ကြည့်စမ်းပါဦး စိမ်းလန်းနေတဲ့မြက်ခင်းပြင်မှာ ဝဲပျံနေတဲ့လိပ်ပြာငယ်လေးတွေ ဘယ်လောက်များကြည်နူးဖို့ကောင်းလိုက်ပါဘိ အလွမ်းဆိုတာသူတို့မသိ အဆွေးဆိုတာသူတို့နားမလည် အပူအပင်ကင်းဝေးနေလိုက်ကြတာ တစ်ခါတစ်လေတော့လဲအားကျမိတယ်ချစ်ရယ် အခုတော့အလင်းမဖြာနိုင်တော့တဲ့ လမိုက်ညနွေအလည်မှာ တစ်ယောက်ထဲလျှောက်လှမ်းနေရတာ အကျည်းတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်လေးကိုသနားမိခဲ့တယ်ကွယ် လူသားတွေဘဝမို့ ခံစားချက်တွေရင်မှာစု ပြုသမျှခံနေရတဲ့ သံသရာမြစ်ကြောမှာ မျှောချင်တိုင်းမျှောနေခဲ့ရတယ် ကြိုးစားသမ၊ျှတွေအခုတော့ နေအကွယ် အနောက်ရပ်ကနေ မှေးတင်လို့သူငေးနေမလား တစ်ချက်ချက်နဲ့လှောင်တက်တဲ့ နာရီလက်တံလေးကိုမုန်းမိတယ် ငါ့အတွက်သူတို့အပြုံးလေးတွေသယ်ဆောင်မပေးလို့ပေါ့ ငါ့ရဲ့နံဘေးမှာလဲအချစ်မရှိတော့ပါဘူးလေ သံဇဉ်တွေးသွားလေးတွေကအဖော်ပြုတက်နေပါပြီ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ငါ့တစ်ယောက်ထဲလွမ်းတက်နေပါပြီ နံရံထက်မှာဝဲပျံနေတက်တဲ့ လိပ်ပြာလေးတွေတောင် အခုတော့အလည်တစ်ခေါက်ရောက်မလာတော့ပါဘူး အချစ်မရှိတော့တဲ့  ဒီအခန်းလဲ အိုဟောင်းသည့်အသွင်ကိုဆောင်နေပြီလား ချစ်သူရေ မင်းမြင်နိုင်မလား သိပ်ချစ်တာကို မင်းသိရင်လေ အဝေးတစ်နေရာကနေ အပြေးသာလှမ်းလာခဲ့ပါနော် ကြယ်လေးတွေမြေမှာခ ကြွေကျသွားတဲ့အချစ်တွေသည် ငွေလမင်း အလင်းရယ်မဖြာတော့ပြီမို့ ငါဆွေးတာလူတွေမသိခဲ့ပြီ ပျံဝဲတဲ့ လိပ်ပြာငယ်တစ်ချို့ ပန်းဝတ်မှုန် သူနံဘေးမှာ ရစ်ဝဲစွာ ခိုနားရင်း ပြိုကျသွားတဲ့ ငါ့နှလုံးသားတို့သည် ရင်ကွဲကာ ကျန်နေရစ်ပြီမို့ […]

မိုးတွတဖွဲဖွဲကျလာပြီနော် ချစ်ရဲ့နံဘေးမှာ အဖော်အဖြစ်ရပ်တည်ပေးမယ့်မောင့်ကို လွမ်းမိတယ်လေ တစ်ချိန်တုန်းကပေါ့ အအေးမိမှာစိုးလို့ မိုးပေးခဲ့တဲ့ မောင့်ရဲ့ ထီးရိပ်အောက်မှာ နှစ်ယောက်တူတူလျှောက်ခဲ့ဖူးတဲ့လမ်းလည်း အလွမ်းကြောင့် စိုစွတ်ကုန်ပြီပေါ့ အထီးကျန်တဲ့ရက်တွေကို ချစ်လေတစ်ယောက်ထဲလျှောက်လှမ်းနေရဆဲပါ မောင်သိနိုင်မလား မောင်မြင်နိုင်မလား မိုးနဲ့အတူ ခြွေချလိုက်တဲ့မျက်ရည်စက်တွေကိုလေ မောင်အခုဘာများလုပ်နေမလဲ ချစ်ကိုတွေးနေမလား ချစ်နဲ့နီးစပ်ဖို့ကြိုးစားနေတဲ့မောင်ကို ချစ်လေသစ္စာရှိရှိနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကြိုးစားဖြတ်သန်းနေရတယ်မောင်ရယ် တစ်ပါးသူတွေတွဲသွားတာကိုမြင်တိုင်း ချစ်လွမ်းရတယ်မောင် သူတို့တွေချစ်ကြည်နူးတာကိုမြင်တိုင်း လွမ်းရတယ်မောင် သိပ်ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့စားသားလှလှလေးတွေကိုအမြဲပြောတက်တဲ့ မောင့်ရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးကိုချစ်တမ်းတနေမိပြီမောင် အကြင်နာပေးခဲ့ဖူးတဲ့ခုံတန်းလေးကိုလေးကို မှန်းစမိပြီမောင် အခုတော့ချစ်တစ်ယောက်ထဲ အထီးကျန်နေတာကို ဘယ်သူသိမှာလဲလေ ဘယ်သူတွေကရော ကိုယ်ချင်းတာတက်မှာလဲလေ နီးရက်ကိုလက်ချိုးရေ တစ်ရွှေ့ရွှေ့နဲ့လည်ပတ်နေတဲ့ နာရီလက်တံလေးကို အမြဲငေးမိတယ် တစ်ခါတစ်လေ အရမ်းကိုမုန်းမိတယ်မောင် ဘာကြောင့်များ သိပ်ကြာနေရတာလဲလို့ပေါ့ ဆုံတဲ့တုန်းကလဲ ဒီအချိန်ဘဲ ခွဲခွာလို့ဝေးကွာသွားတာလဲ ဒီအချိန်ဘဲလေ သိပ်ချစ်တယ်မောင် ရင်တွေကွဲမတက်လွမ်းရတယ် တစ်ယောက်ထဲ အမြဲလိုလိုစိတ်တိုနေခဲ့မိတယ် အလိုမကျလဲဖြစ်မိတယ် ကံကြမ္မာက […]