခပ္ျပဳံးျပဳံးနဲ႔ေျပာပါတယ္။

နာရီ၀က္ျပည္႔လုိ႔ ကားထြက္မယ္လုပ္ေတာ႔ လူသုံးေယာက္လုိေသးတယ္

လုိ႔ အကူစပယ္ယာေလးက ေျပာေတာ႔ စပယ္ယာၾကီးမွာ အလုပ္ေတြရွုပ္ရျပန္ပါတယ္။

သူတုိ႔နဲ႔ဆက္သြယ္ဘုိ႔ေပးထားတဲ႔ဖုနး္ေတြကိုဆက္ျပန္ေတာ႔

“အားနာပါတယ္ရွင္”လုိ႔ေျဖလုိ႔ေျဖ

“လူၾကီးမင္းေခၚဆုိေသာဖုနး္မွာ……”လုိ႔ေျဖလုိေျဖနဲ႔အဆက္အသြယ္မရ။

အဲဒါနဲ႔စားေသာက္ဆုိင္ထဲျပန္ေျပးျပီး မက္ခြက္ကေနေအာ္ခုိင္းရျပန္ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔လည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ေပၚမလာျပန္ေတာ႔

ဟုိနားသြားရွာ ဒီနားသြားရွာနဲ႔ သူ႔ခမ်ာ ဗ်ာမ်ားေနရွာပါတယ္.။

အေတာ္ေလးၾကာမွ လူသုံးေယာက္ကားနားေရာက္လာေတာ႔

ဆရာတုိ႔ ၾကာလုိက္တာ ေနာက္က်ကုန္ျပီေျပာေတာ႔

“ကားရွာမေတြ႔လုိ႕” ဘာမွမျဖစ္တဲ႔ေလသံနဲ႔ေျဖျပီး ကားေပၚတက္သြားပါတယ္။

အဲေတာ႔ မွ ကား လဲထြက္နုိင္ပါေတာ႔တယ္။

ကားထြက္လာေတာ႔ က်ေနာ္အေတြးေတြလဲဆက္လာပါတယ္။

“ခရီးသည္တစ္ေယာက္ထုိင္ခုံမွားထုိင္တာနဲ႔

ဒီေလာက္ထိျဖစ္ဘုိ႔လုိသလား”ဆုိတဲ႔အေတြးပါဘဲ။

 

ေန႔တဒူ၀ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနထုိင္ၾကတဲ႔ လူ႔ဘ၀ၾကီးထဲမွာ

လြဲေခ်ာ္မူေတြ႔ကေတာ႔ အျမဲျဖစ္ေနမွာပါဘဲ။

မသိလုိ႔ျဖစ္ေစ

အမွတ္တမဲ႔ျဖစ္ေစ

ေပါ႔ဆလုိ႔ျဖစ္ေစ

တမင္လုပ္လုိ႔ျဖစ္ေစ

အမွားေတြက ၾကဳံေနအုံးမွာပါဘဲ။

ျဖစ္လာတဲ႔အမွားက ကိုယ္႔အေပၚမွာ ၾကီးမားစြာမထိခုိ္က္ရင္

တမင္လုပ္တာမဟုတ္ဘဲ မသိနားမလည္လုိ႔ျဖစ္ေစ

နားလည္မူ႔မွားလုိ႔ လြဲေခ်ာ္သြားတာမ်ဳိးျဖစ္ရင္

ခြင္႔လႊြတ္ေပးသင္႔တယ္လုိ႔လဲေတြးမိပါတယ္။

 

ခြင္႔မလြႊတ္နုိင္တဲ႔အခါမွာ ကိုယ္တုိင္လဲ စိတ္တုိရ ေဒါသျဖစ္ရ

ေဘးလူမွာလည္း နားပူရ စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္ရ

ဒီအျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပါတ္သက္ေနတဲ႔ တာ၀န္ရွိသူမွာလဲ

အျပစ္ေပးခံရ အဆူခံရနဲ႔ ဘယ္ဘက္ကမွ သက္သာတယ္ဆုိတာမရွိပါဘူး။

 

က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လဲ ငယ္စဥ္က ေဒါသၾကီးသူ

တင္းမာစြာတုန္႔ျပန္တတ္သူစာရင္းထဲမွာ ပါ၀င္ခဲ႔ဘူးပါတယ္။

အဲလုိအခါမ်ဳိးမွာ က်ေနာ္႔ အလုပ္ရွင္ျဖစ္သူက

“မင္းလာ သတ္တာမွ  မဟုတ္တာကြာ

ထားလုိက္ပါ  “လုိ႔ေလေျပထုိးေလ႔ရွိပါတယ္။

လူမွန္ရင္ေတာ႔ ေဒါသရွိၾကမွာအမွန္ပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔ ခြင္႔လႊတ္သင္႔တာေလး ကို ခြင္႔လႊတ္ေပးလုိက္မယ္ဆုိရင္

အားလုံးလဲ အဆင္ေျပစိတ္ခ်မ္းသာမယ္လုိ႔ ေတြးေနမိပါတယ္။

လြဲေခ်ာ္မူ႔တုိင္းကို ခြင္႔မလႊတ္နုိင္ဘဲ ေဒါသနဲ႔သာတုန္႔ျပန္ေနရင္

ကိုယ္တုိင္ေရာ ကိုယ္႔ပါတ္၀န္းက်င္ပါ ပူေလာင္လွပါတယ္။

အဲလုိလူမ်ဳိးရဲ႕ပါတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ရွိေနသူကလဲ

မတတ္သာလုိ႔သာေန ရေပမယ္႔

အခြင္႔အေရး ရတာနဲ႔ ထြက္ေျပးမွာအမွန္ပါဘဲ။

သူ႔အနားမွာ ဘယ္ေတာ႔ မွ လူျမဲမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ပူေလာင္ျခငး္ရဲ႕ဒဏ္ကို ဘယ္သူမွ ၾကာၾကာမခံနုိင္တာအမွန္ပါဘဲ။

 

အဲဒီေန႔က ေတာ႔ အစစေနာက္က်ေတာ႔ မန္းေလးအ၀င္မွာေနာက္က်ပါတယ္။

မနက္ 7နာရီထုိးခါနီးမွ ကားက မန္းေလးဘူတာၾကီးကိုေရာက္ပါတယ္။

က်ေနာ္႔ကို လာၾကဳိေပးတဲ႔ ရုံးက ေကာင္ေလး က

ကားလာမယ္႔ ဘက္ကို လွမး္ၾကည္႔ေနတာကို ျမင္ေနရပါတယ္။

ကားေပၚကဆင္းပစၥည္းေတြထုတ္အျပီး

က်ေနာ္႔ကို လာၾကဳိတဲ႔ ကားေပၚေရာက္မွ

“ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေရာက္ေနတာလဲ”လုိ႔ေမးမိပါတယ္။

“ည ကိုးနာရီကားဆုိေတာ႔ မနက္ငါးနာရီကတည္းကေရာက္ေနတာ ေလးေလး” လုိ႔

ျပန္ေျဖသံကိုၾကားမိေတာ႔ သူ႔ကို အေတာ္ေလး အားနာသြားမိပါတယ္။

သူ၀ီရိယ ထားပါလ်က္နဲ႔ အျခားသူေတြရဲ႕ မဆင္ျခင္မူ႔ေၾကာင္႔သူ႔မွာအခ်ိန္ကုန္ခံ

ဒုကၡခံျပီးေစာင္႔လုိက္ရတာကုိ။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေၾကာင္႔ အျခားသူမွာ

သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းနဲ႔ ထိခုိက္တတ္ပါကလားလုိ႔လဲေတြးမိပါတယ္။

သူမ်ားသာ ေျပာေနတယ္ အဲဒီလူ ကြိဳင္တက္ေနတဲ႔အခ်ိန္ ကားအထြက္ေနာက္က်ေတာ႔မွာကို

သိေနေတာ႔  အဲဒီလူကို

“အေတာ္ခ်ီးေပါက္တဲ႔လူ”ဆုိျပီး ေဒါသျဖစ္ေနမိတာအမွန္ပါဘဲ။

ဒီလုိဆုိေတာ႔ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လဲေဒါသေရွာ႔မွျဖစ္မယ္လုိ႔ေတြးေနမိျပန္ပါတယ္။

 

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး

8-6-2015

 

 

 

 

 

ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1570 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။