ေၾသာ္… မေန့ကရံုးဆင္းေတာ့ လိုင္းကားေပၚမွာအားေနေတာ့ အေရမရ အဖတ္မရေတြ ေတြးလာတာ…. ဘာမွဟုတ္ဘူး အားလံုးသိပီးသားပဲ အဲ့ဒါကိုလွ်ာရွည္အက်ယ္ခ်ဲ ့ပီးေတြးေနတာ။ ဒီေလာက္ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ ့လံုး “ဝုန္း” ခနဲ တုန္ဟီးပီးေတာ့ အေဆာက္အဦးေတြငလွ်င္လႈပ္သလိုခါရမ္းသြားတာ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္ …. ဘာၾကီးေၾကာင့္ အနီးအနားက လူေတြေကာ အိမ္ေတြပါ တစ္စစီျဖစ္သြားရတာပါလိမ့္ … ဘယ္အရာက ေျမၾကီးထဲကို အနက္၁၅ေပ၊ အက်ယ္ ေပ၃၀ေလာက္နစ္ဝင္သြားတာပါလိမ့္….
ႏွစ္ျမိဳ ့နယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ကျမင္ရတဲ့ မိႈပြင့္ပံုမီးခိုးလံုးၾကီးက ဘာေတြေၾကာင့္ပါလိမ့္ …. ဒီကန္မီကယ္ေတြ၊ ပရေဆးေတြ ဆိုတာအဲ့ဒီေလာက္ ဆိုသလား …. အဲ့ဒါဆုိလက္နက္ေတြေစ်းၾကီးေပးဝယ္မေနေတာ့ဘဲ အဲ့ဒီဟာေတြနဲ့ဖန္တီးလို့ရႏိုင္တာပဲေနာ့္။ ;)
ဘယ္အရာက အဲ့ဒီေလာက္ဆိုးဝါးသြားေစတာလဲ …. အလဂါးအေရမရ အဖတ္မရေဒြေတြးေနျပန္ပါဘီ။ ေတာ္ပီ ဆက္ေတြးရင္ ျငိကုန္ေတာ့မယ္… တျခားဟာပဲေတြးေတာ့မယ္။
၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွာ ေမတၱာညြန့္ရပ္ကြက္မီးေလာင္ေတာ့ က်ေနာ္တို့အိမ္ေလးပါသြားေရာ.. ထမင္းထုပ္ေလး ရထားလမ္းေဘးနား ထိုင္စားခဲ့ရတာရယ္.. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေနခဲ့ရတာရယ္…. ျမိဳ ့ထဲနားကေန ဟိုးးးးးးးးးးးးးးး ဒဂံုျမိဳ ့သစ္ေျမာက္ပိုင္း အခုဒဂံုတကၠသိုလ္ေက်ာင္းနားေရာက္သြားတာရယ္… သတိရပီး ျပန္ေတြးေနမိတယ္။ ပီးေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေနတဲ့လိႈင္ျမိဳ့နယ္ မီးေလာင္တုန္းကလဲ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေလးပါသြားတယ္။ သူတို့လဲထမင္းထုပ္နဲ့ အဝတ္အစားတခ်ိဳ ့အကူအညီေတြရပီး လိႈင္တကၠသိုလ္နယ္ေျမကေန ဟိုးးးးးးးးးးးးးးးးး ဝါးတစ္ရာ (ေလွာ္ကားနားလားမသိဘူး) အဲ့ဒီမွာေနရာခ်ထားေပးျခင္း ခံရတယ္။ ဦးေက်ာ္သူတို့အဖြဲ ့
လာလုပ္ေပးတဲ့ ေရတံုကင္အသစ္ေတြကလြဲပီး… ထူးထူးျခားဘာမွရဝူး။ ေဟာ.. အခုလူေတြမ်ားရလိုက္တဲ့အလွဴေငြ…
ဘယ္ကုမၼဏီက သိန္းဘယ္ႏွစ္ဆယ္.. … ဘယ္အဖြဲ ့အစည္းကသိန္းဘယ္ႏွစ္ရာ… ဘာျဖစ္ျဖစ္ဘာမွထြက္မလာတဲ့ ဦးဘိုင္ကဘယ္ေလာက္ (ဒီကုလားဘယ္ေလာက္ေတာင္ခ်မ္းသာလဲမတိဝူး) ဘာဝံၾကီး ညာဝံၾကီးေတြက လာၾကည့္ပီး လွဴသြားၾကတာမ်ား အားရစရာ… သမၼတၾကီးေတာင္လာေရာက္ၾကည့္ရႈ အားေပးသြားတယ္ဆိုေတာ့ မီးေလာင္ခံခဲ့ရတာခ်င္း အတူတူမ်ား ဒီလူေတြရတဲ့ ႏႈတ္ပိတ္ခ အဲ့မွားလို့ ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြက ဘာလို့ပိုမ်ားေနတာပါလိမ့္…. ပီးေတာ့သူတို့ေလာင္သြားတဲ့ ေနရာမွာပဲ အိမ္အသစ္ေလးေဒြျပန္ေဆာက္ေပးအံုးမွာတဲ့ … ေၾသာ္.. ကုသိုလ္ကံ ကလဲ အဲ့ေလာက္ကြာရလား သူငယ္ခ်င္းရယ္… ဆိုပီး လိႈင္ကေန ဝါးတစ္ရာကိုေရာက္သြားတဲ့ ယူနီတူတူတက္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို သတိေတြရေနပါေတာ့တယ္ ………………………
ထားပါေတာ့ေလ … ဆင္းရမယ့္မွတ္တိုင္နားေရာက္ေနပီဆိုေတာ့ အေရမရ အဖတ္မရေတြ
ေတြးမေနေတာ့ပါဘူး.. ေတာ္ၾကာမွတ္တိုင္ေက်ာ္သြားမွျဖင့္ဆိုပီး အေပါက္ဝနားတိုးထြက္လိုက္ေတာ့ …. ေဆာင္းတြင္းၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ရြာေနတဲ့မိုးက နဲနဲကေန သဲသဲျဖစ္ေနပီ မိုးတြင္းမဟုတ္ရင္ ထီးသယ္တတ္တဲ့အက်င့္မရွိတာေၾကာင့္ ရံုးကေနထီးငွားေပးတဲ့ရွိလို့သာေပါ့ မဟုတ္လို့ ဆံပင္ေတြမိုးေရေတြစိုကုန္ရင္ဖိုးရိုးဖားရား(စလံုးေပါင္းရြီး) နဲ့ ရုပ္ပ်က္တယ္ ရွက္စရာၾကီး။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲ့လိုရုပ္အပ်က္မခံႏုိင္ပါဘူး ထီမပါလဲ လံုခ်ည္ကိုေခါင္းပါလံုေအာင္ ဆြဲျခံဳပစ္လိုက္မွာ ေနာက္ျပႆနာေနာက္မွရွင္း အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရုပ္အပ်က္မခံႏိုင္ေပါင္။ ;)
အဲ့လိုနဲ့ တာေမြအဝုိင္း မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ကားေပၚကတိုးဆင္းပီး ငွားလာတဲ့ထီးကေလးဖြင့္ ကိုယ့္အိမ္ဖက္ျပန္ပီးလမ္းေလွ်ာက္ရတာေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ္တို့အိမ္အေပၚထပ္က လူၾကီးတစ္ေယာက္ ေရႊေညာင္ပင္ဒံေပါက္ဆိုင္ထဲကထြက္လာတာ ေတြ ့ေတာ့ ေရွ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္လမ္းေလွ်ာက္လာတာမုိ့ “ဟာ.. ဦးေလးတို့မ်ားျမင့္တယ္ကြာ.. ဒံေပါက္ပဲစားေတာ့တယ္ဟုတ္လား ..” လို့လွမ္းပီးေနာက္လိုက္ပါတယ္။ ဦးေလးၾကီးကလဲ “မဟုတ္ပါဘူးဟာ… ပဲဟင္းဝယ္စားတာပါဟ” တဲ့ က်ေနာ္က မိုးရြာေနေတာ့ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ရင္း သူ့ကိုေက်ာ္တက္ပီး ျပန္ေအာ္လိုက္ေသးတယ္ “အထင္ၾကီးတာေစာသြားတယ္ ဦးေလးေရ…..” လို့ေျပာေျပာနဲ့ငါးလွမ္း ေျခာက္လွမ္းေလာက္ေက်ာ္သြားေတာ့ “ဖုန္း” ခနဲျမည္ပီး လင္းသြားတာနဲ့ လန့္ပီးငုတ္တုတ္ေလးဝပ္လိုက္ေသးတယ္ ဗံုးေပါက္တယ္ေအာက္ေမ့လို့ ပီးမွေဘးဘီဝဲယာလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဟာ!! သြားပီးးးး ဘာျဖစ္သြားတာလဲမသိဘူး ဦးေလးၾကီးက ကိုယ္တစ္ခ်မ္းမီးေတာက္ေနပီ အနီးအနားမွာလဲ လူကမရွိ ဘာလုပ္လို့လုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ့ မိုးရြာထဲထီးေဆာင္းထားတာဆိုေတာ့ ထီးကိုပိတ္လိုက္ပီး မီးဆြဲေနတဲ့ဦးေလးၾကီးလံုခ်ည္နဲ့ အက်ၤ ီ ကိုရိုက္ပြတ္ပီးမီးဲျငိမ္းေပးလိုက္တယ္ ပါးစပ္ကလဲ လာၾကပါအံုးဘာညာ ေအာ္လိုက္မိတယ္ထင္တာပဲ လူေတြအနားေရာက္လာပီးကူေပးၾကတယ္။ ဦးေလးၾကီးရဲ ့ဘယ္ဘက္လက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလာင္ကၽြမ္းသြားတယ္ ေၾကာက္စရာေတာင္ေကာင္းတယ္။ အေျခအေနနဲနဲၿငိမ္သြားေတာ့ ၿငိမ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ရင္တုန္သြားတာ ၿငိမ္သြားတာကိုေျပာတာ ဦးေလးၾကီးကေတာ့ ေအာ္ပီးထြန့္ထြန့္လူးေနတယ္ အဲ့ဒါနဲ့ အနားနီးေနတဲ့ ေရႊေညာင္ပင္ေဆးခန္းထဲပို့လိုက္တယ္ ဆရာမေလးေတြေဆးထဲ့ဖို့ဂရုစိုက္ေနတာေတြ ့ေတာ့ ခဏေစာင့္ေန အခုအိမ္ကလူေတြေခၚလာမယ္ အခုျပန္လာမယ္ လို့ေျပာပီး ကားလမ္းကူးလုိက္ရင္ ေရာက္ေတာ့မယ့္ အိမ္ကိုမိုးရြာထဲအေျပးသြား အေၾကာင္းၾကားေပးလုိက္ေတာ့ သူ ့အိမ္ကလူေတြ ခ်က္ခ်င္းလုိက္သြားၾကေလရဲ ့…. ၆း၃၀ ေလာက္ကျဖစ္တာ ၈း၀၀ ေလာက္သူတို့ျပန္လာတာေစာင့္ပီး ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အေၾကာင္းအရင္းကိုေသခ်ာသိရေတာ့တယ္။ ကဲ !! ပရိသတ္ကဒီေနရာကစပီးမွတ္ ဟိုးးးး အေပၚကေျပာခဲ့တဲ့ အေရမရ အဖတ္မရေတြ မွတ္မထားနဲ့ေနာ္။ သူကဟင္းခ်က္တဲ့ မီနီဂက္စ္ဗူးေလး ၃လံုး ဂက္စ္ျဖည့္ပီး ပဲဟင္းပူပူဝယ္လာတယ္။ မိုးကရြာေနေတာ့ အဲ့ဒီဂက္စ္ျဖည့္ခဲ့တဲ့ ဗူးသံုးလံုးရယ္ ပဲဟင္းပူပူရယ္ကို ဘယ္လက္မွာေပါင္းပီး ကိုင္လာတယ္။ ညာဖက္လက္ကထီးေဆာင္းထားတယ္ အဲ့ဒီေပါင္းကိုင္ထားတဲ့ ဘယ္ဘက္လက္ကေနၾကာပီးပူလာေတာ့ ထေပါက္ေရာ… ဘယ္ဘက္တစ္ခ်မ္းက ေတာ္ေတာ္ေလာင္ကၽြမ္းကုန္တယ္။ လက္ညိႈးဆိုအရိုးေတာင္ ေၾကသြားတယ္လို့ ဆရာဝန္ကေျပာတယ္တဲ့။
ေပါင္ေတြလဲေလာင္ပီးေတာ္ေတာ္ထိသြားတယ္ ျပန္လာေတာ့ ပတ္တီးေလးအေဖြးသားနဲ့ေပါ့…………… :( :( :(
ကဲ!! က်ေနာ္လဲ ေဆးဖတီးကိုစ့္ ကိုဘယ္နားသြားသင္ရင္ေကာင္းမလဲဗ်ာ …………………… ????

char too lan

About char too lan

chartoo lan has written 46 post in this blog.

"ေနရတဲ့ရက္ေတြမ်ားေနလို ့ ေသရမယ့္တစ္ရက္ကို ေမ့ေနၾကတယ္.........."

Related posts:

  1. To Have immensity of knowledge အၾကားအျမင္မ်ားျခင္း
  2. မိန္းမတုိ႕၏ ညိဳ႕ခ်က္ (8)ခ်က္
  3. ( Learning to knowledge with blogging) ( ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္းႏွင့္ အသိပညာေလ့လာမႈဆီသို႔ )
  4. Super Speed USB 3.0 ႏွင့္ USB 2.0 ျခားနားခ်က္မ်ား from Knowledge by ေအေကတီ
  5. “Who want to get M&E knowledge and autocad standard code Pls share this mail and try to study below links”